You are here

Muziek

Puscifer - Man op de maan?

 

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

'Tiny Monsters'  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ' echte'  band - of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is 'Horizons' tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik 'Jimmy' (Tool) , 'Judith' ( A perfect circle) en 'Wings for Marie / 10.000 days' - (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht - zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What's left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It's still not real
Ash and urn and silence

'Horizon' - Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel - bij gebrek aan een beter woord -  'speelser' dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn. Zie bijvoorbeeld de melige promotiefilmpjes van Maynard als 'Major Douche' , de tekstuele lofzang op voluptueuze dames van 'Queen B' ("Booty better thick-a-licious / Shake it like she's fearless / This lovely lady got the thickness / Can I get a "Hell, yeah?") of de puberale albumtitels ( 'V is for Vagina, Moneyshot etc etc) ; het lijkt er bijna op alsof Maynard moeite heeft om zijn echte eigen 'ik' als artiest te laten zien en daarbij humor in de breedste betekenis van het woord als een soort van schild inzet. Het geeft Puscifer een bijna schizofreen karakter, iets waar zeker in de huidige liveshow ook duidelijke mee gespeeld wordt.

Vanaf het moment dat je de zaal binnenloopt vallen er twee zaken op : het drumstel dat prominent vooraan op het podium staat , en de grote boksring die bijna de gehele achterzijde van het podium vult. De gemiddelde bezoeker die - net zoals ik-  niets gelezen heeft over de stageshow denkt naar alle waarschijnlijkheid nog iets van 'goh , zoals gebruikelijk staat Maynard weer eens achteraan op het podium' . En : dat klopt. Maar .. er zit meer achter.

Op het aangekondigde tijdstip gaan de lichten uit en begint er een promofilm te draaien met Maynard in zijn rol als Major Douche waarin hij behalve een ontzettende hoeveelheid aan sarcastische bullshit ook nog even aan het publiek meld dat filmen , fotograferen en het maken van geluidsopnames wat hem betreft volstrekt 'verboten' zijn en dat overtreders afgevoerd zullen worden. Wat ik ook daadwerkelijk heb zien gebeuren overigens, waarvoor hulde. Persoonlijk ben ik het namelijk spuugzat om concerten alleen nog maar te kunnen volgen via het scherm van de mobiele telefoon in de handen van de persoon die toevalligerwijze voor mij staat. Opa golzuam weet namelijk nog hoe het was om concerten te bezoeken in het pre-mobieltjes tijdperk en verlangt daar bijna wanhopig naar terug :)

Vervolgens gaan de stagelights aan waarna het publiek getrakteerd wordt op 4 Amerikaanse show-wrestlers (M/V) in vol ornaat die  -met als achtergrond typische cartoongeluidjes!- een klein half uur lang bloedserieus met elkaar de strijd aangaan terwijl het publiek in algehele verbijstering toekijkt en zich steeds ongemakkelijker begint te voelen door het totale gebrek aan context. Na dat half uur verschijnt de band op het podium en begint te spelen alsof er niets aan de hand is, terwijl om hen heen de worstelaars afwisselend losgaan op elkaar of plaatsnemen aan de zijkant van het podium op de daarvoor aangelegde tribune. Het effect van een band die statisch en strak bloedserieuze, gevoelige nummers staat te spelen tegen de backdrop van schaars geklede worstelaars (m/v) die helemaal op elkaar losgaan is sterk vervreemdend, vooral omdat er geen enkele interactie zichtbaar is tussen band en eh laten we het maar 'performance artists' noemen - het is alsof ze zich niet bewust zijn van elkaars bestaan.

Dan heb ik het nog niet eens over het moment waarop alle muziek stopt, er een mini ring aan de voorkant van het podium wordt geplaatst waarin twee robothanen gezet worden die dan met elkaar gaan vechten terwijl de band  er naast zittend weddenschappen zit af te sluiten. Waarna er ook weer zonder enige context doorgespeeld wordt terwijl de roadies de ring en hanen weer verwijderen zodra het gevecht is afgelopen.. En zo zitten er meer surrealistische elementen door het hele optreden heen gevlochten, als Monty Python in hun beste dagen (live at the Hollywood Bowl ! )

Mischien ten overvloede maar ik wil het toch even gezegd hebben : muzikaal staat de show als een huis. Vooral de vocalen van Carinna Round zijn de moeite van het vermelden meer dan waard, haar stem vormt de onmisbare tegenhanger van Maynard's stem. Ik kan mij geen enkele andere zangeres voor ogen halen die qua stemgeluid zo goed bij zijn stem zou passen en ook qua on stage persona lijkt zij meer dan opgewassen tegen de presence van de kleine grote man.

Het optreden dat ik bijgewoond heb heeft mij ter dege aan het denken gezet, wat stiekem misschien ook wel gewoon de bedoeling is. Regulier gesproken bedient Maynard zich van een bijtende vorm van humor (de Tool interviews zijn legendarisch in dat opzicht) maar zijn hele Puscifer persona lijkt gebaseerd op het 'spelen' met verwachtingen en emoties in de breedste zin van het woord. In dat opzicht heeft het wel iets weg van de episches standup shows van een andere persoonlijke held van mij (en toen hij nog leefde een persoonlijke vriend van Maynard en de overige leden van Tool) : Bill Hicks. Het filmpje waar ik naar link geeft een vrij duidelijk beeld van de stijl die Hicks hanteerde, de parallellen naar de manier waarop Maynard zich profileert als de zanger van Tool zijn vrij eenvoudig te zien. Zowel Bill als Maynard hebben in interviews regelmatig laten vallen dat ze beide liefhebbers zijn van het werk van een andere grote (tegenwoordig bijna vergeten) Amerikaanse comedian/ performance artis : Andy Kaufman.

En hier is waar ik een soortement van Eureka moment beleefde in mijn bespiegelingen over de huidige liveshow van Puscifer (en waar ik de titel van deze post gedeeltelijk van gejat heb) : Er is een (geromantiseerde) film gemaakt over het leven van Andy Kaufman die in je jaren '90 een ware cultfilm bleek te zijn : Man on the Moon. Ik kan hier nog alineas wijden aan de specifieke stijl van 'comedy' die Kaufman hanteerde, maar ik verwijs liever door naar de film die echt fucking briljant is - één van mijn persoonlijke top 3 films. Vooral de performance van hoofrolspeler Jim Carrey is verbluffend goed, en er is ook nog de titelsong die  in de zomer van '92 een belangrijk deel van de soundtrack van dat jaar vormde.

Maar goed. Eén van de belangrijkste punten die aan bod komen in de film zijn de Show Wrestling praktijken van Andy Kaufman. Uit de Wikipedia link van eerder :

Kaufman decides to become a professional wrestler—but to emphasize the "villain" angle, he would wrestle only women (hired actresses) and then berate them after winning, declaring himself "Inter-Gender Wrestling Champion." He becomes smitten with one woman he wrestles, Lynne Margulies (Courtney Love), and they begin a romantic relationship.

Problems arise when an appearance on a live TV comedy show, ABC's Fridays, turns into a fiasco when Kaufman refuses to speak his lines. Also, the wrestling Kaufman enjoys getting a rise out of the crowds and feuds publicly with Jerry Lawler, a professional male wrestler, who challenges Kaufman to a "real" wrestling match, which Kaufman accepts. Lawler easily overpowers and seriously injures Kaufman, resulting in the comedian wearing a neck brace. Lawler and an injured Kaufman appear on NBC's Late Night with David Letterman, theoretically to call a truce, but Lawler insults Kaufman, who throws a drink at the wrestler and spews a vicious tirade of epithets. It is later revealed, however, that Kaufman and Lawler were in fact good friends, and staged the entire feud, but despite this, Andy pays a price when he is banned from Saturday Night Live by a vote of audience members, weary of his wrestling antics

Andy leefde zijn Kunst. Bovenstaand verhaal is een 'grap'die uitgesponnen werd over verschillende jaren  die tot bijna tien jaar na zijn dood geheim gebleven is, denk daar maar eens goed over na :) . Zelf zei hij daar ooit over (wederom uit het Wikipedia artikel, zie je wel dat het nut heeft om die linkjes daadwerkelijk te volgen beste lezer(es) ?) :  "I just want to play with their heads"

De hele liveshow van Puscifer lijkt rondom een zelfde concept ontstaan te zijn, en er is eigenlijk geen twijfel mogelijk over het feit dat de worstel-act rondom het optreden van de band een verwijzing naar het werk van Kaufman vormen. Tijdens het schrijven van deze post (ja, ik probeer mijn eigen vage gedachtenspinsels altijd te checken) kwam ik nog een interview tegen waarin Maynard zefs letterlijk zegt :

"Especially for Puscifer, they’re on for the ride. They get that there’s a very Andy Kaufman approach to what we’re doing, so they enjoy it."

Bovenstaande verhaal is dan weer in zijn geheel te linken aan iets waar ik al een jaar of twintig een bovenmatige interesse in toon : Chaos Magie. De beschrijving uit het voorgaande artikel dekt in mijn ogen niet in zijn geheel de lading aangezien het zich richt op 'echte magie' (als je daarin zou geloven), maar laten we het er op houden dat het hier niet om magie in de traditionele betekenis gaat. Geen toverspreuken of rituelen, alleen een filosofie. Chaos Magisters benaderen de realiteit als een kunstmatige constructie van ons bewustzijn - ze geloven dan ook dat je tot op zekere hoogte vorm kan geven aan de realiteit en dan meer specifiek in door middel van je houding en gedrag. Andy Kaufman, Timothy Leary en Aleister Crowley zijn wat bekende en goed gedocumenteerde voorbeelden van Chaos Magiërs - hoewel de eerste twee dat waarschijnlijk zouden ontkennen aangezien er aan het woord 'magie' meteen een fantasy of Wicca associatie vastzit. In deze context wordt het woord echter gebruikt is haar letterlijke betekenis : 'kunst van het manipuleren van de werkelijkheid' , iets waar dus in principe geen enkel spiritueel component mee verbonden hoeft te zijn. Zo kan bijvoorbeeld het nuttigen van alcohol (en andere drugs waarvan iedereen wel weet dat deze op zijn minst de perceptie van de werkelijkheid veranderen) een vorm van Magie zijn - ironisch genoeg zie je dit ook terugkomen binnen bijvoorbeeld de Katholieke Hoogmis waar het drinken van wijn eh ik bedoel het bloed van Jezus Christus een hoogtepunt vormt.  Dit sluit dan ook weer prima aan bij de teksten die Maynard voor Tool geschreven heeft, lees bijvoorbeeld de teksten van 'Third Eye' of 'Reflection' er maar eens op na - ze vormen een prachtige weergave van een artistieke geest op zoek naar zingeving. Daarmee zou Puscifer misschien wel het Magnus Opus   van Maynard kunnen vormen, zijn eigen Grote Werk als artiest. Let wel, dat hoeft niet persé zijn beste werk te zijn, maar het lijkt er in ieder geval op dat hij voor het eerst in zijn carriere alle verschillende invloeden en persoonlijke aspiraties heeft weten samen te smeden tot iets dat in ieder geval één geheel vormt en tot nadenken stemt.

Niet slecht voor een ouder wordende rockzanger wiens bekendste project al 10 jaar (!) geen nieuwe muziek meer uit heeft gebracht..

 

 

 

 

 

Vijf - editie 2011

 

[edit : holy browsercrashing shit Batman! ik heb de helft van de videos maar even gelinked omdat youtube videos embedden toch iets zwaarder voor je systeem is dan ik dacht. Dan klikken mijn lieve lezertjes maar even op het linkje cheeky ]

Ik weet nog dat ik ergens in Mei dacht dat dit slecht muziekjaar zou zijn. Nu ik zo tegen het einde van het jaar mijn muzieklijstje samen stel besef ik mij dat 2011 juist een goed muziekjaar was ondanks het wederom ontbreken van een Tool album (helaas - dat zal wel 21-12 2012 worden vrees ik..in dat geval hoop ik dat ik het album nog kan downloaden voordat de wereld vergaat) ; en zo zijn er wel meer bands/artiesten die van mij gerust weer de studio mogen induiken. Maar goed, alsnog veel mooie/goede (lang niet altijd t zelfde..) muziek dit jaar!

Mijn best-of-2011 lijstje :

 

5/. Trent Reznor & Atticus Ross - The Girl With the Dragon Tattoo (Sound Track)

(Under the Midnight Sun)

Sinds Trent clean is en een vrouw en kinderen thuis heeft zitten is er veel veranderd in zijn muzikale output. Geen ' Fistfuck' , 'God is Dead and no one cares' of  'I want to fuck you like an animal'  (ja ik had ook de echte titels van de nummers kunnen gebruiken :P) meer maar zware, pretentieuze soundscapes. Bij vlagen pure ambient of minimal, op andere momenten chaotisch en creepy. Het bezorgde hem en Atticus al een Oscar voor de sountrack van 'Social Network' , en dit album is misschien zelfs nog wel beter. Als je Ghosts van Nine Inch Nails kan waarderen, of als je nieuwsgierig wordt van de omschrijving 'Brian Eno heeft tijdens een slechte Lsd trip een trio samen met the Orb en Einsturzende Neubauten '  is dit zeker de moeie waard om te luisteren. 

Oh ja, en een cover van '  Immigrant song'  van Led Zeppelin op de koop toe (vergeet even dat uitgerekend dit nummer volstrekt niet voldoet aan de omschrijving van de rest van het album) :

 

http://www.youtube.com/watch?v=1rftnBulKsc

(Immigrant Song)

 

4/.  The Bevis Frond - The Leaving of London

(Testament)

Vorig jaar was er, als uit het niets opeens dat nieuwe album van Roky Erickson - psychedelische held die tot over de rand ging en terug gekomen is. Dit jaar was er opeens uit het niets een nieuw album van the Bevis Frond, het geestelijk kindje van Nick Saloman.  Weer een psychedelisch artifact uit het verleden (jaren '90 om precies te zijn) dat uit het niets terug komt met een Plaat. The Bevis Frond is al lang niet meer die freakband met ellenlange intro's  en overstuurde (bij voorkeur achterwaarts afgespeelde) venijnige solo's die altijd net op het randje van vals balanceren, in plaats daarvan zijn er korte puntige en melancholische liedjes die absoluut geen sell out zijn maar schitteren in hun eenvoud. Tekstueel ademt het enigzins dezelde sfeer uit als Spinvis, melancholisch met een vleugje magisch realisme. Ontzettend ontroerend en fijn album, de liefde die deze man voor zijn muziek voelt lijkt er vanaf te druipen. Menig hedendaags hip indie bandje kan hier een puntje of twee aan zuigen..

http://www.youtube.com/watch?v=xO7A5EqC4II

(Why have you been fighting me?)

 

3/. Spinvis - Tot ziens, Justine Keller

 

(Oostende)

 

Ahhh Spinvis. Nederlands muzikale hoop in bange dagen. Iets volwassener, iets minder vaag maar nog altijd zo ontzettend erg goed. De teksten, de muziek, de filmpje, de liveshows..het past allemaal zo fucking goed in elkaar. Je kan er niet van houden, maar ik kan mij echt geen Nederlandstalige artiest bedenken die dit niveau zelfs maar kan benaderen. Deze keer geen 'Lotus Europa'  achtige experimenten maar redelijk recht-toe-recht-aan liedjes over alles en niets. Dat gezegd hebbende, je houdt van Spinvis of je vind het niets. Dit is niet een plaat die dat gaat veranderen, het is misschien wel de meest stijlvaste van de 'echte'  studioalbums tot nu toe. 

http://www.youtube.com/watch?v=0TbLvfgA9hY

 

(Koning Alcohol)

2/. Steven Wilson - Grace for Drowning

(Index)

 

Geen Porcupine Tree dit jaar, maar na het horen van dit album kan ik er geen seconde over treuren. Steven Wilson heeft het wat mij betreft voor elkaar : dit album is beter dan zijn werk met Porcupine Tree. Daar, ik heb het gezegd. Grace for Drowning ademt een donkere majesteuze droomsfeer uit die dieper gaat dan ' die band' . Het gebruik van klassieke instrumenten in combinatie met saxofoon, jazzy melodie lijnen en onorthodoxe songstructuren werkt op dit album zo.ontzettend.goed. Het is wel nogal zware kost, niet echt geschikt voor een zomerse dag in de tuin maar eerder als afmaker tijdens een zware herfststorm of donkere winternacht. Dit album zal over 20 jaar gelden als een van de grootste klassiekers van dit decennium bij de liefhebbers.

http://www.youtube.com/watch?v=ngHcZsW8z7k

(Raider Acceleration)

1/.  The Devin Townsend Project - Deconstruction / Ghost

Ja ik speel vals, of nee : eigenlijk toch niet. Deze twee albums horen bij elkaar, ze maken elkaar beter. 2011 is voor mij toch echt het jaar van Devin Townsend. Holy.Motherfucking.Shit. Deconstruction en Gost zijn respectievelijk nummer drie en vier van de quadrologie die hij onder de noemer 'the Devin Townsend Project'  uitgebracht heeft, en zijn tegelijkertijd uitgekomen. Deconstruction is veruit het meest donkere, geniale en psychotische metalalbum dat ik ooit heb mogen horen, er zijn eigenlijk geen woorden voor. Een korte introductie :

 

(Juular)

Dit is overigens misschien nog wel het meest eh toegankelijke, straight forward nummer van het album. Het hele album staat vol met gevarieerde snoeiharde metalriffs , een klassiek orkest + volledig koor, diepzinnige bespiegelingen, poep en plas humor -en dan laat ik het eurohouse intermezzo van 'the Mighty Masturbator'  nog even buiten beschouwing- verpakt in een heuse Metal Opera. Het is geen death metal (hoewel, bij vlagen..) en er zal vast wel een obs cuur scandinavische black metal band zijn die dit jaar een album uitgebracht heeft dat klinkt alsof een kettingzaag vast zit in een gehaktmolen  en die  dus NOG harder is dan dit; maar dit is gewoonweg G.E.N.I.A.A.L. . Vooral omdat dus tegelijkertijd ' Ghost' uit kwam. Waar Deconstruction pure chaos en waanzin is (en daar is niets mis mee!) vormt Ghost een artistieke tegenhanger. Denk New Age. Denk fluiten, akoestische gitaren, zachte dromerige zang en uitwaaierende synthesizer geluiden. Denk aan op je rug in de zee drijven in de zon, denk aan de berusting na een emotionele uitbarsting. Denk dit :

Dit heeft net zoveel met metal te maken als licht met duister : helemaal niets (en stiekem toch alles). Beide albums horen bij elkaar, binnen het project maar ook als losstaand geheel binnen dat project. Deconstruction springt met de ogen wijd open gesperd de afgrond in terwijl Ghost boven op de berg in de zon op het gras ligt toe te kijken. Pure schoonheid. Over het Devin Townsend Project volgt later vast nog een keer meer, voor nu laat ik het bij duister :

http://www.youtube.com/watch?v=VjR71VwiP6s

( Planet of the Apes)

Versus het licht :

http://www.youtube.com/watch?v=emQWCnM5Km4

(Kawaii)

Waar?

 

Godverdomme Kurt. Je had nog zoveel moois kunnen maken.

Vijf

 Mijn vijf favoriete albums van dit jaar :

 

 

 

 

5/. The Orb and David Gilmour - Metallic Spheres

 

 

Over dit album valt weinig te zeggen. Volledig instrumentaal, de beats en zweverige synth klanken van The Orb (ooit de meesters van de Ambienthouse) en de overbekende muzikale handtekening van David Gilmour (speelde vroeger in een bandje waar je vast wel eens van gehoord hebt : Pink Floyd). Een klein uur, twee nummers lang. Dit is chille muziek  voor mensen die rustig in slaap willen drijven op hemelse klanken. Magistraal.

 

 

4/.  Anathema - We're here because we're here

 

Niet geloven dat ik deze woorden nog eens zou schrijven, maar hier gaan we dan :

 

Anathema heeft een positieve plaat gemaakt.

 

Na hun doommetal verleden was er eerder al die switch naar progressieve rock in de richting van laten we zeggen Radiohead, vergezeld van de ietwat melodramatische teksten die soms wel een beetje _veel_  waren (de albums leken soms langer te duren dan ze in werkelijkheid waren..) maar dat is nu voorbij. De band (de zanger?) heeft het licht gezien en hoewel hij nog altijd niet blind is voor de schoonheid van verdriet was dit album een aangename verrassing om eerlijk te zijn. Relaxte luistermuziek om bij tot rust te komen, een boek te lezen, uit het raam van de trein te staren.. Denk aan de lagen van Radiohead, de atmosfeer van de latere Pink Floyd en Porcupine Tree en de werkelijk fenomenale unieke stem van deze frontman. Wow. Ik hoop van harte dat deze band er nu eindelijk weer eens bovenop komt na alle (financiele) problemen van de afgelopen jaren.

Hoogtepunten : Dreaming Light, Everything, Universal.

 

 

3/. Black Angels - Phosophene Dream

 

Kruis Velvet Underground met the Doors, gooi er een scheutje 13th Floor Elevators overheen en je krijgt iets dat lijkt op de Black Angels. Donkere, schurende muziek met een zware groove en teksten over het leven op (en soms over) de rand. Wat de Black Angels doen, doen ze perfect zoals ook op dit album blijkt. Muziek voor in je SM kelder of voor die avonden dat je stoned op de bank zit, hoewel het bij vlagen zeer zeker dansbaar is. De sixties ontmoeten de crisis..

Hoogtepunten : Bad Vibrations, Telephone, Sunday Afternoon.

 

 

 

2/. David Byrne & Fatboy Slim - Here Lies Love

 

 

Een samenwerking tussen het brein van de Talking Heads en Fatboy Slim. Dit was op papier genoeg voor mij om meteen te gaan luisteren, vooral toen ik las dat het hier ging om een Musical over het leven van niemand minder dan Imelda Marcos. Jawel, die van die schoenen. De nummers zijn ingezongen door onder andere Cindy Lauper, Tori Amos, Florence Welch en Steve Earle..niet de minsten dus. En hoe klinkt dat dan? Heel simpel, als musical 2.0 . Dit is een musical in alles (refreintjes, melodielijnen) maar de hand van Fatboy Slim is duidelijk hoorbaar : hoevel musicals ken jij waarbij de baslijntjes uit een Roland 303 komen? Geen oubollige (nep) violen in deze musical, maar subtiele acid disco baslijntjes over chemical beats, met links en rechts een verdwaalde gitaar. Als ik een kutdag heb hoef ik het titelnummer maar te horen om een brede grijns op mijn gezicht te krijgen (en dat wil wat zeggen..). Catchy, ingenieus, subtiel en AF. Hoogtepunten : Here Lies Love, You will be taken care of (Tori!!!) , How are you? en Pretty Face.

 

 

1/. Roky Erickson and Okkervil River - True Love cast out all Evil

 

]

En toen was daar opeens, uit het niets..Roky. Na jarenlange afzondering (lees deze post, of deze pagina, of kijk -aanrader!- deze film voor meer info..) was er opeens die nieuwe plaat. Mijn fascinatie en bewondering voor deze man bespreek ik al elders op dit blog, ik wil het nu eigenlijk alleen maar over zijn muziek hebben..en die is prachtig. Het album bestaat uit 12 nummers die hij in de afgelopen 30 jaar geschreven heeft. Niet langer zijn engelen, demonen, tweekoppige honden en buitenaardse wezens terug te vinden als het belangrijkste onderwerp in zijn teksten, er is een hartverscheurende openheid en eerlijkheid voor in de plaats gekomen. Roky was gebroken, is voorgoed beschadigd, maar heeft vrede met -en in- zichzelf gevonden blijkt niet alleen uit het titelnummer, maar ook in nummers die handelen over zijn turbelente verleden. Vooral de opener 'Devotional Number One'  is in deze context opmerkelijk aangezien de opname waar je naar zit te luisteren daadwerkelijk gemaakt is tijdens zijn onvrijwillige verblijf in een inrichting voor mensen met ernstige geestesziekten ; en toch klinkt zijn stem warm en puur en spreekt hij woorden van hoop en berusting. Nevermind dat de tweede gitaar die je hoort bespeelt wordt door een seriemoordenaar en verkrachter..
Verdere hoogtepunten : Goodby Sweet Dreams (melancholisch) ,  John Lawman (donker en dreigend)..ach eigenlijk is het hele album 1 groot hoogtepunt. Een waardige zwanenzang voor de grootvader van de Psychedelische Rock, en los van zijn geschiedenis een album dat staat als een huis. Verwacht echter NIETS dat klinkt als zijn oude werk.

Vannacht, vannacht

 

Time is never time at all
You can never ever leave without leaving a piece of youth
And our lives are forever changed
We will never be the same
The more you change the less you feel
Believe, believe in me, believe
That life can change, that you're not stuck in vain
We're not the same, we're different tonight
Tonight, so bright


Tonight


And you know you're never sure
But your sure you could be right
If you held yourself up to the light
And the embers never fade in your city by the lake
The place where you were born
Believe, believe in me, believe
In the resolute urgency of now
And if you believe there's not a chance tonight
Tonight, so bright


Tonight


We'll crucify the insincere tonight
We'll make things right, we'll feel it all tonight
We'll find a way to offer up the night tonight
The indescribable moments of your life tonight
The impossible is possible tonight
Believe in me as I believe in you,

Tonight

 

 

Smashing Pumpkins - Tonight,tonight

Hey jij..

 

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?

Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles
Can you feel me?

Hey you, dont help them to bury the light
Dont give in
Without a fight

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?

Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?

 Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, I'm coming home

But it was only fantasy
The wall was too high,
As you can see
No matter how he tried,
He could not break free
And the worms ate into his brain...

Hey you, standing in the road
Always doing what youre told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, dont tell me theres no hope at all

Together we stand, divided we fall....

Pink Floyd - Hey you (The Wall)

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer