You are here

persoonlijk

Dood

Toen ik vandaag de trein uitstapte lag hij daar op zijn rug, aan de overkant van het perron.

Dood.

Een aantal vertwijfelde agenten er omheen, en een zwaar hyperventilerende conductrice ernaast. De trein zat vol met mensen die allemaal met wijd opgesperde ogen het tafereel in ogenschouw namen. In een halfzachte poging er 'nog iets van te maken' werd de man ontdaan van zijn bovenkleding terwijl een politieman aanstalten maakte om te reanimeren, maar een blik op het gezicht van zijn collega's leerde mij dat mijn vermoeden juist was.

Het was te laat.

Ik zag hoe een agente voorzichtig de portemonnee van de man uit de binnenzak van zijn jasje haalde, en het viel mij op dat er 2 kleine foto's van kinderen inzaten, naast een wat grotere die -denk ik- van zijn vrouw was.

Een vrouw en kinderen die op dat moment nog onwetend waren, die gewoon hun dagelijkse bezigheden aan het verrichten waren in afwachting van de terug keer van papa. Maar papa zal nooit meer terugkomen.

Papa is op 21 Mei rond 16:00u gestorven op station Baarn, en ik was er bij.

Server

Morgen gaat mijn eerste eigen webserver het datarack van mijn werkgever in. Een mijlpaal ;)
Hier een foto van mijn schatje :

Reken er dus maar op dat mijn site(s) vanaf morgen ergens onbereikbaar zullen zijn, en mijzelf kennende sloop ik de boel via SSH dit weekend dus laten we hopen dat ik ergens in de komende week weer goed en stabiel online ben

Wandeling

"Ik geloof dat wij nu toch echt moeten erkennen dat we de weg kwijt zijn. Nou ja, er is geen weg. Laten we het daar op houden..Heb jij er een idee van waar we ongeveer de mist ingegaan zijn?"

Ik keek haar even aan en verstelde de riempjes van mijn backpack. Kut, dat ding was toch best zwaar. En mijn maag rammelde. En eigenlijk was ik best moe, maar dat wilde ik niet laten merken.
"Nee, ik heb echt geen idee..misschien bij dat hek waar we door die poort gingen? Hadden we daar niet beter naar links kunnen gaan?" Ik keek haar aan, en ik genoot even van haar aanblik terwijl ik in mijn hoofd overwoog of zij gelijk zou kunnen hebben. Ja, het hek..maar dat was al weer aardig wat uurtjes geleden, en het was al best laat.

"Zie jij er wat in om terug te lopen? Jezus man, dat is echt een pokke eind en we weten het niet eens zeker! En helemaal terug naar de ranch is helemaal niet te doen. Dat is zeker een uur of vijf, in deze toestand waarschijnlijk meer!"
Godverdomme, ik wilde sterk zijn. Ik zou willen dat ik ook maar een vaag idee had..
Ik keek even om mij heen, en probeerde mij iets van mijn kennis over berglandschappen aan te herinneren. Al snel ontdekte ik dat ik er eigenlijk bar weinig van wist. Rechts voor mij zag ik het enige herkenningspunt dat wij al die tijd hadden gehad, Iain noemde die berg de sleeping warrior en hij was duidelijk herkenbaar. Maar verder..We stonden in het gras, voor ons waren in de verte weer bergen zichtbaar en het plateau waarop wij stonden leek zich nog kilometers uit te strekken. En God wist wat we DAN zouden aantreffen. Dan maar gewoon vooruit, Iain had gezegd die berg rechts van ons te houden en we zouden vast wel ergens een pad kruisen.

Ik keek haar even aan, en zij knikte zonder dat ik iets hoefde te zeggen. "Ja, laten we gewoon doorlopen. We komen vast wel weer een pad tegen.."
Er brak een lachje door op haar gezicht, en zij keek mij even aan. Weer was er een Moment, zoals er al zo vele geweest waren tussen ons. Met moeite kon ik mijn blik van haar gezicht afwenden om voor mij te kunnen kijken. Ok, tijd om door te lopen dus.

En we liepen nog zeker een uur of twee, terwijl het terrein steeds onherbergzamer werd. Gelukkig geen steile berghellingen, maar legio 'schattige' kleine bergstroompjes waar we overheen moesten klauteren en soms zelfs moesten springen. Er was nu ook meer modder, en regelmatig gleed één van ons tweeën uit. We hielpen elkaar dan weer overeind, al grapjes makend over de situatie waarin wij ons bevonden. Dat was echt bewonderenswaardig aan haar, het vermogen om de situatie en zichzelf te kunnen lachen zonder erbij in de verbittering te vervallen die mij zo kan kenmerken. Ik noem het zelf mijn donkere gevoel voor humor overigen :p

De situatie was echter eigenlijk niet om te lachen. We zaten op minimaal een dagmars van de bewoonde wereld, en die bewoonde wereld bestond uit drie huizen die bij elkaar op een berg stonden in wat verder the middle of nowhere was. En hoewel wij best redelijk voorbereid aan onze trektocht begonnen waren, waren wij té stom om verlegen geweest om Iain wat brood of iets dergelijks te vragen voordat wij weer vertrokken. We hadden niets te eten meer bij ons, op een halve zak met autodropjes na. Parkeerwacht Zwartjes om precies te zijn, en dit zijn de lekkerste dropjes ooit gemaakt. Ik daag iedereen uit om het tegendeel te bewijzen :D
Twee liter water was al het drinkbare waar we aan gedacht hadden. Twee liter voor twee personen..En daar liepen we dan, doodmoe en hongerig.

Ik viel voor de zoveelste keer, en zoals altijd was zij er om mij weer op te rapen. "Gaat het?" klonk het bezorgd. "Ja hoor" antwoorde ik. "Gaat prima"..zij lachte even en we liepen weer verder. We zagen dat het plateau eindig was, en voor ons leek een berghelling omlaag te liggen.
"Besef je wel dat we eigenlijk behoorlijk in de shit zitten? Ik bedoel..niets te eten, amper te drinken en inmiddels weet ik echt niet meer waar we zitten. Fijn dat ik een Gps heb, maar zonder bijpassende kaart hebben wij daar geen ene flikker aan.." We wisselden een blik van verstandhouding uit. Natuurlijk besefte ook zij zich dat. We leken wel één tijdens deze trektocht, het was soms bijna eng. Maar het voelde zo ongelofelijk fijn..

"Zullen we gewoon de tent opzetten? Zodra we de helling gezien hebben? Het lijkt of daar achter iets van een riviertje loopt, dat zouden we morgen kunnen volgen. Misschien is het ook wel bruikbaar als drinkwater!" Ik knikte. We waren alletwee doodop, ik merkte dat ook mijn concentratievermogen en mijn rationele denken aangetast waren door deze vermoeiende dag. Maar wat was het fucking mooi! De Schotse hooglanden zijn echt de mooiste natuurlijke omgeving waar ik ooit gehiked heb. En met haar naast mij..dat maakte deze tocht gewoonweg magisch. Het maakte mij niet uit dat we lost in the middle of nowhere waren, ik hield van haar en alles wat ik wilde was Bij Haar Zijn. Hoe walgelijk cliché dat verder ook moge klinken, het is waar.

We liepen, sprongen en klauterden verder. Uiteindelijk bereikten we de helling, en we zagen niet alleen een bergstroom maar ook iets dat op een (slecht onderhouden) pad leek! Blij keken we elkaar aan. Een pad gaat immers altijd ergens naar toe, ook al wisten we niet in welke richting wij het zouden moeten gaan volgen. Of hoever wij nog van de bewoonde wereld afwaren, we waren immers hopeloos verdwaald en hadden inmiddels bijna een hele dag in wat overduidelijk de verkeerde richting was gelopen. Maar toch, er was hoop!

Aan de andere kant van het riviertje was een stukje gras dat er niet extreem hobbelig uitzag, en we besloten dat daar onze tent zou komen. Dan moesten we wel eerst nog even over de stroom heen zien te komen die voor ons lag, hij was te breed om te springen en ook te diep om door te waden..Er lagen wel wat stenen die bruikbaar waren als tussenstation, en mijn reispartner ging mij voor. Ik genoot in stilte toen ik naar haar keek terwijl ze zich (zelfs met een backpack van bijna 20 kilo op haar rug!) zo soepel als een hinde over het riviertje heen werkte. Wat was ze toch mooi :)
En toen was het mijn beurt, en doelbewust stapte ik op de eerste steen. En nog één, en nog één. En nu die daar, dat moet net te doen zijn..Ik zette mijn rechtervoet neer en ik gleed uit. Snel liet ik mij voorover vallen op mijn handen, en ik voelde mijzelf wankelen toen mijn backpack verschoof. Oh Godverdomme NEE ik had de tent aan mijn pack hangen, als die nat werd zouden we echt een kutnacht tegemoet gaan! Met pijn en moeite wist ik een wankel evenwicht te bewaren. Fuck, ik zou echt nooit meer overeind gaan komen met dat gewicht op mijn rug!

Zij gooide haar pack niet eens op de grond en begon aan de terugweg om mij te kunnen helpen. Net voor de op één na laatste stap gleed ook zij uit, maar viel daarbij in het water. Haar hele rechterzij was zeiknat, en haar backpack ook. "Gaat het? Heb je pijn?" De schrik gaf mij meer kracht en doorzettingsvermogen, en ik wist mijzelf recht overeind te helpen en een steen verder terecht te komen. Zo snel als ik kon ging ik naar haar toe en hielp haar uit het water, ze bibberde helemaal..
"Snel, je moet meteen droge kleding aan!" "nee, eerst de tent opzetten" klonk het nuchter. Ik voelde mij ietwat overbezorgd , maar kon inzien dat zij eigenlijk wel een punt had. Snel smeet ik mijn pack neer en we begonnen als een bezetene de tent op te zetten.

Later die avond, nagenietend van onze laatste bouillon en één van onze laatste sigaretten lagen we samen naar buiten te staren naar de bergen. Het was een perfect moment, we waren alletwee doodop maar tevreden, en zo ontzettend verliefd.

"Weet je..als het nu echt mis zou gaan he, en je weet wat ik bedoel?" Mijn liefje knikte even ter bevestiging. "Ik wil dat je weet dat het mij niet zou deren. Als we hier en nu zouden omkomen, dan zou ik gelukkig sterven. Ik ben blij dat ik hier ben, samen met jou. Ik hou van je, en de rest is volstrekt onbelangrijk." Er sprongen tranen in mijn ogen toen ik die woorden uitsprak, hoe walgelijk dramatisch ze in schriftelijke vorm ook mogen overkomen. Zij omhelsde mij, en klemde mij stevig tegen zich aan.

"Ik hou ook van jou, en als het dan toch moet gebeuren : doe maar hier en nu..."

Mazzel

Hoe een zware kutdag toch nog een gouden randje kan krijgen:

Ik fietste vanavond richting tankstation. Opeens zag ik op een paar honderd meter voor mij een meisje van een jaar of twaalf staan, met naast haar een politieman. Kut, het was al een behoorlijk mindere dag en dit zou dan de bekroning worden. Net als het meisje voor mij had ik geen licht, en hij had mij inmiddels gezien. Opeens besloot ik om dan maar een Vent te zijn, ik ging rechtop zitten en trapte stevig door in plaats van mij om te draaien en laf te vluchten.

Toen ik vlakbij het duo kwam, stapte ik af en ging 'in de rij' achter het meisje staan. De agent kijk mij even bevreemd aan 'Goedenavond, doet Uw licht het niet?' Ik grijnsde een beetje en antwoorde 'ach, dit is mijn eigen stomme schuld en vluchten of afstappen is schijnheilig.'Hij keek mij even recht in de ogen aan, draaide zich terug en schreef de boete voor mijn voorgangster uit. Inmiddels stapte de vrouwelijke collega uit de auto die verderop geparkeerd stond en ging naast hem staan. Rustig werkten ze samen de procedure af.Het meisje liep uiteindelijk met de bon weg, waarna de agent zich weer naar mij toe draaide. Ik gaf hem netjes mijn id zonder dat hij daar om hoefde te vragen en keek hem recht in zijn ogen aan. Hij keek naar zijn collega.

'Heb jij meneer zien fietsen?' De agente keek hem aan, draaide even naar ogen naar boven alsof ze nadacht.. 'Nee, ik geloof het niet'. Hij keek mij weer aan en stak zijn hand uit.

 

'Respect meneer, en een fijne avond verder.'

Scan

'Je kan je hier even uitkleden tot aan je ondergoed, vergeet niet om alle sieraden af te doen. Heb je piercings?'

Ik knikte en greep naar mijn linkerwenkbrauw, en herinnerde mij dat ik het ringetje de avond ervoor al weggehaald had.'Nee, die is er al uit.' De assistent radioloog knikte even terwijl ze mij inschattend aankeek. 'Heb je claustrofobische neigingen?''Nee, geen last van.' Verdomme, ik had een hele checklist ingevuld..was dit een overhoring ofzo? Ze keek mij nog even recht in mijn ogen aan, alsof ze mijn innerlijke irritatie aanvoelde.
'Als je klaar bent met omkleden kom je maar naar binnen.' Met die woorden draaide zij zich om en verliet de kleedsluis, mij alleen achterlatend.
Ik keek om mij heen naar de dofgroene wanden, het houten bankje en de 2 zilverkleurige haken om je kleding aan op te hangen. Precies gelijk aan alle andere omkleedhokjes in alle andere ziekenhuizen in Nederland, net zoals die typische ziekenhuisgeur die in elk ziekenhuis in Nederland hetzelfde is. Alsof het één of andere ongeschreven richtlijn is waar ieder ziekenhuis zich aan moet houden..

Daar sta je dan, in de kracht van je leven. Klaar om voor de eerste keer kennis te maken met de MRI scanner. Godverdomme, waarom moet mij dit nu net overkomen? Alsof het gedeeltelijke verlies van het zicht in mijn rechteroog al niet genoeg was om mee te moeten leven..Had ik nog wel een leven?

Ik vergeet het gezicht van mijn oogspecialist nooit meer, op precies het moment dat hij wegkeek van de contrastvloeistof foto's om mij aan te kijken.
"Ok, luister. Je gaat nu naar beneden, naar de afdeling Radiologie en je maakt een afspraak. Voor zo snel mogelijk, in ieder geval deze week nog. Ik schrijf even een briefje voor je, en ik zal er ook nog even achteraan bellen. Om heel erg eerlijk te zijn : dit ziet er niet goed uit. De bloedstroom naar je rechteroog doet er aanzienlijk langer over dan die naar je linker oog. Verder zie ik hier (hij wees naar het beeldscherm) een donkere massa die er niet hoort te zitten. Je moet hoe dan ook deze week nog in de scanner, hoe sneller hoe beter!"
Ik schrok behoorlijk. "Wat bedoel je? Is er iets in mijn oog echt kapot? Ga ik blind worden?" Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, dit is niet je oog waar ik het over heb,' (hier tikte hij even op het beeldscherm) 'dit zit achter je oog' 'Wat bedoel je achter? Er zit helemaal niets achter behalve een zenuw en... oh' Hij knikte.
'Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, ik ben geen neuroloog. Er is een grote kans dat het niets is, maar wij moeten wel even uitsluiten dat het wél iets is..'

Daar sta je dan, eind 20 en het verschrikkelijke woord is gevallen. Nou ja, niet letterlijk. Maar DE ziekte, de ziekte waaraan alleen oude mensen sterven steekt dan toch voor de eerste keer haar klauwen uit naar jou. Niet je Oma, niet je Ooms of tantes of andere mensen..maar ze klopt aan bij jou. En als zij eenmaal aangeklopt heeft, dan zit ze in je hoofd. Op dat plekje waar je naartoe gaat als je 's avonds alleen in je bed ligt en je toch al niet zo goed voelt. Dat plekje waar angst het wint van de realiteit die je iedere dag zelf opnieuw in je hoofd creëert. Dat plekje waar je opeens, met koude rillingen over je ruggegraat beseft dat ook jij sterfelijk bent .
Ik ontdeed mij van mijn kleding en stapte de deur naar de scannerruimte door. Het was er best koud, en ik voelde mijn huid verstrakken. De MRI scanner nam het grootste deel van de ruimte in beslag, een meer dan 3 meter lange witte tunnel met een behoorlijke doorsnede. Daar was hij dan, mijn rechter en jury. In de muur aan mijn rechterhand zat een raam van een meter of twee breed, en daarachter zaten de radioloog en de assistente mij aan te kijken.

Een luidspreker kraakte 'We zijn klaar om te beginnen, ik kom zo bij U' De radioloog zelf was al een paar jaartjes ouder en dus wat formeler blijkbaar. Ik kon de starende blikken (de beruchte wel-kijken-maar-niet-willen-dat-de-ander-weet-dat-je-kijkt blik) niet plaatsen, totdat ik mij realiseerde dat het waarschijnlijk de tatoeage op mijn rechterbovenarm was die zo erg de aandacht trok van de dames. Ietwat zekerder van mijzelf liep ik om de tunnel van de scanner heen en ging alvast zitten op het uitstekende deel dat mij later de tunnel in zou schuiven.

De radioloog overlegde nog even met de assistente en kwam toen de ruimte waar de scanner stond binnengelopen. 'U kunt gerust alvast gaan liggen, dan stel ik alvast de scanner in.'
Gehoorzaam ging ik op mijn rug liggen, handen over mijn buik alsof ik Toetankhamon zelf was. Mijn hart ging aardig tekeer op dit punt, ik merkte dat ik toch iets erger gestressed was dan ik zelf door had gehad die ochtend. Ik staarde naar boven en kon hetzelfde standaard systeemplafond zien dat ook ieder ziekenhuis in Nederland heeft. Misschien zelfs wel ter wereld.

'Heeft U zelf een cd meegenomen om naar te luisteren? U weet dat de scanner harde geluiden maakt die veel mensen als onaangenaam ervaren?' Ik moest even grijnzen. 'Nee, ik heb geen muziek bij mij. Om eerlijk te zijn : in Uw oren zou de muziek die ik wilde meenemen waarschijnlijk even onaangenaam geklonken hebben als het geluid van de Mri' (voor de kenners - the downward spiral van NiN -). Mijn flauwe poging tot humor geen niet helemaal onopgemerkt voorbij, want er verscheen zowaar een lichte glimlach op haar gezicht. 'Dat is mooi, want wij moeten verplicht meeluisteren. Ik kan U wel de radio aanbieden?' Ik knikte, waarom ook niet? En kreeg een plastic headset met knalgele speakerdopjes aangereikt.
Die schoof ik over mijn hoofd, en ik ging weer in mijn mummy houding liggen. Plots (vraag mij niet waarom, ik heb een hang naar drama..) schoot mij de litanie van de Bene Gesserit uit Frank Herbert's Duin mij te binnen..


I must not fear
Fear is the mind-killer
Fear is the little-death that brings total obliteration
I will face my fear
I will permit it to pass over me and through me
And when it has gone past I will turn the inner eye to see its path
Where the fear has gone there will be nothing
Only I will remain

Jazeker, ik ken mijn SF klassiekers wel :p maar dat terzijde.
Ik realiseerde mij dat ik het volgende uur voor mijzelf of heel naar of redelijk te verdragen kon maken, en ik was gelukkig blijkbaar in staat om voor het tweede te kiezen. Toen de stellage met spiegel over mijn hoofd geschoven werd kwam er een merkwaardige rust over mij heen, en ik kon mij daadwerkelijk een beetje ontspannen. Langzamerhand begon ik ook het gebrek aan slaap van de afgelopen nacht te voelen, ik had amper geslapen van angst. Binnen 24 uur van een oogaandoening naar een mogelijke hersentumor..Jezus.

Ik zuchtte diep, en terwijl de machine begon met mij in de tunnel te schuiven sprong de radio aan. 'angels' van Robbie Williams, Godverdomme. 3Fm.
Het schuiven stopte, en ik keek zo goed en kwaad als ik kon om mij heen. De tunnel was van binnen stukken minder ruim dan van buiten, er zat maximaal een centimeter of 40 tussen mijn gezicht en de wand van de scanner. Heel even voelde ik het drukkende gevoel dat je lichaam ervaart op die momenten dat je beseft dat je in een extreem nauwe ruimte bevind. Alsof de mentale druk heel even fysiek wordt..
En toen begon het gekraak en geklik. Ik moet toegeven, ik had het veel erger verwacht naar aanleiding van de folders. In werkelijkheid was het niet veel harder dan ik mijn mp3 speler gemiddeld heb staan, en ik ben al wat ouder dus zo hard staat hij inmiddels niet meer ;)
Ik begon de tijd te doden met wat kijkspelletjes via de spiegel die net boven mijn hoofd hing, blijkbaar om mensen in ieder geval een blik te gunnen op de buitenwereld die nu zo ver weg leek. Ik deed nog wat gedachtenexperimenten en ademhalingsoefeningen, en langzaam maar zeker begon alle stress uit mijn lijf te verdwijnen. In....uit. In.....uit.

Opeens schrok ik van de stem van de radioloog, ze klonk lachend in mijn oren via de headset.
"Meneer, het is wel de bedoeling dat U wakker blijft!" Op de achtergrond kon ik de assistente horen mee lachen..

Nerd Rage

"[naam van groot webhostingbedrijf] met [mijn naam] , goedemorgen!"

"Goedemorgen, je spreekt met Henk uit Schubbekutteveen. Mijn saait leg eruit!"

"Dat is niet zo mooi meneer, heeft U even een klantnummer en/of domeinnaam voor mij, dan ga ik even in mijn systeem kijken!"

Hier valt meestal een stilte waarin Henk uit Schubbekutteveen tussen zijn papieren begint te zoeken. Inmiddels pak ik mijn stressballetje en begin er zachtjes in te knijpen..

"wee wee wee punt mijnachterlijkecaviasitewaargeenhondooitnaarkijkt punt en el"

"Dankuwel meneer, ik zoek U even op in de database. Oh, ik zie het al. U heeft factuurnummer 78979 niet voldaan, en die staat al meer dan twee maanden open dus hebben wij de site offline gehaald om Uw aandacht te trekken."

Hier valt meestal een geschokte stilte (die ik voor mij zelf opvul door even met mijn stressballetje te spelen), die vervolgens meestal doorbroken wordt door een opmerking in de trant van

"En daarvoor halen jullie mijn saait (niemand kan dat woord fatsoenlijk uitspreken? WTF) offline? DAT KAN ECHT NIET! WETEN JULLIE WEL HOEVEEL BEZOEKERS IK MISLOOP? IK EIS SCHADEVERGOEDING! PLAATS DAT DING METEEN WEER TERUG!"

Op dit punt slaak ik meestal een hoorbare, diepe zucht. Oh God nee, niet weer die discussie.

"Meneer, mag ik U even wijzen op onze algemene voorwaarden waar U mee akkoord gegaan bent toen U een wettelijke overeenkomst betreffende de dienstverlening van ons aan U aanging? Daarin staat duidelijk omschreven dat wij ons het recht voorbehouden om de dienstverlening al dan niet tijdelijk te onderbreken als U Uw betalingsverplichtingen niet nakomt. Het spijt mij dat dit U zo persoonlijk lijkt te raken, en ik snap dat het vervelend is, maar wij staan hierin volledig in ons recht. Ik kan en mag de site pas weer online plaatsen vanaf het moment dat de betaling op onze rekening is bijgeschreven"

Hier volgt onvermijdelijk een bullshit verhaal over waarom Henk uit Schubbekutteveen dik 2 maanden ( 3 herinneringen) te laat is met betalen. Ik heb mij weten aan te leren om op de gepaste momenten een "ja" of een "uhuh" te plaatsen zonder dat mijn sarcasme er te dik op ligt.
Steevast komt het er op neer dat er een belofte volgt om meteen te betalen, onvermijdelijk gevolgd door een smeekbede om de saait weer online te plaatsen.

"Het spijt mij meneer, maar zoals ik al eerder aangaf : Ik kan en mag de site pas weer online plaatsen op het moment dat mijn systeem aangeeft dat aan de betalingsverplichtingen voldaan is. Kan ik verder nog iets voor U betekenen?"

(Op dit punt wentel ik mij even in mijn verdorven machtsgevoelens en is de grijns bijna hoorbaar)

"Dit is geen manier van met betalende klanten omgaan! IK PIK DIT NIET IK GA METEEN BIJ JULLIE WEG! IK LAAT HET NIET HIERBIJ ZITTEN!!"

"Dat klopt meneer, dit is geen manier om met betalende klanten om te gaan en dat doen wij dus ook niet. Dit is onze manier om met niet betalende klanten om te gaan, en die is erg effectief gebleken. Overigens wil ik U er even op wijzen dat U Uw domein niet bij ons kan wegverhuizen voordat er aan de betalingsverplichting is voldaan. Tot slot wens ik U een fijne dag verder!"

klik

En zo gaat het maar door. Het leven van een helpdesknerd gaat helaas niet altijd over rozen ;). Mijn persoonlijke ergernis top tien :

10
Bel ons niet als je internet eruit ligt. Onze internet verbinding werkt prima (xs4all!) , en wij zijn een webhoster en géén internetprovider. Ja, je website staat op het internet. Ja, die doet het (mits je betaald hebt). Waarom denk je in godsnaam dat je iedere maand 30 euro aan fucking Ziggo betaald? Ga hen lekker lastig vallen en ga vooral NIET lopen zeiken dat ik je niet wil helpen. Dat klopt overigens, ik WIL je ook niet helpen maar dat heeft er vooral mee te maken dat ik je niet KAN helpen omdat ik niet voor Ziggo/Upc/Kpn werk. DUH!!!!

09
ALs je naar een helpdesk belt, zorg dan ALSJEBLIEFT dat je een duidelijk omschreven vraag/probleemstelling hebt. Ik verwacht totaal geen technische kennis van je (daar ben ik immers voor) maar met "hij doet het niet" kan ik vrij weinig als je niet eens een klantnummer of foutmelding kan noemen. "hij doet het niet" (zo heb ik inmiddels mogen leren) kan betekenen dat je hele internet eruit ligt (zie 10!), je email niet werkt, je site gehacked is, je zelf je site verneukt hebt met uploaden, of zelfs dat je het icoontje van Internet Explorer niet kan vinden omdat iemand je desktop leeggehaald heeft.

08
Ik hoef niet te weten dat je op een hippe Macbook werkt. Echt niet. Nog sterker : Ik wil het niet weten. Mac gebruikers zijn in mijn ervaring een elitair kutvolkje dat zich beter voelt dan windows gebruikers, en dat tegelijkertijd te stom is om een fucking email account toe te voegen aan hun mailprogramma. Ja, ik ben een windows gebruiker. HAHAAH! Ja! Rotzooi he? Guess what : Ik geef geen support over email programma's (veel succes met de Mac support lijn!) en mijn Thunderbird staat prima ingesteld.

07
Vraag niet meteen naar die gast die je toevalligerwijze de vorige keer geholpen heeft. Ja, we zijn een groot bedrijf. Toch hebben wij evengoed maar 8 medewerkers, en je spreekt met de eerstelijns helpdesk. En weet je waarom ik er zit? Voornamelijk om te zorgen dat jij de mensen die belangrijkere zaken af te handelen hebben niet gaat lastig vallen met je verzoek om een wachtwoord voor je controle panel. Daarom zal ik je altijd vragen wie je bent en waarom je specifiek naar die medewerker vraagt. Wil je daar geen antwoord opgeven? Dan wens ik je met een mierzoete stem een fijne dag en hang ik gewoon op. Daar ben ik namelijk voor.

06
Noem mij geen Nerd, vooral niet als het gaat om JOUW onkunde met betrekking tot computers en de werking van het internet of je webpagina gaat. Ik heb je nummer, je adres gegevens en je persoonlijke website met een paar muisklikjes tot mijn beschikking. Noem mij één keer te vaak "Nerd" en ik kom vannacht naar je huis, vermoord je hond en kinderen, verkracht je vrouw (en als ik echt gekke zin heb verkracht ik je hond en vermoord ik je vrouw!)voor je ogen en snijd je verraderlijke strot open om het bloed uit je halsslagader te kunnen drinken. Vind je dat Nerderig klinken?

05
Fijn voor je dat je Linux gebruikt. Echt! Ja, ik ben zelf ook een voorstander van opensource software, en dan niet alleen vanwege het oer-Hollands "GRATIS" principe. Nee, ik steun daadwerkelijk het principe erachter. Maar, verwacht echt niet van mij dat ik volledig op de hoogte ben van alle ins en outs van het obscure tien jaar oude scriptje dat jij op je webpagina hebt draaien. Dat maakt mij namelijk niet dom, het geeft aan dat ik weleens in bad ga en *shocking* ook wel eens buiten de deur kom. Precies ja, in die echte wereld waar jij zoveel over hoort terwijl je je dagen slijt in World of Warcraft dat je heel stoer via Cedega/Vmware emuleert zodat je het in Gentoo kan spelen.

04
Deze is erg voor de hand liggend, maar ehm..
Zoek eerst even uit of je wel daadwerkelijk klant van ons bent voordat je mijn tijd gaat verdoen aan een lulverhaal van dik tien minuten waarin ik alle ins- en outs van je ge-wel-di-ge bedrijfje te horen krijg. In die tien minuten had ik een peuk kunnen roken, kunnen pissen, aan mijn piemel kunnen krabben, mijn mail kunnen checken, een ticket kunnen afhandelen of...en hier gaat het wil worden..iemand te woord kunnen staan die WEL klant is bij ons.

03
Lieve Here God, als U dan per ongeluk toch mocht bestaan..Zou U dan alstublieft dat smerige werk van de Duivel dat zich Microsoft Frontpage noemt van de aardbodem kunnen laten verdwijnen? Het is een kutprogramma, het kan zich niet aan de standaard conventies houden omdat Microsoft dat niet nodig vind, ik heb nog nooit in mijn leven een mooie webpagina gezien die gemaakt is in dat bijelkaar geraapte stukje rotzooi code en en en
De EERST VOLGENDE KEER DAT IK WEER EEN COMPLETE WEBSERVER MOET RESETTEN OMDAT EEN OF ANDERE RANDDEBIEL VOOR DE 6E KEER DIE DAG DE MAPPENSTRUCTUUR OMZEEP HEEFT GEHOLPEN MET DAT KUTPROGRAMMA GA IK GEITEN OFFEREN AAN SATAN GODVERDOMME

02
Als je site gehacked is omdat jij te stom bent om je verouderde Joomla installatie bij te houden, ga dan niet boos tegen mij doen omdat wij je site offline halen. Dat doen wij, omdat er WEER een phishing site van Paypal op onze webserver stond. Je kan best hoog van de toren gaan blazen over onze beveiliging, maar probeer in je achterhoofd te houden dat wij honderden webservers hebben en over de 20.000 websites. Daar worden zelden hacks in geplaatst, tenzij mensen zoals jij te achterlijk zijn om de software die ze gebruiken up to date te houden. Geloof mij, onze webservers zijn veilig. Totdat JIJ het verneukt met een stukje software waar meer beveiliginslekken inzitten dan er ooit in Internet Explorer gezeten hebben.

01
Ja hoor, je krijgt van mij een nieuw wachtwoord. Nee, ik ga dat niet veranderen in "geheim" of "welkom". Nog sterker, ik laat er automatisch één genereren waarvan ik zeker weet dat het veilig is. En met alle respect, als je zelfs te stom bent om op de "Wachtwoord vergeten?" link te klikken die onder de login van je webmail of controlepanel staat..dan ga ik je ook niet toevertrouwen hoe je zelf een nieuw wachtwoord kan instellen. Gewoon, om je te pesten.

Je leugens - die worden Jij

How are you doing without me?
I'm sure you've found some new game
I never wanted to miss you
But then I never thought I could dig pain
Hope it's warmer for you, princess
I in fact hope it's hot as hell
And you get what you asked for
'Cause your lies become you
Yes, your lies become you

Yes, your lies become you

After all

 

Monster Magnet, Your lies become you

Ome Baer is dood

Mijn eerste herinnering aan ome Baer en tante Mia (mijn Peet oom en tante, naar goed RK gebruik) gaat ver, heel ver terug. Ik denk dat ik een jaar of vijf was, en ik kan mij herinneren dat wij in de tuin zaten bij het voor mij zo vertrouwde huis in Sint Odiliënberg. Ze leken altijd heel gelukkig samen, vol van een diepe liefde en vertrouwen.

Die eerste herinnering is een fijne, zoals ik eigenlijk alleen maar fijne herinneringen met mij mee draag aan mijn favoriete oom en tante. Het was kermis in het dorp, en ik werd met een groot stuk vlaai (hey, Limburg remember?) naar de botsauto's gestuurd. Deze waren namelijk eigendom van een achterneef van mij (wist ik veel).

In ruil voor het stuk vlaai ontving ik een passkey voor de botsauto's, en ik kon de hele middag gratis mijn rondjes blijven draaien op de baan. Dit bleek niet geheel de bedoeling te zijn geweest van zowel mijn oom en tante als mijn ouders, die een half uur later licht geschrokken kwamen kijken waar ik uithing. Om de één of andere reden vonden zij het niet kunnen dat een vijf jarige alleen in de botsauto's bleef rondrijden, maar omdat ze zagen hoeveel plezier ik er aan beleefde gaven ze schoorvoetend toe, op voorwaarde dat de eigenaar oplette.

Vanaf dat moment werd het middagje botsauto rijden een jaarlijks terugkerend ritueel voor mij waar ik reikhalzend naar uitkeek. Misschien nog wel meer dan naar mijn verjaardag of Sinterklaas. Iedere keer als ik een middag lang mijn rondjes draaide voelde ik mij de koning te rijk, heer en meester over de botsauto's. En voor even vergat ik de narigheid die rond die leeftijd in mijn leven kwam.

In de jaren erna bleven tante Mia en ome Baer een constante, stabiele factor in mijn leven. Ook toen de pubertijd in al haar hevigheid doorbrak en de fase van het grote afzetten aanbrak. Zij hebben mij nooit veroordeeld, nooit een scheve blik toegeworpen of hun afkeuring laten blijken. Misschien was het wel omdat zij zelf nooit kinderen hebben kunnen krijgen dat ze mij met zoveel welwillendheid en vergevingsgezindheid tegemoet traden. Ik heb het nooit geweten en nooit durven te vragen.

Een aantal jaren geleden kwam de eerste klap, tante Mia werd op een ochtend niet meer wakker..Hersenbloeding. Ome Baer was gebroken, de reus bleek toch kwetsbaar te zijn. Ik herinner mij de uitvaartmis nog goed, overal vreemde gezichten om mij heen die allemaal een beetje scheef naar mij keken, alsof ze zich afvroegen wie ik toch was. Niemand herinnerde zich blijkbaar dat kleine jongetjes met bijna rode haren die zich altijd verstopte als er vreemden over de vloer kwamen.
Na de mis heb ik nog even met ome Baer kunnen praten, ik vertelde hem hoe belangrijk hij en zijn vrouw voor mij geweest waren toen ik nog klein was. Dat zij een oase van rust in een chaotische maalstroom vormden, een stabiel rustpunt in mijn onzekere jeugd.

Hij leek oprecht ontroerd, zijn ogen werden zowaar even vochtig. Daarna legde hij zijn hand op mijn schouder, keek mijn indringend aan en zei dat ik, als ik tot rust gekomen was, echt eens bij hem moest langs komen. Jankend als een klein kind beloofde ik dat ik dat zou doen zodra de situatie er naar was.

Dat moment is nooit gekomen. Tienduizenden redenen, geen enkel excuus. En nu, nu is het voorgoed te laat.

Ome Baer is dood.

En ik mis hem.

Opdat ik vergeet

voor ik vergeet

dat hier een kerk heeft gestaan
voor ik vergeet dat ik jarig was
en een tic-tac in mijn neusgat had
toen we naar zeeland zijn gegaan

voor ik vergeet

koninginnedag
en wie toen mijn vrienden zijn geweest
en ik niets meer weet
van straten en examens en vacanties en ruzie
op een feest ergens in de Biltstraat
waar ik toch niemand kende

voor ik vergeet

en later alles anders heet
voor ik vergeet
en ik de feiten en de cijfers en de namen van de schrijvers
niet meer weet
de hele dag en
alle woorden
en elk uur
de hele dag
en ook de nacht en de zomers en de handen
van mijn vader
vergeet ik op den duur

voor ik vergeet

vergeten ben van die hersenscan
en van die toestand met dat huis
en dat ik zo iemand was die van alles wou
en niets begreep van de film waarin hij speelde
en de lafbek die hij was

ik houd van jou

ik houd zoveel van jou
tot ik vergeet
ik jou vergeet

jou vergeet

en nog alleen maar lijk te dromen

 

Spinvis - Voor ik vergeet


An understanding heart is everything in a teacher, and cannot be esteemed highly enough. One looks back with appreciation to the brilliant teachers, but with gratitude to those who touched our human feeling. The curriculum is so much necessary raw material, but warmth is the vital element for the growing plant and for the soul of the child.

Carl Jung

Je leest dit nooit, maar weet dat het volbracht is.

End of year cliffnotes

Het jaar is dan eindelijk voorbij, en het is tijd om de balans op te maken. Voor mij persoonlijk een erg bewogen jaar, met veel hoogte- en dieptepunten, maar ik ben blij dat ik er nog steeds ben om te leven, te voelen en te ervaren.

Mijn persoonlijke dankjewel lijstje :

Marloes, Bianca, Farid : Dankjewel. Voor alle liefde, warmte en vooral geduld. Ik weet dat ik niet altijd de best mogelijke vriend geweest ben, en ik ben van plan om dit het komende jaar recht te trekken. Weet dat mijn intenties altijd Puur zijn, dat ik van jullie houdt en aan jullie denk.

In de categorie jullie-lezen-dit-nooit-maar-wil-ik-toch noemen :
Joyce en Gabrielle : Dankjulliewel. Jullie waren er op de meest vreemde momenten, en toch precies als ik jullie nodig had. Weet dat mijn dankbaarheid geen grenzen kent.

Eervolle vermelding :

Marije.

Sorry, het spijt mij, ik ben een egoist die dacht het Goede te doen. Inmiddels heeft de realiteit de zelfopgebouwde illusie weten in te halen, en ik zie in dat ik fout zat. Dat spijt mij oprecht, maar ik besef dat het nu voorgoed te laat is. Ik ga geen contact meer met je opnemen uit respect, respect voor de vrouw die je bent. Ik heb je laten stikken op de meest gruwelijke, ijskoude manier die maar mogelijk is..en dat spijt mij. Sorry is niet genoeg. :(

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer