You are here

persoonlijk

Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt

 

Everything I can remember
as fucked up as it all may seem to be

- I know it's me -

I cannot blame this on my father
He did the best he could for me

It's been awhile since I could hold my head up high
And it's been awhile since I said

"I'm sorry"

"It's been a while" - Staind

 

Godverdomme!

Ik schop gefrustreerd tegen een steen die het lef vertoont om voor mijn voeten te liggen en zie hoe deze op een totaal niet bevredigende wijze én afstand tegen een typisch Mallorcaans muurtje tot stilstand komt. Blegh, ook uit die hoek geen genoegdoening of bevrediging te verwachten dus.. Ik schuif mijn zonnebril terug op mijn neus, verhang mijn rugzak een beetje en grijp mijn waterfles. Bijna leeg, nog 6 kilometer te gaan in de felle zon. Good fucking job Mauzer, echt klasse weer. Terwijl ik in een fors tempo de lange en verlaten weg richting S'illot af begin te lopen maken  woede en ergernis langzaam maar zeker plaats voor introspectie. Wat er vanmorgen gebeurde was..typisch iets voor mijn vader en mij. De scene in de auto, het geschreeuw, de zinloze verwijten..ik kende ze allemaal. En toch was er iets anders, subtiel maar alsnog overduidelijk. Maar wat? Het was niet alleen het gemis aan de heerlijk nuchtere recht-toe-recht-aan opmerkingen van mijn moeder hoewel ook zij een Grote Afwezige vormde tijdens deze vakantie. Hoe kon het ook anders zijn na al die zomers die ik hier vroeger doorgebracht had? Deze trip was immers eigenlijk niet voor mij maar voor..

Godverdomme!
Weer een schop tegen een steen.

Er is iets in mij dat mijn vader maar dan ook echt alleen mijn vader weet te triggeren. Ik weet niet wat het is, waar het vandaan komt of zelfs maar of het ooit anders was (volgens mijn moeder overigens wel, Pa was beretrots toen hij na al die lange jaren van tevergeefse pogingen eindelijk een Zoon in zijn armen kon sluiten) maar dit is iets waar ik maar mee blijf worstelen ook al ben ik inmiddels ook al weer een volwassen man van bijna 42. Als vanzelf glijden we terug in onze oude, vertrouwde patronen van vroeger - en misschien is dat ook wel logisch mijmer ik terwijl ik rechtsaf sla op mijn zandpad. Het is nogal wat om na ruim 20 jaar opeens een kleine twee weken lang 24/7 samen te zijn, ik heb dusdanig veel 'ik' tijd en ruimte nodig dat ik mij binnen regulier sociaal contact soms al als een dier in zijn kooi begin te voelen, laat staan in een situatie als deze. Wat op zich ook weer gewoon geschift is voor iemand die binnen zijn werk sterk afhankelijk is van zijn sociale skills en daar prima mee weg komt - maar ik schijn nu eenmaal een wandelende contradictie te zijn. Ik haal nog eens diep adem en begin een wond te voelen waar de leren band van mijn hippe birckenstocks de huid van mijn voet open heeft weten te schuren. De cynische gedachte dat het ook echt weer iets voor mij is om met alles nét iets te lang door te blijven gaan dringt zich op. Niet alleen in mijn hele fucking leven, zelfs die klote hipster sandalen kan ik niet op tijd wegflikkeren.. Meteen is er een bevrijdende grinnik, in deze gemoedstoestand kan ik beter op hoge hakken gaan lopen aangezien dat veel beter past bij een Drama Queen. En blijkbaar roept de ruzie met mijn vader de dramaqueen weer op? Is dit een realisatie? Praat ik nu echt al de hele tijd tegen mijzelf en is het geestelijk nog wel gezond om zoveel vragen te blijven stellen?

Ik stop, maak een foto van mijn door de brandende zon scherp afgetekende schaduw  en kruip in hurkzit tegen wederom zo´n typisch Mallorcaans muurtje aan om water te drinken. Muziek zou wel zo fijn zijn en ik blader even door de muziek op mijn telefoon. Hm, Lateralus van Tool, dat is al weer even geleden..Als vanzelf vind mijn duim de play knop en ik sluit mijn ogen terwijl de eerste klanken van 'the Grudge' mijn oren beginnen te vullen. "Wear the grudge like a crown of negativity - Calculate what we will or will not tolerate" zingt Maynard en ik verlies mijzelf voor even in de polyritmes waardoor mijn innerlijke stem eindelijk voor even stil is. Rust. Het oog in de storm. Introspectie.. Als vanzelf sta ik op en begin weer te lopen. Waarom WAAROM ben ik niet in staat om een gewone, gezonde verstandhouding met mijn bloedeigen vader te hebben, zelfs na alles wat we samen hebben doorgemaakt in de afgelopen jaren? Het is niet alsof ik niet zielsveel van hem hou, en ik twijfel er ook niet aan dat hij van mij houdt hoewel.. Oei. Realisatie.

Hoewel hij nooit zal zeggen dat hij van mij houdt.

Die realisatie brengt een keten van gedachtes op gang. In gedachten speel ik de scene terug die zich vanmorgen had afgespeeld. De details waren niet van belang, de patronen wel. Het ging zoals altijd, of eigenlijk meer iets als 'de geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer' zoals Spinvis het zo mooi kan zeggen. Maar er was alsnog dat subtiele verschil..
De rollen!
De rollen waren omgekeerd.

Godverdomme!

Deze keer niet eens een fucking steen om tegen te schoppen..Maar ik zag het. Opeens was ik de bovenliggende partij geworden. En dus..dus had ik precies gereageerd zoals mijn vader dat vroeger deed. Het is het enige gedrag dat ik ken als het om ruziemaken gaat (ik ben echt HEEL erg slecht in ruzie maken) en dus.. Dus was het als ik mijn eigen maatstaven wilde hanteren ook mijn fucking schuld. Op dit punt schoten krachttermen tekort, en ik wist dat het aan mij zou zijn om het gesprek te openen en mijn excuses aan te bieden. Alleen op die manier zou ik zelf de man zijn die ik wil zijn, de man die ik moet zijn. De man die - hoe hard,arrogant en zelfingenomen dit ook moge klinken - : beter is dan zijn vader was of kon zijn. De man die nooit zover had kunnen komen zonder diezelfde vader..
Emoties waren namelijk nogal een ding vroeger binnen ons gezin. Ze waren er wel, maar je sprak er niet over. In principe nooit. Als er eens ruzie was - en die was er niet minder of meer dan in andere gezinssituaties - dan werd die niet uitgesproken. Er werd gezwegen.
Daarnaast waren er meer van die dingen, op zich niet bijzonder maar voor een (over)gevoelig jongetje dat om te beginnen al een groot probleem heeft met het begrijpen van de wereld om hem heen wel heftig. Ik kan mij niet herinneren dat mijn vader ooit eens 'ik hou van je' tegen mij gezegd heeft. Ik twijfel er niet aan én hij laat het op andere manieren merken zoals 'men' dat zo mooi kan zeggen, maar alsnog. Eén van de mooiste, meest emotionele en rake woorden in de Nederlandse taal : 'ik hou van je'..nooit. Omdat ik nogal taalgericht ben én misschien eenvoudigweg ook wel iets gevoeliger dan gemiddeld heeft het gemis van een duidelijk raamwerk om te leren omgaan met mijn emoties op een bepaalde manier wel doorgewerkt in mijn latere Ik. Ik kan bij sommige mensen extreem open zijn als de wederzijdse connectie en het onderlinge begrip er naar zijn, maar verder is mijn sociale gedrag vaak een projectie. Stiekem ben ik alleen maar goed in sociale interacties omdat ik het 'trucje' door heb. Ja, ik heb door de jaren wel degelijk betekenisvolle vriendschappen en relaties gehad maar er zijn daar buiten maar weinig mensen die mij écht kennen - en dat lijkt gebaseerd op een hang naar veiligheid. Tot op zekere hoogte misschien zelfs wel erkenning..

Lopen. Ik moet lopen.

Ik sta op en loop richting ons appartement terwijl bovenstaand verhaal door mijn hoofd blijft tollen. Waarom zie ik dit nu pas? Hoe kan ik zo zijn? Is dit al mijn hele leven zo? Terwijl ik de trap omhoog neem maan ik mijn gedachten tot rust. Stilte. Het is tijd om te denken met mijn hoofd, maar te praten vanuit mijn hart. Ik open de deur en loop naar binnen, mijn vader zit voorovergebogen op zijn bed. Schouders omlaag, starend naar zijn telefoon. Ik neem nogmaals de bewuste beslissing om de eeuwige cyclus te doorbreken en schraap mijn keel.. "Pa, het spijt mij. Ik hou van je en had mij niet zo mogen laten gaan, je bent mijn boven alles mijn vader - wat je ook zegt of doet."

Langzaam komt zijn hoofd omhoog totdat onze ogen elkaar vinden.


Einde

 

I was lost,
now I'm found
I believe in you,
I've got no bounds
I'm moving on up now,
getting out of the darkness
My light shines on,
My light shines on
My light shines on.

"Movin' on up", Primal Scream

Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik het telefoontje waarvan ik wist dat het ging komen. Na weken van aandringen, nee smeken was mijn moeder eindelijk naar de dokter gegaan - en de diagnose bleek een doodvonnis.2016 was voor mij een jaar dat getekend werd door verdriet, rouw, realisaties en uiteindelijk : berusting. Het is makkelijk om jezelf over te geven aan je verdriet totdat je uiteindelijk verdrinkt in je eigen tranen. Ja, 2016 was een ontzettend naar jaar waarin het verlies van mijn moeder centraal stond. En toch, toch was er zoveel meer. Dingen om dankbaar voor te zijn, momenten van liefde en genot. Lang heb ik getwijfeld of ik deze post wel zou schrijven, ik was bang voor wéér een klaagzang - en dat is niet wie ik ben. Niet meer in ieder geval. Los van alle pijn en de diepe rouw die onlosmakelijk verbonden is met het verlies van een ouder was er zoveel meer, en zelfs tijdens de momenten van mijn diepste verdriet was er altijd ergens wel een glimps van schoonheid te vinden. 

Dit was zo ongeveer wel mijn initiele reactie op het slechte nieuws met betrekking tot mijn moeder. Ik was niet boos, ik was RAZEND. Na 'dat geintje met mijn oog' in 2015 waar ik - al zeg ik het zelf - met een bijna verbazingwekkende eenvoud overheen had weten te komen was DIT de volgende curvebal die het leven mij toesmeet? De woede maakte echter al snel plaats voor het besef dat er geen tijd meer was voor destructieve emoties. Terwijl mijn ouders en zus nog bezig waren met het zich vastklampen aan iedere strohalm die maar binnen handbereik kwam was bij mij het besef al ingedaald : dit was een weg van éénrichtingsverkeer. Ik ben blij dat ik opgestaan ben, blij dat ik voor mijn beide ouders én zus een rots in de branding heb kunnen zijn tijdens alles wat er in die eerste, heftige maanden van dit jaar op ons afkwam. Ik ben dankbaar voor alle gesprekken die ik gevoerd heb met mijn moeder, en trots als een pauw dat IK en niemand anders het was die het gezin door de roerige wateren heeft weten te sturen. Ja, dat klinkt wat arrogant - en misschien is het ook wat ongepast. Daar staat tegenover dat helemaal niemand van iedereen die dit leest weet hoe onzeker, kleinzerig en bang ik bijna mijn hele leven geweest ben. Bang om alleen te blijven, bang om niet te voldoen aan mijn eigen innerlijke standaard, onzeker over mijn uiterlijk, en de eeuwig knagende onzekerheid over het pad dat ik voor mijzelf gebaand heb door het oerwoud van mijn leven. 2016 was voor mij het jaar waarin de puzzelstukjes op haar plek vielen, waarin ik alle invloeden die ik in de afgelopen 41 jaar heb opgezocht in een smeltkroes tot een nieuw geheel heb weten te brouwen. Ik heb vrede met mijn zelfgekozen eenzaamheid, omdat het mij tevens de onthechting geeft die ik nodig heb om te zijn wie ik ben.  Het is de dood die uiteindelijk betekenis geeft aan de zin van het leven, en ik kies voor een uitroepteken in plaats van een simpele punt of een vraagteken. Er zijn nog steeds waardevolle en intense connecties met andere mensen, en het is prima dat die van tijdelijke aard zijn. Er is geen schuld , verwachtingspatroon of geijkt pad meer - er is alleen nog maar Zijn.

En gelukkig is er nog altijd sarcasme en een gezonde dosis zelfspot om mij met beide voetjes op de grond te zetten als ik weer eens hoogdravend begin te ratelen zoals hierboven :) Ook dat heb ik dit jaar mogen herontdekken, en het is fijn om te merken dat ik een stuk milder ben voor mijzelf dan ik in het verleden geweest ben - ik kan er kracht en veerkracht uit putten.

Na de eerste, heftige periode waarin het steeds duidelijker werd dat mijn moeder de winter niet zou gaan halen leek alles tijdelijk een beetje af te vlakken. Mijn weken smolten aaneen met werken en op en neer pendelen naar mijn ouders - dit alles in betrekkelijke rust. Het was hartverwarmend om familieleden die ik soms decennia niet gezien had plots weer tegen te komen (laten we het er op houden dat ik een 'aparte' familie heb) , en ook in mijn persoonlijke leven heb ik links en rechts wat verwaterde banden weer weten te herstellen. Andere heb ik gelaten voor wat ze waren, niet omdat die niet waardevol zouden zijn maar omdat ik ook respect heb voor de keuzes die andere mensen maken in hun leven - en wie ben ik om daar aan te tornen? Je zou kunnen zeggen dat zaken - gezien de omstandigheden - eigenlijk redelijk voor de wind gingen , maar toen kwam curveball twee : met een dikke 100KM p/u vloog ik van de A1 af.

Ik heb nog veel nagedacht over wat er nou precies heeft plaatsgevonden op die warme Lenteavond in Mei, maar eigenlijk is het niet relevant. Misschien was ik wel niet 100% geconcentreerd aan het rijden, misschien was het gewoon stomme pech en misschien was het ook wel gewoon die ontzettende boere(n)lul in zijn zwarte Fiat Panda die zonder richting aan te geven zijn auto de linkerbaan opsmeet voor mijn neus. In het grote geheel der dingen totaal niet relevant. Wat mij altijd zal bijblijven is de klap van het verkeersbord dat zich op een centimeter of 20 naast mijn hoofd in de auto boorde, en de daarop volgende stilte. Het gefluit van een vogel. En een donkere doodswens die als uit het niets de kop opstak. Ik kwam er recentelijk achter dat uitgerekend dát het meest donkere moment van 2016 was voor mij, puur en alleen omdat ik daar - in dat weiland bij Naarden - voor even het zicht op het licht aan het einde van de donkere tunnel kwijt was. 

Over wat er daarna nog allemaal gebeurde dit jaar heb ik al genoeg geschreven in de postings hieronder, en er nog dieper op ingaan zou denk ik afbreuk doen aan de oprechtheid van mijn verdriet. Er is echter in Augustus nog iets gebeurd waar ik nog niet over geschreven heb, en wat temidden van mijn rouwe verwerkingsproces opeens een vleugje mildheid en schoonheid als tegengif wist te dienen. Op verzoek van mijn vader haalde ik de persoonlijke eigendommen van mijn moeder uit haar portemonnee, en zodra ik deze openmaak word ik geconfronteerd met dit beeld :

Buiten mijn weten om had mijn moeder deze foto al meer dan 35 jaar in haar portemonnee zitten. Ik ga niet eens de moeite doen om te proberen te omschrijven wat dit voor mij - als zelfverklaard mama's kindje - betekende. Alle vragen waar ik nog mee zat na het wrede afscheid waren in één klap beantwoord en dit beeld heeft in mij een gevoel van berusting weten los te maken waarvan ik niet wist dat ik het in mij zou kunnen hebben. Het is goed zo.

Ik ben dankbaar voor de mensen die na wat soms een lange periode van afwezigheid was weer mijn leven zijn komen binnendruppelen. Dankbaar voor het bezoekje aan Puscifer met een vergeten liefde. Dankbaar voor een spontane knuffel op een moment van eenzaamheid. Dankbaar voor het vertrouwen van mijn vader en moeder in hun tijd van zwakte. Dankbaar voor een heerlijke strandwandeling op de valreep van dit jaar. Dankbaar voor intense, oprechte contacten.

Maar vanavond ben ik - zoals eigenlijk altijd - het liefste alleen. Alleen, maar niet eenzaam.

2017 : Berg je maar alvast, want jij gaat het jaar zijn waarin ik ga grijpen wat mij toekomt :)

Requiem

Een requiem is een mis die in de katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden. Het is de mis die wordt opgedragen tijdens uitvaartdiensten, op het feest van Allerzielen (2 november), en als votiefmis voor de doden.

( bron )

Ik heb de ogen van mijn moeder, en niet alleen in de letterlijke betekenis. Mijn moeder heeft mij niet alleen het leven geschonken nu al weer 41 zomers geleden (het gerucht gaat dat ene <insert naam vader> daar ook iets mee te maken heeft gehad) , zij was het ook die vorm heeft weten te geven aan de manier waarop ik tot op de dag van vandaag naar de wereld kijk - met compassie en mededogen. Ik kijk dus zowel in letterlijke als overdrachtelijke zin door haar ogen naar de wereld om mij heen.

In de afgelopen dagen heb ik uit verschillende hoeken te horen gekregen hoe veel ik op mijn moeder lijk, iets dat ik mij om eerlijk te zijn nooit eerder gerealiseerd heb - behalve dan mijn ogen. Maar toen ik eenmaal begon met het doorbladeren van oude foto's zag ik het zelf ook opeens..

Ik heb niet alleen haar ogen, maar ook haar mond, haar glimlach en - tot voor kort toen de zwaartekracht en ongezonde lunches hun tol nog niet opgeeist hadden- haar gezicht.

Daarmee wil ik mijn vader overigens niets tekort doen, ook hij heeft een prominent zichtbare bijdrage aan mijn uiterlijke kenmerken weten te leveren : de wereldberoemde <insert achternaam> neus. Nog bedankt daarvoor Pa!

Ik sta hier vandaag niet voor jullie om te rouwen om mijn moeders dood, ik sta hier om haar leven te vieren. Aan mij nu de gevoelsmatig onmogelijke opgave om het leven van mijn moeder de laatste eer te bewijzen op een manier die recht doet aan de vrouw die zij was.

Mijn moeder was een veelzijdige vrouw. Creatief, warm, hartelijk en vol compassie en begrip. Voor de mensen die mij al wat langer kennen zal het niet echt een verrassing zijn dat ik vooral in mijn tienerjaren heel wat beslissingen genomen heb die voor mijn ouders veel zorgen en verdriet met zich meebrachten. Als ik dan weer eens vol schaamte en verdriet bij mijn ouders aanklopte was het altijd mijn moeder die zonder iets te zeggen een troostende arm om mij heen sloeg. Geen verwijten, geen 'zie je wel' ..gewoon een eenvoudige troostende arm.

Die verwijten volgden overigens vaak een dag later alsnog wel, als mijn moeder écht iets op haar lever had dan kreeg je dat uiteindelijk absoluut te horen in een niet mis te verstane preek. Haar woorden konden op die momenten meer pijn doen dan de tik die ik eigenlijk zwaar verdiend had. Een eigenschap die ik - zo heb ik mij laten vertellen - zelf ook heb.

Het leven van mijn moeder werd gekenmerkt door ups en downs, zoals ieder mensenleven die kent. Die downs waren vaak van fysieke aard, maar klagen deed mijn moeder daarover nooit. Nog sterker, zelfs vanuit haar ziektebed in het Laurentius ziekenhuis was haar invloed op het huishouden van de familie <insert achternaam>  - toen nog op de Pannenstaartweg in Maasbracht - altijd duidelijk voelbaar. Mijn moeder was ten alle tijde de drijvende kracht achter ons gezin en regeerde haar domein met liefdevolle maar ferme hand.

De ups lopen als een rode draad door mijn herinneringen heen, iets waar ik alleen maar dankbaarheid voor kan voelen. Mijn zus refereerde al eerder aan onze jaarlijkse zomervakanties op Mallorca, een plek waar ook voor mij talloze waardevolle herinneringen liggen. Onze wandelingen over de boulevard, de etentjes bij bar Lago en de uitstapjes naar bijvoorbeeld Porto Christo en Manacor staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De autoritjes waarin mijn moeder de eeuwige bemiddelaar speelde tussen de achterbank (mijn zus en ik) en mijn vader zal ik ook nooit vergeten, het zal bij lange na niet gemakkelijk zijn geweest om alle leden van de familie <insert achternaam> met de neus (daar issie weer!) dezelfde kant op te laten kijken. Mijn moeder kreeg dat probleemloos voor elkaar, keer op keer.

Toen ik aan het nadenken was over deze voordracht kwam er als vanzelf een moment van enige maanden geleden naar boven drijven, het was één of twee dagen na het bekend worden van die verschrikkelijke diagnose die als een sloopkogel door ons gezin heen ging. Ik kwam binnen in de woonkamer en gaf mijn moeder zoals een gewoonlijk een kus en een knuffel, waarbij ik haar net iets langer en steviger tegen mij aantrok dan gebruikelijk.

"Ach Maurice, dit is niet het einde van de wereld" fluisterde zij toen in mijn oor. Zelfs op dát moment was mijn moeder meer begaan met mijn verdriet dan met haar eigen verschrikkelijke lot. Een sprekender voorbeeld van de vrouw die zij tot aan het bittere einde is gebleven kan ik niet geven; Zichzelf wegcijferend om bij andere mensen het leed te kunnen verzachten , zo was mijn moeder op en top.

Als we vroeger in gelukkiger tijden kwamen te spreken over de dood was mijn moeder altijd heel stellig in haar uitspraken :

 

"Sjtaek mich mer in de hoaf" ( NL vertaling : gooi mij maar in een gat in de achtertuin)

Zei ze dan.

Mama, het spijt mij dat we dat niet voor je hebben kunnen doen. Ik denk dat deze plek in de vrije natuur en dichtbij één van je hartsvriendinnen waar je in het verleden al afscheid van hebt moeten nemen het dichtsbij komt van alle mogelijkheden die er waren.

Je laat ons in verslagenheid maar ook in dankbaarheid voor de tijd die we samen hebben mogen doorbrengen. Als ik aan je denk is dat met een traan én een glimlach, en ik zal de jaren die wij samen hebben gedeeld voor altijd blijven koesteren.

Dag lieve mama, ik mis je.

Confiteor : Mea maxima culpa

 

 

Mea Culpa is een Latijnse uitdrukking, letterlijk vertaald "mijn schuld", of "mijn eigen schuld". Om deze zin kracht bij te zetten kan het woord "maxima" worden toegevoegd, wat resulteert in "mea maxima culpa," vertaalbaar als "mijn grote schuld".

 

De uitdrukking komt van origine uit een traditioneel gebed van de Westerse Rooms-katholieke Kerk, genaamd 'Confiteor' ('Ik beken'), waarin iemand zijn fouten tegenover God bekent.

 ( bron )

Zwijgend staar ik naar het bed waar de schaduw van wat eens mijn ijzersterke moeder was ligt te woelen en te ijlen terwijl ik in mijn hoofd een coherente gedachte probeer te formuleren. Dit gesprek - dit is belangrijk. Ik krijg maar één kans om dit goed te doen, whatever 'goed' in deze kutsituatie ook moge zijn. Mijn ogen dwalen door de woonkamer en ontmoeten die van mijn vader. we vangen elkaars blik op terwijl we luisteren naar het verhaal van de huisarts. Ik zie de vermoeidheid en de pijn die schuil gaan achter de zo vertrouwde stoïcijnse blik op zijn gezicht terwijl we beide haar woorden in ons opnemen.

We zitten hier op mijn verzoek. Ik heb namelijk enkele dagen geleden een briefje achter gelaten in de zorgmap van mijn moeder gericht aan de hoofdverpleegkundige en huisarts. De inhoud loog er niet om, je zou kunnen zeggen dat het een persoonlijke smeekbede was. Even los van de verschrikkelijke ziekte die mijn moeder voor onze ogen heeft laten wegteren: het gaat niet goed in huize <insert achternaam here>. Mijn vader loopt echt op zijn laatste reserves en vertoont een fors aantal symptomen van een klassieke depressie. Hij heeft al een slechte rug en het continue helpen en tillen van zijn vrouw heeft die conditie verergerd, mijn zus schiet heen en weer tusen emotionele uitbarstingen en overrationaliseren maar is er wel voor mijn ouders en weet zich staande te houden. En ik? Ik heb geen fucking idee hoe ik er echt voorsta. Het gaat wel, denk ik. Hoop ik.

Het gesprek heeft als hoofdonderwerp 'hoe het met mijn moeder gaat' (goh) en meer in het specifiek de zorg die zich nodig heeft. Haar toestand is zorgwekkend, de ziekte heeft snel om zich heen gegrepen en dit heeft zowel mentaal als fysiek haar tol geëist. De tijd is gekomen om het over iets onuitspreekbaars te hebben : wat is voor mijn moeder de best mogelijke zorg die zij zou kunnen krijgen in haar laatste levensdagen? Mijn vader kan en wil niet praten over een eventuele permanente opname in een 24u zorgkliniek; niet omdat hij de realiteit niet onder ogen wil zien maar omdat hij mijn moeder een belofte heeft gedaan maanden geleden toen ze nog helder was : "Ik ga je niet in een instelling wegstoppen". En hij wil en gaat zich aan die belofte houden , zonder enig voorbehoud.

Pa en ik hebben het al eerder over die belofte gehad. Ik ken mijn vader en ik weet dat een belofte voor hem heilig is; daarom heb ik hem een uitweg geboden. Een uitweg die voor mij waarschijnlijk heel wat slapeloze nachten met zich mee gaat brengen. Ik heb mijn vader namelijk op mijn beurt ook een belofte gedaan : Als het moment gekomen is ben ik degene die de verantwoordelijkheid neemt zowel naar de zorg  als naar mijn moeder. Ik wil ook zelf degene zijn die het aan mijn moeder vertelt mocht het moment daar zijn. Als er in dit verhaal dan toch een schuldige moet of gaat zijn, dan ben ik dat.

Ja, het martelaarschap is mij nog altijd niet vreemd vrees ik :P

De huisarts rond haar verhaal af met omfloerste stem en de hoofdverpleegkundige knikt mij even toe. Ik schraap mijn keel. Daar gaan we dan.

"Pa, ik kan niet weten hoe dit voor je voelt. Ik weet dat jij je belofte aan Mama nooit zal verbreken, en dat ga ik ook niet van je vragen. De reden waarom wij hier nu met zijn vieren zitten is omdat ik mijn belofte aan jou - en indirect aan mijn moeder ook niet ga verbreken. Ik ga niet langer toekijken vanaf de zijlijn hoe jij hier kapot aan gaat en Mama had dit niet van ons gevraagd als zij dit had kunnen voorzien. Dit gaat om jou en om haar. Je weet dat er een wachtlijst is en we kunnen niet langer wachten. Ik ben hier om aan de huisarts te vragen om die spoedprocedure nu in gang te zetten, dan kan het nog dagen duren eer er een plaats vrij komt op een plek waar Mam de medische zorg kan krijgen die zij nodig heeft om op een waardige manier afscheid te kunnen nemen".

De fysieke reactie die mijn woorden teweeg brachten was hartverscheurend. Mijn vader is een forse man, maar even zat er een klein bang jongetje tegenover mij.

"Iedereen heeft het de hele tijd over mij maar ik wil wat het beste is voor mijn vrouw!"

"Dat wil ik ook Pap. En daarom zitten we nu hier om dit te bespreken. Vertrouw alsjeblieft op mijn beoordelingsvermogen en denk aan de belofte die ik je gedaan heb. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid. Je hebt mij die toestemming gegeven, ik sta ook op het zelfbeschikkingsformulier. Ik doe dit voor jullie beide, omdat het moet. Ik hoop dat je mij begrijpt en vertrouwt en dat we geen.."

"Ja".  Daar was het dan, dat ene woordje. Dat ene woordje waar ik mijzelf in de komende maanden aan ga kunnen troosten. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid.

Dat laatste zinnetje schiet ook door mijn hoofd als ik een half uur later naast het bed van mijn moeder sta. We zijn alleen, mijn vader heb ik naar de supermarkt kunnen sturen met een boodschappenlijstje en op dit tijdstip is er ook niemand van de zorg aanwezig. Mijn moeder glimlacht even naar mij als ik mij over haar heenbuig om haar een kus te geven en het neusprik ritueeltje uitvoer dat we al samen hebben sinds ik een jochie van een jaar of vijf was. De tranen schieten in mijn ogen als ik denk aan het gesprek dat we nu gaan hebben. "Mam.."

"Ik weet het al." "Dat begrijp ik mam, maar ik wil dat je één ding goed begrijpt. Dit komt van mij. Ik heb die keuze gemaakt, ik heb dit geregeld. Als je over een paar dagen opgenomen wordt dan is dat mijn schuld , Papa kan hier niets aan doen. Hij wil dit niet." De tranen lopen over mijn wangen maar ik blijf mijn moeder recht in haar ogen aankijken. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid - en die neem ik.

"Aan alles komt een eind."

Ik kan een waterige glimlach opbrengen bij het horen van die oude vertrouwde uitspraak en geef haar een kus. Even ligt haar voorhoofd rustig tegen mijn borstkast in een laatste, verstilt moment van pure liefde tussen Moeder en Zoon.

 

mea culpa,
mea culpa,
mea maxima culpa.

 

 

Boem is ho

 

 

Some days are dry, some days are leaky
Some days come clean, other days are sneaky
Some days take less, but most days take more
Some slip through your fingers and on to the floor
Some days you're quick, but most days you're speedy
Some days you use more force than is necessary
Some days just drop in on us
Some days are better than others
Some days it all adds up
And what you've got is enough
Some days are better than others.

~ Some days are better than others , U2

 

Iedere keer als ik denk dat ik het dieptepunt wel bereikt heb weet het leven mij weer te verrassen met een nieuwe curveball, alsof god toch bestaat opeens en ergens vanaf een wolkje omlaag kijkt en iets denkt van ' owwww dus jij dacht dat dit het dieptepunt was? GUESS AGAIN MOTHERFUCKER'  (ja, god klinkt als Samuel L Jackson in mijn hoofd) waarna er weer een nieuwe tegenslag als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Ja, nog meer shit. Momenteel sta ik nog stijf van de adrenaline, en omdat plaatjes nu eenmaal vaak meer zeggen dan woorden (en zelfs mij ontschieten de woorden even die mij in staat zouden stellen om een coherent verhaal neer te pennen) presenteer ik bij deze bewijsstuk A :

 

Dit is wat er overgebleven is van mijn nieuwe auto. Koud twee maanden in mijn bezit, en nu niets meer dan een wrak. En hoewel ik momenteel financieel even geen enkele uitweg meer zie uit mijn huidige situatie is dat niet wat mij het meest dwars zit aan deze situatie. Dat dit ongeluk NIET mijn schuld was maar dat de bestuurder die mijn spin veroorzaakte gewoon is doorgereden : onwijs kut en de zoveelste slag in mijn gezicht, maar in het grotere geheel bekeken ookvolstrekt  niet relevant. Vanavond gingen er namelijk een gedachte door mijn hoofd die ZO donker en nihilistisch was dat ik hier iets mee moet, en wel NU.

Als je goed kijkt naar bovenstaande foto (gecropped om de anonimiteit van de medewerker van BergNed te waarborgen) zie je een deuk ter hoogte van de deurgreep. Die deuk is veroorzaakt door een paal die ik tijdens mijn spin geraakt heb, en die paal is tot op 10 centimeter van mijn hoofd gekomen. En toen mijn auto eindelijk stil stond schoot er maar één simpele gedachte door mijn hoofd :

Had die paal mij maar geraakt. Pats, boem, zwart, dood. Rust. Geen verdriet meer , geen pijn meer, geen nieuwe tegenslagen meer die mij omlaag trekken in die donkere draaikolk naar beneden. Gewoon , niets meer.

En ja, ik schrok mij wezeloos van die gedachte. Ik kan hem plaatsen en begrijpen maar alsnog siddert de schrik na tot in mijn poriën. Als ik uit AL deze shit van de afgelopen jaren een positieve boodschap, een eye-opener heb weten te extraheren dat is het wel dat je jezelf iedere dag moet realiseren hoe breekbaar, kwetsbaar en fragiel deze ene kans op LEVEN die we als mens krijgen (tenzij je in reincarnatie geloofd dus, maar ik geloof in ...niets...) is. Of in de woorden van Maynard van Tool in ' Parabol / Parabola'  :

Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing

Maar ik voel dat dus niet zo momenteel. En dat, dat maakt mij pas echt doodsbang. Daarom val ik nu terug op een oude en vertrouwde methodiek : ik schrijf het op, analyseer en deconstrueer het totdat ik het helemaal kan wegrationaliseren.

Want morgen, ondanks alle ellende die er in de komende maanden onvermijdelijk nog op mijn pad komt : morgen ga ik er weer en nog steeds zijn. Ik haal namelijk nog steeds adem, en dus ga ik Leven.

 

 

 

 

 

In het land der blinden..

 

 

Dit is 'm dan, mijn rechteroog. Onderwerp van een inmiddels al jarenlange durende haat/liefde verhouding. Liefde, omdat hij mij trouw heeft gediend als de helft van mijn persoonlijke venster op de wereld. Haat, omdat hij -buiten zijn schuld om- mij heeft verraden. Hij is namelijk stuk gegaan, terwijl we een stilzwijgende afspraak hadden om dat niet te laten gebeuren. Hij heeft het toch gedaan.

Dus gaan mijn oog en ik sinds deze week weer de hele medische mallemolen in. Dokter, specialist, misschien zelfs wel een chirurg. Het is best interessant allemaal hoor, die foto's maken met contrastvloeistof (er waren tijden dat ik mij ernstig moest bezondigen aan niet nader te noemen geestverruimende substanties om de hallucinaties op te wekken die een dergelijke behandeling met zich mee kan brengen), misschien  wel weer een MRI er achteraan (ook een erg interessante ervaring kan ik je verzekeren) ..maar ja. Gaat het er echt iets aan veranderen? Of is dit nu gewoon maar weer wat het is?

En dus zijn de eerste secondes van iedere nieuwe dag nu volledig gewijd aan de haat/liefde verhouding met mijn rechteroog. Liefde, omdat ik er nog steeds 'iets' mee kan zien door het gemankeerde deel van mijn venster op de wereld. Haat, omdat na 12 jaar de blinde vlek 'ineens'  groter geworden is en dreigend in mijn blikveld hangt als een permanente herinnering aan die ene -bijna fatale- ochtend in de lente die nu al weer zo lang geleden lijkt.

 

edit : voor de mensen die nieuwsgierig zijn naar de aanleiding van bovenstaand verhaal een handig linkje  :Klik (voorwaarschuwing : lang emo verhaal)

 

 

 

Waar hang je uit?

 

 

 

To be or not to be
that's the question unceasingly
but without you I would long to be yours to be
'cause without you I'm not a king
because without you it would never do
because I can't think what life
would be like without you

you don't love me yet
you don't love me yet
I just won't forget 
because you don't love me
you don't love me yet

Roky Erickson - You don't love me yet

Zo langzamerhand begin ik het zwaar zat te worden, en de tijd is gekomen om mijn hart eens stevig te luchten. Waar hang je godverdomme uit? Het is niet alsof ik je niet gezocht heb. Nog sterker, ik heb toch al zeker 3x de sterke overtuiging gehad dat ik je eindelijk gevonden had - om er vervolgens achter te komen dat jij het niet was. Ik mis je, hoewel we elkaar niet eens kennen..En toch, toch wéét ik dat je er bent. Soms vang ik een glimp van je op in de glimlach van een willekeurige vrouw, de weerspiegeling van de winterzon in het water of dat ene liedje uit mij Spotify afspeellijst dat door merg en been gaat. Iedere keer is er weer dat flintertje hoop en de onvermijdelijke teleurstelling. Ontwijk je mij? Of heb ik je niet herkend toen het er echt op aan kwam en heb je je plek ingenomen in het spoor van teleurstelling en verdriet dat ik in mijn kielzog met mij meesleep? Soms lijk ik je te voelen, alsof onze geesten elkaar in het inktzware duister van de nacht wél weten te vinden waar ik in mijn dagelijkse leven gruwelijk lijk te falen.

Ik weet dat ik niet perfect ben, en dat ik je waarschijnlijk niet verdien. Maar toch verlang ik naar je als een junk naar de naald, als een baby naar de moederborst of een verhitte puber naar een orgasme. Ik weet dat je er bent, dat je bestaat. Op de één of andere manier lopen wij elkaar steeds mis als passerende schepen in de nachtelijke mist - en ik begin het punt te naderen waarop ik mijn zoektocht moet gaan opgeven. Misschien is het tijd om het lot het lot te laten en te hopen dat jij mij net zo hard zoekt als ik jou.

Misschien is het tijd om het allemaal maar gewoon los te laten en te verdwijnen terwijl ik mijn schrijfsels links en rechts verspreid over het internet verstop zodat jij míj kan vinden - mocht je mij nog zoeken.

Dagboek van een reiziger : Bangkok & beyond

 

In another moment Alice was through the glass, and had jumped lightly down into the Looking-glass room. The very first thing she did was to look whether there was a fire in the fireplace, and she was quite pleased to find that there was a real one, blazing away as brightly as the one she had left behind. "So I shall be as warm here as I was in the old room," thought Alice: "warmer, in fact, because there'll be no one here to scold me away from the fire. Oh, what fun it'll be, when they see me through the glass in here, and can't get at me!"

~ Lewis Carroll : Through the Looking-Glass, and What Alice Found There

 

Uit mijn reisdagboek :

 

Holy Shit. Bangkok. Wat een stad. Architectonische chaos. Tempels op iedere straathoek. En dan het verkeer..Gekmakend. Toeterend. Tuktuks, taxi's en bussen krioelen door elkaar heen als mieren in een mierenhoop. En.het.gaat.maar.door... 24u per dag, zonder enige adempauze. Mental note : betekent mijn tattoo in het Thais 'happy end' of 'need tuktuk ride' ?

(...)

In het kader van mijn bucketlist / ten things to do before you die : Een tuktuk rit maken in hartje Bangkok is de moeite waard. Zorg wel dat dit het laatste puntje van je lijst is, voor de overige kon het anders wel eens te laat blijken te zijn.

(...)

Godverdomme, de eerstvolgende keer dat ik zo'n veel te oude lelijke europese vetklep van een jonge Thaise vrouw zie eisen dat zij hem op zijn mond zoent bij het afscheid en zij met een blik van walging op haar gezicht gehoorzaamd sla ik hem op zijn bek, Thaise bajes of niet. Walgelijk. Nog zoiets, waarom kleden al die Thaise vrouwen zich 's avonds laat als hoertjes? Of ben ik nu verschrikkelijk naïef? (latere toevoeging : de vraag stellen is hem beantwoorden..)

Zoals misschien al uit een eerdere post van mij op te maken viel was het bepaald niet liefde op het eerste gezicht tussen mij en Bangkok. In tegendeel, ik refereerde het grootste deel van mijn reis aan 'de hel van Bangkok' zodra het over de metropool ging. Nu ben ik van oudsher ook niet écht een stadsmens, maar Bangkok hield voor mij een dusdanige cultuurshock in dat de weerstand die ik voelde in eerste instantie niet te overwinnen was. Ten eerste is er het lawaai. Waar je ook bent, hoe laat (of vroeg) het ook is, er valt niet te ontkomen aan de continue geluidsstroom van het verkeer. Ik heb al wat meer grote steden gezien in die bijna 38 jaar dat ik rondwandel op deze aardkloot, maar een stad met 12 miljoen + inwoners (afhankelijk van wat je tot Bangkok wil rekenen, de oude stad zelf zo'n 8 miljoen, compleet met voorsteden etc zo'n 15 miljoen) was wel even slikken. De smog, het klimaat, de drukte, de chaos..Het waren nogal wat indrukken die ik te verwerken kreeg terwijl ik stijf stond van de jetlag. Ik had voor mijn vertrek nog de tegenwoordigheid van geest gehad om een hotel te boeken voor de eerste twee nachten, en dat bleek een ontzettend goede zet. Na bijna 20u onderweg te zijn geweest en geen minuut slaap gehad te hebben (hoe de fuck kunnen mensen slapen in een vliegtuig? serieus..) was het een geschenk uit de hemel om mijn taxichauffer (de eerste in een lange rij van vriendelijk glimlachende Thai die mij behoorlijk wist af te zetten) eenvoudigweg een adres onder zijn neus te kunnen drukken om vervolgens achterin de taxi weg te zakken en te genieten van het uitzicht tijdens mijn rit naar het hotel.

Omdat het midden op de dag was kreeg mijn lichaam meteen de volle laag van het tropische klimaat (37+ graden) te verwerken, wat naast de lichamelijke uitputting van de reis eigenlijk wel de genadeklap was. De rest van de dag heb ik in een half slapende, half wakende toestand op mijn hotelbed naar de tv liggen te staren terwijl buiten de stad zijn razende gang ging. In die eerste uren vloog regelmatig een 'waar de FUCK ben ik aan begonnen' -achtige gedachtenstroom door mijn hoofd, het hele 'ik regel helemaal niets en zoek ter plekke wel uit wat ik ga doen'  principe waar ik zo van kan genieten tijdens mijn reizen leek plots wel een tikkeltje naïef en voorbarig ; het voelde alsof ik op het punt stond om te verzuipen in alle indrukken en prikkels die deze vreemde stad tienduizenden kilometers verwijderd van de plek die ik 'thuis' noem te bieden had.

 

Zoals dat gaat met die dingen : de volgende dag voelde ik mij al iets beter hoewel de nacht mij slechts een aantal uren van ongestoorde slaap had weten te bieden. Na een eerste voorzichtige verkenning van mijn omgeving en een lichte maaltijd (en, shame on me : de tweede keer dat ik door een vriendelijk glimlachende Thai afgezet werd voor een Tuktuk ritje van nog geen 10 minuten) zocht ik al snel weer de betrekkelijke rust en veiligheid van mijn hotelkamer op alwaar ik wederom een fors aantal uren doorbracht met op bed liggen in een roes van halfslaap. Vaag herinner ik mij nog een live rapportage op Tv over de viering van het Thais/Chinese nieuwjaar, tevens mijn eerste kennismaking met het feit dat de Thai graag uitgebreid de tijd nemen voor alles (de viering duurt gewoon 10! dagen..). De tweede keer dat ik mijzelf van mijn hotelkamer wist af te slepen voelde ik mij wederom iets beter, hoewel ik - eerlijk is eerlijk- de combinatie van jetlag + de plotselinge klimaatwissel behoorlijk had onderschat van te voren. NA een halve liter bier + stevige maaltijd bij het Duitse restaurant aan de overzijde van de straat voelde ik mij in ieder geval goed genoeg om de stad nog even wat verder te verkennen. Op dit punt hoef ik alleen maar (nogmaals..) te refereren aan mijn eerdere post over Bangkok om uit te leggen hoe de rest van die dag verliep, en ergens in de late avond (het is in Bangkok 6u later dan hier) begon langzamerhand de realisatie van de manier waarop de Thai de touristen weten te bespelen tot mij door te dringen, mede door een ontzettend interessant gesprek dat ik met een Nederlandse expat had terwijl we op de stoep van het hotel zaten te roken.

Het heeft even geduurd eer ik mijzelf over mijn weerzin tegen bepaalde culturele verschillen (de eeuwige glimlach die zo ontzettend veel verschillende betekenissen kan hebben, het eeuwige 'schudden aan de geldboom' zoals ik het voor mijzelf ben gaan noemen, de honderden - vaak bloedmooie-  jonge Thaise vrouwen die ik tegengekomen ben die zich voor geld letterlijk verhuurden -of moet ik zeggen 'verhoerden'?- aan de meest afgrijselijke  types ) heen kon zetten, dat lukte om eerlijk te zijn pas tijdens een later tijdstip van mijn reis toen ik vertrouwder was geraakt met de authentieke Thaise cultuur. En toch, zoals in de quote van Lewis Carroll hierboven ook al zo prachtig omschreven staat ; de realisatie dat mijn reis wel eens precies kon gaan brengen waar ik voor mijn vertrek op gehoopt had begon langzaam tot mij door te dringen. Links en rechts kan je ook in Bangkok de dingen vinden die Thailand zo mooi en zo totaal anders maken dan waar je als nuchtere nederlander zo vertrouwd mee bent, en tussen alle bedriegers vind je alsnog genoeg Mooie, authentieke mensen (niet eens zo heel anders dan in Nederland nu ik er zo over nadenk) die open staan voor een gesprek met een farang.

Toch was ik blij om na twee nachten afscheid te kunnen nemen van de kolkende smeltpot die Bangkok heet en per trein af te reizen naar wat mijn eerste cultureel / historische stop zou gaan worden : Ayutthaya. Of zoals ik in mijn notities schreef :

Ik hoop dat er in ieder geval minder fucking tourist traps zijn!

 

 

Chiang Mai - Oase in de jungle

 

Not all those who wander are lost.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

 

Na de historische luister van Ayutthaya vormt het contrast van de bruisende levendigheid van de 2e stad in Thailand een mooie afwisseling. Een korte beschrijving :

 

Chiang Mai of Chiengmai (เชียงใหม่), is de hoofdstad van de provincie Chiang Mai. De plaats ligt zo'n 700 km ten noorden van Bangkok tussen de hoogste bergen van het land. De rivier de Ping stroomt door de stad en is een zijrivier van de Menam.

De laatste jaren is de stad in hoog tempo gemoderniseerd, maar is niet zo'n wereldstad zoals Bangkok dat is. Er zijn veel redenen waarom er jaarlijks duizenden toeristen naar de stad komen. Onder andere vanwege de belangrijke strategische ligging in het verleden in verband met de zijderoute. Later is de stad vooral een belangrijk centrum geworden voor handwerken, paraplu's, juwelen (voornamelijk zilver) en houtsnijwerk.

(Bron : Wikipedia)

Zo'n beetje iedere backpacker die in Thailand geweest is roemt de nachttrein naar Chiang Mai. Er is -om eerlijk te zijn- ook geen enkel ander (realistisch) alternatief, tenzij je het vliegtuig wil nemen (wat eigenlijk een doodzonde is, vanuit ecologisch opzicht maar ook omdat je natuurlijk helemaal niets meekrijgt van het landschap als je er met een paar honderd km per uur overheen zoeft). Per trein is de reis vanuit Ayutthaya naar Chiang Mai ongeveer een uurtje of elf, met de nachttrein bespaar je jezelf in ieder geval de moeite van een hotel/guesthouse boeken én je bent niet een hele dag kwijt aan het reizen. Tot zover mijn promopraatje voor nu :-)

 De resten van de stadsmuren en -poorten die de oorspronkelijke stad scheiden van de moderne expansies zijn gedeeltelijk gerestaureerd en geven een idee van hoe het er honderden jaren geleden uit moet hebben gezien. (Hint : prachtig!) Laat ik hier even stoppen om DUIDELIJK te vermelden dat ik verliefd werd op deze stad zodra ik uit de trein stapte en dat de rest van dit verhaal waarschijnlijk bol zal staan van hyperbolen en ietwat dichterlijke omschrijvingen. Dagen heb ik rondgezworven over haar straten, en ik heb geleerd om te houden van de afwisseling tussen historische en moderne gebouwen, de geuren van de eetkarretjes, de tempels die een oase van rust vormen in het bij vlagen hectische straatbeeld, de ontspannen atmosfeer, de bochtige zijstraatjes die je eerder in een Belgische stad dan in Thailand zou verwachten, de tientallen restaurantjes die je proberen te verleiden tot de exotische smaken van nagenoeg ieder land ter wereld, de verschillende markten, de boekenwinkels, de souvenirwinkeltjes.. Ik denk dat Chiang Mai zelfs Edinburgh heeft weten te verdringen als mijn favoriete stad op aarde. Een rondreis in beelden / foto's :

 

 

 

Wat ik nagelaten heb - en waarom ik volgend jaar absoluut nog eens terugga - is een trekking door de bergen en het regenwoud te maken die Chiang Mai omringen. Eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik ook het slachtoffer geworden ben van een stevige voedselvergiftiging, en dat ik mij niet heb laten inenten voordat ik afreisde naar Thailand (please DO NOT try this at home kids!) en dat dit doorslaggevend was in mijn beslissing om niet als een losgeslagen Rambo de jungle in te duiken om mijn eigen Into the Wild verhaal uit Zweden te herhalen in een tropissch regenwoud waar meer giftige dieren en planten te vinden zijn dan straatnaambordjes in Amsterdam (zelfs in de winterstop als Ajax niet speelt). Het is echter mogelijk om via een aantal van de tourist offices een georganiseerde trekking te boeken onder begeleiding van een lokale gids, hoewel mijn persoonlijke voorkeur uitging naar een één op één trekking zonder de ballast van een groep van halfbezopen Australiers en Duitsers als reisgezelschap. Als een dergelijke trekking je voorkeur heeft wil ik je bij deze wel dringend aanraden om je research goed te doen, omdat een fors aantal van deze aangeboden trekkings even avontuurlijk is als een middagje Keukenhof - tenzij dat toevalligerwijze je ding is uiteraard.

 

 

 

In een later stadium meer over Chiang Mai en mijn persoonlijke belevenissen aldaar, voor nu zal je het even moeten doen met de foto's :-)

 

 

Ayutthaya - De schoonheid van vergankelijkheid

 

 

This is the beginning and the end of the world right here. Look at those patient Buddhas lookin at us saying nothing.
― Jack Kerouac, The Dharma Bums

(Klik voor grooooot)

Als je de geijkte backpackersroute volgt van Bangkok naar Chiang Mai is Ayutthaya de perfecte eerste tussenstop. Ooit (rond 1350) gegrondvest als de nieuwe hoofdstad van het Siameese rijk na de val van Sokhuthai (waarover later vast nog een keer meer) , bevatte deze stad tijdens haar hoogtijdagen meer dan 400 tempels en duizenden boeddhabeelden. In 1767 is deze stad volledig met de grond gelijk gemaakt door de invallende Birmezen in een voor die tijd ongekende slachting, de stad had op dat punt rond een miljoen inwoners en was daarmee één van de grootste steden ter wereld.

De reis vanuit Bangkok naar Ayutthaya duurt met de trein ruwweg een uur, in theorie tenminste. In mijn specifieke geval kwam ik vier en een half uur later op mijn bestemming aan dan mijn kaartje vermelde (eat that NS!). Een treinreis per 3e klasse is echt een belevenis ; ik was volgens mij de enige westerling in een wagon vol Thai die met kippen, complete maaltijden en volop kakelend vol goede moed aan de reis begonnen. Dat van die maaltijden begreep ik pas op het moment dat we voor de eerste keer een dik half uur stil stonden in nergensland, en dit patroon herhaalde zich gedurende de verdere reis nog een aantal keren. Verwacht echter geen luxe, de enige ventilatie was bijvoorbeeld een openstaand raam en de banken zijn van hout.

Tegenwoordig is de stad Ayutthaya opgedeeld in twee gedeeltes ; het oude en nieuwe deel. Mijn guesthouse was Baan Eve , aan de rand van de oude stad. Graag wil ik bij deze even een lans breken voor dit Guesthouse, het is misschien niet de meest luxueuze plek om te slapen maar mijn kamer was schoon, voorzien van airo + eigen badkamer en de centrale ruimte van de Guesthouse is een volledig ecologisch gebouwde boomhut met op de bovenste verdieping een aantal hangmatten. Verder is dit een familiebedrijf puur sang, met ontzettend aardige en behulpzame mensen die er alles aan doen om je verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Tip : boek van te voren voor één of twee nachten, en probeer ter plekke te verlengen. Mijn tarief ging 300 Bath omlaag 'just for you!' . Toen ik mijn kamer voor het eerst inspecteerde viel mijn oog op het volgende plakkaat :

(klik om het te kunnen lezen in al zijn ontroerende Thais-Engelse eenvoud)

en als de softie die ik nu eenmaal ben was ik meteen verkocht :-) .

Mijn persoonlijke advies is om minstens een aantal dagen uit te trekkenet voor een bezoek aan Ayutthaya, er is namelijk bizar veel te zien. Voor mij was dit mijn eerste échte ervaring met Thailand (Bangkok telt niet mee, wereldsteden zijn overal ter wereld hetzelfde) en het was heerlijk om mijzelf te kunnen onderdompelen in de Thaise cultuur en geschiedenis. Het Historical Park (het deel dat op het eiland zelf ligt) is alleen al één of twee dagen waard, en er is echt veel meer te zien dan alleen dat. De foto bovenaan dit artikel is daar ook gemaakt, en voor een overzicht van wat er ondermeer nog meer te zien is verwijs ik graag even naar onderstaande foto's :

(Zoals gebruikelijk : klik voor de grote versie)

..en zo kan ik er nog gemakkelijk 50 meer plaatsen. De sfeer die er hangt is helaas niet in woorden te vatten, hoe graag ik ook zou willen. Tijdens mijn wandeling door het Historical Park kwam ik in gesprek met één van de locals, en al snel hadden wij het over de niet te bevatten schaal van verwoesting die hier had plaats gevonden. Toen ik hem vroeg of het voor hem als Thai niet pijnlijk was om te zien wat de Birmezen met zijn stad hadden aangericht (van de duizenden boeddhabeelden zijn er misschien tien nog min of meer heel, en geen enkele tempel staat meer recht) haalde hij zijn schouders op, glimlachte en zei : "Boeddha leert ons dat alles vergankelijk is, het enige dat blijvend is is de Weg." Hier werd ik wel even stil van. Ik denk dat deze Thai met deze eenvoudige woorden precies wist samen te vatten waarom de Thai zo ontzettend relaxed in het leven lijken te staan, en waarom het voor hen ogenschijnlijk zo makkelijk is om met tegenslagen om te gaan. Het Historical Park van Ayutthaya is een stille getuige van deze levenshouding, tussen alle ruïnes en onthoofde Boeddhabeelden door kan je bijna voelen hoe de Thai in staat zijn om een dergelijke verwoesting te accepteren en te integreren in hun dagelijkse leven. Hij wist mij ook te vertellen dat, ondanks het feit dat het oude centrum van Ayutthaya de status van werelderfgoed bij Unesco gekregen heeft, het nooit hersteld zal worden. Het symbool van de vergankelijkheid is zo sterk en belangrijk dat de huidige staat een groter beland dient voor de Thaise cultuur dan een volledige gerestaureerde versie ooit zou kunnen, en ik kan achteraf niets anders dan het volmondig met hem eens zijn.

Zodra je van het eiland waar de oude stad op ligt afkomt zie je verschillende tempels en monumenten die wel in hun oude staat teruggebracht zijn, en hoewel deze prachtig zijn hebben ze bij mij toch niet dezelfde indruk weten achter te laten als het oude centrum. Dit tot grote verbazing van mijn tuktuk driver overigens :-) (ja, buiten Bangkok om is de tuktuk een volstrekt legitiem vervoersmiddel!) Omdat ik verreweg het grootste deel van de vijf dagen die ik in Ayutthaya heb doorgebracht rondgezworven heb door het oude centrum kan ik over de new town niet al te veel zeggen (helaas) , dit staat echter nog zeker op de planning voor mijn volgende trip. Daarom volsta ik even met de volgende sfeerimpressie van een aantal van de bezienswaardigheden die buiten het eiland liggen :

 

In mijn ogen is een bezoek aan Thailand niet echt compleet zonder een (tussen)stop in Ayutthaya. De sfeer is relaxed (een verademing na de kokende smeltpot van Bangkok) , en er is ontzettend veel te zien en te doen. Verder hoef je het echt niet zonder de gemakken die je als rijke Europeaan gewend bent :-p te doen, je kan er winkelen tot je een ons weegt als dat toevalligerwijze je ding mocht zijn. Persoonlijk zou ik de Nightmarket willen aanraden, gevolgd door een bezoek aan één van de talloze restaurantjes en een wandeling over de prachtig verlichte hoofdstraten. Vergeet niet om tijdens het wandelen af en toe even omlaag te kijken en te genieten van de lotuspatronen in de stoeptegels!

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer