You are here

persoonlijk

Ruzie

"Mama, waarom maken mensen eigenlijk ruzie? Ik vind dat mensen alleen maar lief zouden moeten doen tegen elkaar!"

Het meisje keek met haar staalblauwe ogen vol verwachting naar haar moeder, zij had immers antwoord op alle vragen? Ik zag de oudere vrouw even zuchten, maar haar ogen stonden vriendelijk. "Dat is gewoon zo liefje, het hoort bij het mens zijn."
Het was mij al vrij snel duidelijk dat dochtertje-lief hier geen genoegen mee zou nemen, zij was duidelijk in de 'waarom'-fase.

"Ja maar zoals jij en Papa vanmorgen dan? Jullie houden toch van elkaar? En toch schreeuwden jullie heel hard tegen elkaar vanmorgen. Dat is toch niet lief? Als ik later net zo groot ben als jij, dan ga ik nooit tegen mijn Papa schreeuwen hoor. Dan ga ik alleen maar lief zijn!"
Het meisje keek zelfverzekerd zoals alleen kinderen van 'die' leeftijd dat kunnen. Ik kon een brede grijns niet onderdrukken toen ik even oogcontact maakte met de moeder, die zich duidelijk geneerde voor de uitspraken van dochtertje-lief.

Er leek even een vonkje tussen ons op en neer te springen, en de moeder kreeg een glimlach op haar gezicht terwijl ze haar blik weer op haar dochter vestigde. "Die meneer daar achter je, die weet het volgens mij wel. Vind je ook niet dat hij er uitziet alsof hij álles weet?" Er zat een humoristische maar uitdagende ondertoon in de uitspraak. Weer keken we elkaar even aan terwijl het vonkje oversprong, en ik besloot de uitdaging aan te nemen.

Het meisje draaide zich om zodat ze mij eens uitgebreid, van top tot teen kon opnemen. "Weet jij veel?" Haar ogen waren nu op die van mij gevestigd, met die ongegeneerde blik die iedereen op een gegeven moment lijkt 'kwijt' te raken naarmate de jaren verstrijken. "Ja", antwoordde ik . "Ik weet bijna alles".
Uiteraard was dat niet genoeg voor haar. "Wat is mijn naam dan?"

Oei.

Ik zag dat haar moeder, onopvallend maar niet onopvallend genoeg, een prachtig roze rugzakje pakte waar met zwarte viltstift 'Danielle Wevers' op geschreven stond. "Jij heet Danielle", zei ik. Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden.
Het meisje keek even verbaasd, maar herstelde zich snel.

"Waarom maken mensen ruzie?"

OEI! Ze had wel echt een geweldige dag uitgekozen om mij die vraag te stellen. Het meisje keek mij vol vertrouwen aan, zij WIST dat ik het antwoord had op haar dringende vraag. Mijn ogen gleden even weg, troffen die van haar moeder. Ook zij keek vol verwachting toe of/hoe ik mij hier uit zou weten te redden.

En toen kwam het antwoord in mij op, als vanzelf.

"Nou, dat zit zo. Het is net als met de aarde en de lucht, die houden heel veel van elkaar, en daarom spelen ze samen..En dan gaat het waaien. Hoe meer ze samen spelen, hoe harder het gaat waaien. Heel soms hebben ze niet allebei zin om te spelen, bijvoorbeeld als ze moe zijn. Maar als de ander dan wel wil spelen, en het gaat waaien, dan kan die wind nergens naar toe. Die blijft dan vast zitten. Dat vindt de wind natuurlijk helemaal niet leuk, die wil gewoon lekker blijven waaien. Omdat hij vast zit, wordt hij natuurlijk steeds sterker, en nog sterker, totdat hij zó sterk is dat hij losbreekt. En dan krijg je onweer, dat ken je toch wel?"

Het meisje knikte, niet helemaal zeker waar ik naartoe wilde.

"Nou, ruzie maken is onweer voor mensen."

Haar gezichtje klaarde op, zij draaide zich om en riep "Mama, hoor je dat? Jij en Papa hadden onweer!" De moeder keek mij nog even aan, glimlachte breed en zei : "Ja liefje, Papa en en ik hadden gewoon een beetje onweer. Hij wilde wel spelen, en mama niet." Ze wierp mij een knipoog toe, draaide zich om en begon haar boodschappen op de lopende band te zetten.

Een enigzins verwarde mij achterlatend. Had ik nu net een freudiaanse parabel opgehangen tegenover een kleuter?

De (on)mogelijkheden van een Eiland

Afgelopen September ben ik voor het eerst in ruim 17 jaar tijd terug gegaan naar S'illot, een Mallorcaans kustdorpje. Ik ga verder niemand vermoeien met mijn vakantie verhalen (hoewel mij van het hart moet dat Mallorca zoveel méér te bieden heeft dan 'zuipen en strandhangen, fuck die shit); maar ik heb tijdens mijn vakantie dus onder andere de tijd genomen om weer eens écht te lezen. Eén van de boeken die ik bij mij had (op aanraden van iemand) was 'de mogelijkheden van een eiland' van Michel Houellebecq.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was, het is absoluut een aanrader voor mensen die laten we zeggen 'Brave new World' van Huxley kunnen waarderen. Ik ga verder niets verklappen over het plot (dat zou zonde zijn) maar de schrijver weet op basis van een hedendaagse werkelijkheid en een desolaat toekomstbeeld enkele grote vragen op te werpen. Ik kan niets anders zeggen dan 'brilliant'.. De cynische kijk van de hoofdpersoon op intermenselijke relaties en de liefde in het algemeen vinden een prachtige Echo in de leefomstandigheden van zijn verre nazaat. Het toekomst beeld is desolaat, vervreemdend bijna. Eenzaam vooral..

Eén van de thema's binnen het boek speelt rondom een sekte die zich bezig houdt met de bouw van een ambassade zodat de voorvaderen (zij geloven dat wij inderdaad geschapen zijn, maar dan als evenbeeld van de buitenaardse wezens die onze scheppers waren) kunnen terugkeren en de mensheid als geheel toegang kan krijgen tot het Galactisch Bestel.

Nu zijn er méér van die sektes geweest in de afgelopen 40 jaar, maar de nadruk op het klonen en onsterfelijkheid deed mij denken aan een specifieke sekte waar ik over gelezen heb. En ja hoor, still going strong.

De Raëliaanse Beweging
<-- de onvermijdelijke site.

De overeenkomsten zijn zó groot dat het eigenlijk niet anders kan dan dat Houellebecq zich gebaseerd heeft op De Raëlianen. Ik vind het persoonlijk prachtig om dergelijke verwijzingen in werken van pure fictie terug te vinden, het geeft blijk van diepgang en research van de schrijver.

Nu stop ik met mijn plug en raadt iedereen aan om het boek vooral te lezen als je het ooit eens tegen komt :)

Toch nog één stiekeme vakantie foto :

Nerd Rage

Nee, ik ga je "support call niet escaleren".

JE SPREEKT MET DE FUCKING HELPDESK. IK ZIT HIER GODVERDOMME OM JOU TE HELPEN.

Er is geen manager, geen '2nd tier support' , en wij doen niet aan die achterlijke 'ja meneer ik ga u even doorverbinden met iemand die u wél verder kan helpen' shit. Wij zijn fucking ziggo niet, wij zijn een klein bedrijf met korte lijnen tussen de verschillende medewerkers. Als ik iets belangrijk genoeg vind, verbind ik je zelf wel door. Dat ga ik dus niet doen als je het niet eens bent met mijn antwoord, dan leg ik je met een mierzoet stemgeluid uit dat dít de oplossing is en dat je het daarmee kan doen.

EN GODVERDOMME DE EERSTE RANDDEBIEL DIE VANAF NU NOG TEGEN MIJ GAAT SCHREEUWEN, ZUIGEN EN EIKELEN OMDAT ZIJN PRECIOUS BEDRIJF LOOPT VANAF EEN SHARED HOSTINGACCOUNTJE VAN NOG GEEN 100 EURO PER JAAR KAN DE TERING KRIJGEN!

Daar hebben we namelijk dedicated servers voor. Ja, die kosten meer dan een pakketje op een shared hosting server die je deelt met andere mensen. Ja, dan kan je tegen een meerprijs ook een SLA krijgen. Maar godverdomme, als je betaalt als een particulier dan krijg je ook dezelfde behandeling. Vreemd he? En ik zal nog een tipje van de sluier oplichten : hoe meer jij je aanstelt, hoe lager de prioriteit in mijn hoofd gaat worden. Nog lulliger : dat is de enige prioritering die wij hanteren, hoe belangrijk WIJ iets vinden. Want al onze klanten vinden hun eigen probleem belangrijker dan dat van anderen.

Dus, for FUCKS SAKE neem je kutbedrijf, je kut applicaties EN je belangrijke shit mee en ga naar een concurrent. Of, en hier ga je waarschijnlijk NOG bozer om worden : betaal voor een dienst waarbij je recht hebt om meer te eisen.

/rant

Antwoord

Dankje!

Ik schrok best wel van je. Je bent zo groot, en je haar is zo lang en je kleren zo donker. Wat je zei tegen mij was best wel eng, ik weet ook nog niet wat ik er van moet denken. Ik voel mij wel fijn bij je, je lijkt wel die grote broer waar ik nog altijd bij papa en mama om zeur. Hoe oud ben je eigenlijk?

Het is gek dat je zegt dat ik altijd in je ben. Het voelt wel zo, maar het voelt ook alsof ik je soms tot last ben, is dat zo? Ik weet dat ik af en toe heel erg boos kan zijn en hard kan schreeuwen, maar dat doe ik alleen als ik verdrietig en bang ben. Maak ik je soms aan het huilen? Dat wil ik niet.. Ik wil alleen iemand hebben die er altijd voor mij is, bij wie ik weg kan kruipen en die mij wil beschermen als ik mij alleen voel. En ik voel mij best vaak alleen, niemand lijkt mij te begrijpen of mij aardig te vinden.

Als jij altijd bij mij zal zijn, zal ik ook altijd bij jou zijn..Maar ik snap helemaal niets van die grote mensen dingen, is dat niet heel erg lastig voor je? Ik zal proberen om heel erg stil te zijn, stuur mij alsjeblieft nooit weg..dan heb ik niemand meer.

Open brief aan een klein, bang jongetje

Hey,

Ga even zitten.
Er zijn wat dingen die je moet weten, en ik hoop dat je ze bij je zullen blijven voor later. Je zal er nu niets mee kunnen, en dat is ok.

Ik snap dat je schrikt, maar je hoeft niet bang te zijn. Echt niet. Niet voor mij, ook al zie ik er in jouw ogen misschien afschrikwekkend uit. Pak je aap maar even bij je, zoek een rustig plekje en luister. Meer kan en zal ik niet van je vragen ok?

Zoals ik al zei, er zijn wat dingen die je moet weten. Ze zullen later in je leven misschien van pas komen, ik hoop echt dat je er kracht uit zal kunnen putten. Misschien is dit tevergeefse hoop, maar ik ga in ieder geval mijn uiterste best doen.
Ik ga eerlijk tegen je zijn, dit is misschien wel het laatste jaar dat je rust en onschuld zal kennen. Op dit moment weet je niet eens wat dat is, en om eerlijk te zijn : je zal er pas achter komen als je ze voorgoed kwijt bent. Nee, niet bang zijn. Niet voor mij, en niet voor andere dingen. Ik ben de man die jij ooit zal zijn, en ik ben teruggekomen om iets te doen wat anderen mensen zullen nalaten.

Wat je ook doet, ga geen wrok koesteren tegen je ouders. Zij kunnen er niets aan doen, ze zijn compleet anders dan jij & jij bent volstrekt anders dan zij. Geloof mij als ik zeg dat ze hun uiterste best doen, op hun eigen manier. Ook als zij je pijn en wanhoop niet zien is dat niet hun schuld, vergeet dat nooit. Het past niet in de manier waarop zij naar de wereld en naar jou kijken , dat is de enige reden die er aan toe doet.

De komende jaren gaan echt heel erg naar zijn, er staan je veel pijn en vernederingen te wachten. Ik vrees dat er geen ontkomen aan zal zijn, maar je hebt mijn woord dat je er sterker uit gaat komen. De prijs gaat hoog zijn, maar als de man die jij ooit zijn zal garandeer ik je dat die prijs niet te hoog is. Er gaat namelijk ook een dag komen dat je terug kan kijken op die periode en dat je zal beseffen dat je nooit, nooit toegegeven hebt. Je zal nooit één van hen zijn, daar heb je nu helemaal niks aan maar ooit zal je de diepere lading van mijn woorden begrijpen en inzien dat je het niet anders zou willen.

Kijk uit op school, geef je volle aandacht aan die dingen die je interesseren. Blijf lezen, je boeken gaan je die troost geven die je bij andere mensen niet vinden zal.
Al die dingen die nu dromen zijn, zullen werkelijkheid worden ooit. Op een totaal andere manier dan je nu denkt of zelfs maar hoopt, maar ze zullen werkelijkheid worden. Blijf geloven! Zonder hoop..zonder hoop is er geen reden om door te gaan.

Blijf vooral in jezelf geloven, en geef niet op. Je zal dingen zien en beleven waar andere mensen alleen maar van kunnen dromen, en zelfs dat soms niet. Je zal Liefde vinden, oprecht en overweldigend. Het zal alles zijn waar je ooit van droomde, en meer. Maar kijk uit kleintje, kijk uit. Want ook daarin heb je een zware les te leren.

Blijf geloven in Magie, blijf reiken naar de sterren. Op een dag zal je ze in je hand houden.
Herinner je deze woorden op de momenten dat je het niet meer trekt, dat je nog maar één uitweg ziet. En vergeet niet dat ik jou ben, ik zal altijd bij je zijn. In je zijn.

Net zoals jij altijd in mij zal zijn, en ik zal je beschermen en koesteren. Ook, juist! op die momenten dat andere mensen dat zullen nalaten zal ik er voor je zijn.

Je bent een overlever, je bent mooi en je bent sterk.

Maurice

Jan

Daar stond ik dan, de eerste dag van mijn nieuwe baan. Het was godverdomme vroeg, 7u in de ochtend. In de afgelopen jaren werkte ik 6 dagen van 1-9 en dat beviel mij eigenlijk prima, ik ben nu eenmaal een kind van de nacht van nature :)
7u In de ochtend, en ik bevond mij in een stik benauwde badkamer waar mijn collega al vrolijk fluitend de eerste mensen stond te wassen.

"Verzorg jij Jan even? Ik moet deze meneer even in alle rust kunnen doen, anders gaan we daar last mee krijgen zometeen.." Ik knikte, pakte een badhanddoek en draaide de douche uit. "Kom maar Jan, zal ik je even afdrogen en aankleden?" Ik reikte hem mijn hand, en die werd zonder een spoor van twijfel vastgegrepen waarna hij zich omhoog hees vanuit de hurkzit waarin hij had zitten te douchen. We maakten even oogcontact, en achter die typische wezenloze blik die veel mensen met een verstandelijke beperking kenmerkt leek een vonkje in zijn ogen te schuilen. Mijn blik gleed verder over zijn gezicht, bleef even hangen bij de littekens op zijn voorhoofd en viel toen op zijn enorme tong. Wow.

Ik droogde hem af en begeleide hem voorzichtig over de gladde vloer naar een bankje waarop hij kon zitten. Zoals ik al eerder opmerkte, het was vroeg. En ik was enigzins nerveus (god weet waarom, ik had hetzelfde werk al eerder gedaan en het ligt mij nogal), zat wat te klooien en slaagde erin om hem zo goed en kwaad als het ging te helpen met zijn sokken en ondergoed. Wat ik niet zag, of eigenlijk : wel zag maar niet waarnam, was dat Jan steeds onrustiger werd van mijn geklooi. Waar hij eerder nog zonder voorbehoud mijn hand gegrepen had om zich aan op te trekken was nu onrust en twijfel. Met als volgend tussenstation angst, om af te stevenen naar het onvermijdelijke eindpunt : automutilatie.

Voordat ik het wist vlogen zijn handen omhoog naar zijn gezicht en begon hij als een bezetene te krabben, bijna te graven in zijn voorhoofd. Zo snel als ik kon greep ik hem bij zijn polsen en trok zijn handen weg bij zijn gezicht. Daarop begon hij gefrustreerd te schreeuwen, te loeien bijna terwijl hij uit alle macht naar mijn schenen begon te schoppen en zich aan mijn greep probeerde te ontworstelen.
Fuck, wat was die man sterk. Hij kwam bijna, bijna los. Ik begon op hem in te praten, rustig terwijl ik meer de nadruk legde op mijn intonatie dan op de inhoud..Dat leek niet te helpen, maar na een paar minuten gaf Jan de strijd eindelijk op.

Zwetend, en met een rood hoofd van de inspanning bracht ik Jan (na de verdere verzorging uiteraard) naar de woonkamer waar zijn ontbijt op hem stond te wachten. Mijn andere collega van die ochtend stak haar hoofd uit de keuken om naar hem te kijken, en zei op luchtige toon "Was je niet snel genoeg naar zijn zin?" Ik hoorde de genegenheid in haar stem en zag hoe zij naar Jan keek. "Doet hij dit vaker dan?" "Ja. Hij raakt snel in de war en dan gaat hij krabben..Zo te zien was je er snel bij." Ik knikte, twijfelde even maar zei het dan toch : "Weet je, wat ik mij afvraag..[collega] vond ook al dat ik er zo snel bij was en hem goed in bedwang had. Maar..is het niet beter om hem te laten gaan? Ik bedoel, zelf pijniging moet je vooral zien te voorkomen denk ik. Als hij zichzelf had los gekregen terwijl ik hem vast hield had hij zichzelf nog veel ernstiger kunnen beschadigen dan als ik hem gewoon had laten gaan...Hij was razend!"

"Ja, dat is ook precies er dus regelmatig misgaat. Persoonlijk ben ik het met je eens, maar onthoud goed dat wij twee de enige zijn die het op die manier bekijken. Ik ben het met je eens, maar zijn behandelingsplan zegt iets anders en daar zal je je helaas wel aan moeten houden.." Er kwam iets van verdriet in haar ogen, en we keken elkaar even stilzwijgend aan.

6 jaar later

Ik keek naar de kist. Stil. Boos. Verdrietig. De eerste keer dat er iemand van mijn woongroep stierf, en dan ook nog op deze mensonwaardige manier. Er is geen god, die kan er niet zijn. Er is alleen compassie en mededogen, Liefde zo je wil. Dat kan en dat zal helaas nooit iets veranderen aan de aard der dingen..

Ik heb het zien aankomen, ik heb het zien aankomen en ik heb gedaan wat ik moest doen. Het is niet mijn schuld dat de mensen die daar voor verantwoordelijk zijn soms de verkeerde beslissing nemen. Het is objectief gezien ook niet hun schuld, ik vertrouw erop dat de beslissing genomen werd op basis van de objectieve medische feiten. Maar toch..waarom wilde ze niet luisteren? Ik ben geen medicus, verre van, maar ik had 6 jaar lang voor deze man gezorgd en ik wist dat het goed fout zat, ik wist dat het een aflopende zaak was en ik heb mijn mond opengedaan. Keer op keer op keer. En het heeft niets uitgemaakt.

Het was een harde les, maar op dat moment heb ik geleerd dat je soms zal moeten kunnen accepteren dat je best doen niet genoeg is. Ja, ik had tegen het protocol in kunnen gaan en zelf een ambulance kunnen bellen om hem te laten opnemen. Dat had mij een hoop gezeik en waarschijnlijk mijn baan gekost, en het was nog maar de vraag of de ambulance wel gekomen zou zijn zonder uitdrukkelijke toestemming van de medische dienst.

Ik heb gedaan wat ik kon, en het was niet genoeg.

En dat heeft een onschuldig iemand, iemand die mede van mij afhankelijk was voor zijn zorg en liefde dan misschien niet zijn leven gekost maar zijn einde was niet menswaardig.

Ik heb gedaan wat ik kon, en het was niet genoeg.

Na afloop van de ceremonie komen mijn collega's en de familie van Jan naar mij toe, ze zien dat ik redelijk kapot ben. Ik kijk ze aan, draai mij om en loop naar buiten. Ik grijp mijn jas en ga weg. Fuck mijn schijnheilige collega's van wie er verschillende tot een week of twee voor zijn dood niet konden of wilden zien hoe erg hij aan het aftakelen was. Fuck die familie die ik in 6 jaar tijd nog nooit zo vaak gezien heb als in de afgelopen paar dagen sinds zijn overlijden. Waar waren jullie toen hij jullie nodig had?

En ik?

Ik heb gedaan wat ik kon, en het was niet genoeg.

Een jaar later sta ik met een urn in mijn hand op het uitstrooi veld.Het waait hard, en ik waak ervoor om géén beginnelingsfout te maken door met mijn gezicht richting de wind te gaan staan.
Ik haal de deksel van de urn en begin te strooien.

"Bedankt voor alles wat ik van je heb mogen leren. Ik mis je. Het ga je goed Jantje.."

Tot op de dag van vandaag denk ik vrij regelmatig terug aan die bijzondere man. Vaak met een glimlach, soms met een traan.

Maar altijd dankbaar.
Ik heb veel mogen leren.

Project Paddo : Lift off!!

(enigzins wazig, maar dat krijg je als je door een plastic zak met daarin een mini broeikas heen moet fotograferen..De pluisjes zijn in ieder geval aan het groeien ;) )

De vrouw en haar hondje

Ik liep door het donker naar huis, enigzins vermoeid en verdrietig. Pepper liep op z'n dooie gemak naast mij, af en toe stilhoudend om een struik of boom te besnuffelen. Opeens hoorde ik aan de overkant van de straat hakjes driftig klik klakken, de eigenaresse had duidelijk wat ik niet anders kan omschrijven dan een 'kittig' loopje.

Klik klak,klik klak, klik klak. Pauze. Diepe zucht. Klik klak klik klak klik..Pauze. Wederom een diepe zucht. Ik keek naar de overkant en zag een vrouw van ongeveer mijn leeftijd die een jonge Labrador aan het uitlaten was. De hond was duidelijk bang en onzeker, hij liep iedere keer een paar meter door en ging dan liggen, in afwachting van wat komen ging.
Dit leek bij de vrouw nogal wat frustratie op te wekken, ze oogde redelijk boos en haar loopje tussen de verplichte tussenstops door werd steeds driftiger. Het geluid van haar hakken op de stoep onderstreepte dit alleen maar, het klik klak geluid leek steeds scherper te worden.

In eerste instantie kwam er een soort van irritatie bovendrijven bij mij..Zag dat domme mens dan niet dat de hond doodsbang en onzeker was? Dat hij zich keer op keer op keer volstrekt aan haar onderwierp, in een wanhoopspoging om in de gunst te komen bij het vrouwtje? Verplaats je dan minimaal in het beest dat je aanschaft..

Pepper stopte om een boom te wateren, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om de vrouw wat beter op te nemen. Ze was ongeveer van mijn leeftijd, iets jonger waarschijnlijk. Alles aan haar straalde 'vrouw' uit; niet alleen haar hakjes maar ook een kort rokje, sexy topje, haar netjes verzorgt en makeup tot in de puntjes perfect. Ik zag echter ook een vermoeide gezichtsuitdrukking, haar gezicht was vertrokken tot een grimas. Toen ik haar nog iets beter bestudeerde zag ik de vermoeidheidsrimpels, en haar ogen leken een soort van innerlijk verdriet in zich mee te dragen.

En op dat moment veranderde er iets in mij.

Los van het feit dat de scene die ik voor mijn ogen had zien gebeuren voor mij de perfecte metafoor was voor de situatie waar ik mij in bevond, zag ik plots in hoe snel ik klaar stond met mijn oordeel. Misschien was de vrouw wel gewoon verdrietig, had ze een zware dag achter de rug, ruzie met haar vriend(in), of een andere reden om niet in haar goede doen te zijn. En zoals ik zelf weet : honden reageren daar sterk op. Pepper word ook heel onzeker en bijna kruiperig onderdanig als hij voelt dat het met mij niet goed gaat, en ook bij mij wekt dat meestal nu net meer irritatie op omdat het zo ontzettend fucking confronterend is.

De vrouw keek mij aan, ik schonk haar een glimlach en een knipoog..en liep door richting mijn huis.

Judge not, lest ye be judged yourself.

Bloed aan de paal

Vandaag heeft OBS de Ploeg voor het eerst een wedstrijd gewonnen tijdens het legendarische vadervoetbal toernooi. Het was een slachtveld dames en heren, een slachtveld. Ontzettend leuk om weer eens te doen, maar ook ik heb een zware prijs moeten betalen :

Project Paddo

Wegens succes geprolongeerd van vorig jaar :

Mijn eigen Paddestoelen kwekerij :D

Dag 1 :

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer