You are here

denkwerk

Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt

 

Everything I can remember
as fucked up as it all may seem to be

- I know it's me -

I cannot blame this on my father
He did the best he could for me

It's been awhile since I could hold my head up high
And it's been awhile since I said

"I'm sorry"

"It's been a while" - Staind

 

Godverdomme!

Ik schop gefrustreerd tegen een steen die het lef vertoont om voor mijn voeten te liggen en zie hoe deze op een totaal niet bevredigende wijze én afstand tegen een typisch Mallorcaans muurtje tot stilstand komt. Blegh, ook uit die hoek geen genoegdoening of bevrediging te verwachten dus.. Ik schuif mijn zonnebril terug op mijn neus, verhang mijn rugzak een beetje en grijp mijn waterfles. Bijna leeg, nog 6 kilometer te gaan in de felle zon. Good fucking job Mauzer, echt klasse weer. Terwijl ik in een fors tempo de lange en verlaten weg richting S'illot af begin te lopen maken  woede en ergernis langzaam maar zeker plaats voor introspectie. Wat er vanmorgen gebeurde was..typisch iets voor mijn vader en mij. De scene in de auto, het geschreeuw, de zinloze verwijten..ik kende ze allemaal. En toch was er iets anders, subtiel maar alsnog overduidelijk. Maar wat? Het was niet alleen het gemis aan de heerlijk nuchtere recht-toe-recht-aan opmerkingen van mijn moeder hoewel ook zij een Grote Afwezige vormde tijdens deze vakantie. Hoe kon het ook anders zijn na al die zomers die ik hier vroeger doorgebracht had? Deze trip was immers eigenlijk niet voor mij maar voor..

Godverdomme!
Weer een schop tegen een steen.

Er is iets in mij dat mijn vader maar dan ook echt alleen mijn vader weet te triggeren. Ik weet niet wat het is, waar het vandaan komt of zelfs maar of het ooit anders was (volgens mijn moeder overigens wel, Pa was beretrots toen hij na al die lange jaren van tevergeefse pogingen eindelijk een Zoon in zijn armen kon sluiten) maar dit is iets waar ik maar mee blijf worstelen ook al ben ik inmiddels ook al weer een volwassen man van bijna 42. Als vanzelf glijden we terug in onze oude, vertrouwde patronen van vroeger - en misschien is dat ook wel logisch mijmer ik terwijl ik rechtsaf sla op mijn zandpad. Het is nogal wat om na ruim 20 jaar opeens een kleine twee weken lang 24/7 samen te zijn, ik heb dusdanig veel 'ik' tijd en ruimte nodig dat ik mij binnen regulier sociaal contact soms al als een dier in zijn kooi begin te voelen, laat staan in een situatie als deze. Wat op zich ook weer gewoon geschift is voor iemand die binnen zijn werk sterk afhankelijk is van zijn sociale skills en daar prima mee weg komt - maar ik schijn nu eenmaal een wandelende contradictie te zijn. Ik haal nog eens diep adem en begin een wond te voelen waar de leren band van mijn hippe birckenstocks de huid van mijn voet open heeft weten te schuren. De cynische gedachte dat het ook echt weer iets voor mij is om met alles nét iets te lang door te blijven gaan dringt zich op. Niet alleen in mijn hele fucking leven, zelfs die klote hipster sandalen kan ik niet op tijd wegflikkeren.. Meteen is er een bevrijdende grinnik, in deze gemoedstoestand kan ik beter op hoge hakken gaan lopen aangezien dat veel beter past bij een Drama Queen. En blijkbaar roept de ruzie met mijn vader de dramaqueen weer op? Is dit een realisatie? Praat ik nu echt al de hele tijd tegen mijzelf en is het geestelijk nog wel gezond om zoveel vragen te blijven stellen?

Ik stop, maak een foto van mijn door de brandende zon scherp afgetekende schaduw  en kruip in hurkzit tegen wederom zo´n typisch Mallorcaans muurtje aan om water te drinken. Muziek zou wel zo fijn zijn en ik blader even door de muziek op mijn telefoon. Hm, Lateralus van Tool, dat is al weer even geleden..Als vanzelf vind mijn duim de play knop en ik sluit mijn ogen terwijl de eerste klanken van 'the Grudge' mijn oren beginnen te vullen. "Wear the grudge like a crown of negativity - Calculate what we will or will not tolerate" zingt Maynard en ik verlies mijzelf voor even in de polyritmes waardoor mijn innerlijke stem eindelijk voor even stil is. Rust. Het oog in de storm. Introspectie.. Als vanzelf sta ik op en begin weer te lopen. Waarom WAAROM ben ik niet in staat om een gewone, gezonde verstandhouding met mijn bloedeigen vader te hebben, zelfs na alles wat we samen hebben doorgemaakt in de afgelopen jaren? Het is niet alsof ik niet zielsveel van hem hou, en ik twijfel er ook niet aan dat hij van mij houdt hoewel.. Oei. Realisatie.

Hoewel hij nooit zal zeggen dat hij van mij houdt.

Die realisatie brengt een keten van gedachtes op gang. In gedachten speel ik de scene terug die zich vanmorgen had afgespeeld. De details waren niet van belang, de patronen wel. Het ging zoals altijd, of eigenlijk meer iets als 'de geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer' zoals Spinvis het zo mooi kan zeggen. Maar er was alsnog dat subtiele verschil..
De rollen!
De rollen waren omgekeerd.

Godverdomme!

Deze keer niet eens een fucking steen om tegen te schoppen..Maar ik zag het. Opeens was ik de bovenliggende partij geworden. En dus..dus had ik precies gereageerd zoals mijn vader dat vroeger deed. Het is het enige gedrag dat ik ken als het om ruziemaken gaat (ik ben echt HEEL erg slecht in ruzie maken) en dus.. Dus was het als ik mijn eigen maatstaven wilde hanteren ook mijn fucking schuld. Op dit punt schoten krachttermen tekort, en ik wist dat het aan mij zou zijn om het gesprek te openen en mijn excuses aan te bieden. Alleen op die manier zou ik zelf de man zijn die ik wil zijn, de man die ik moet zijn. De man die - hoe hard,arrogant en zelfingenomen dit ook moge klinken - : beter is dan zijn vader was of kon zijn. De man die nooit zover had kunnen komen zonder diezelfde vader..
Emoties waren namelijk nogal een ding vroeger binnen ons gezin. Ze waren er wel, maar je sprak er niet over. In principe nooit. Als er eens ruzie was - en die was er niet minder of meer dan in andere gezinssituaties - dan werd die niet uitgesproken. Er werd gezwegen.
Daarnaast waren er meer van die dingen, op zich niet bijzonder maar voor een (over)gevoelig jongetje dat om te beginnen al een groot probleem heeft met het begrijpen van de wereld om hem heen wel heftig. Ik kan mij niet herinneren dat mijn vader ooit eens 'ik hou van je' tegen mij gezegd heeft. Ik twijfel er niet aan én hij laat het op andere manieren merken zoals 'men' dat zo mooi kan zeggen, maar alsnog. Eén van de mooiste, meest emotionele en rake woorden in de Nederlandse taal : 'ik hou van je'..nooit. Omdat ik nogal taalgericht ben én misschien eenvoudigweg ook wel iets gevoeliger dan gemiddeld heeft het gemis van een duidelijk raamwerk om te leren omgaan met mijn emoties op een bepaalde manier wel doorgewerkt in mijn latere Ik. Ik kan bij sommige mensen extreem open zijn als de wederzijdse connectie en het onderlinge begrip er naar zijn, maar verder is mijn sociale gedrag vaak een projectie. Stiekem ben ik alleen maar goed in sociale interacties omdat ik het 'trucje' door heb. Ja, ik heb door de jaren wel degelijk betekenisvolle vriendschappen en relaties gehad maar er zijn daar buiten maar weinig mensen die mij écht kennen - en dat lijkt gebaseerd op een hang naar veiligheid. Tot op zekere hoogte misschien zelfs wel erkenning..

Lopen. Ik moet lopen.

Ik sta op en loop richting ons appartement terwijl bovenstaand verhaal door mijn hoofd blijft tollen. Waarom zie ik dit nu pas? Hoe kan ik zo zijn? Is dit al mijn hele leven zo? Terwijl ik de trap omhoog neem maan ik mijn gedachten tot rust. Stilte. Het is tijd om te denken met mijn hoofd, maar te praten vanuit mijn hart. Ik open de deur en loop naar binnen, mijn vader zit voorovergebogen op zijn bed. Schouders omlaag, starend naar zijn telefoon. Ik neem nogmaals de bewuste beslissing om de eeuwige cyclus te doorbreken en schraap mijn keel.. "Pa, het spijt mij. Ik hou van je en had mij niet zo mogen laten gaan, je bent mijn boven alles mijn vader - wat je ook zegt of doet."

Langzaam komt zijn hoofd omhoog totdat onze ogen elkaar vinden.


Ontmoeting

 

 

I won't shiver in the cold
I won't let the shadows take their toll
I won't cover my head in the dark
And I won't forget you when we part

' Collapse the light into Earth' - Porcupine Tree

Krekels. Het geknars van zand onder mijn schoenen. Fluitende vogels. Af en toe knakt er een twijgje terwijl ik het nu al zo vertrouwde bospad af loop. Ik ben diep in gedachten verzonken, de diepe rouw en verdoving van verdriet hebben in de afgelopen weken plaats gemaakt voor..tsja, voor wat eigenlijk? Hier zijn geen woorden voor. Die hoeven er ook niet te zijn. Het is wat het is. Ik sta stil en kijk naar lichte bolling in de bosgrond die de plek markeert waar ik samen met mijn familie- nu al weer enige weken geleden - mijn moeder ten ruste heb gelegd. Dit is niet alleen een plek van de dood, het is ook een plek waar het leven duidelijk aanwezig is.

In de verte hoor ik een kinderlach, een vogel land naast mij en kijkt mij onderzoekend aan voordat hij verderhupt. Ik kom hier graag, om na te denken en te voelen. Beide doe ik meer dan genoeg recentelijk, de gebeurtenissen van het afgelopen jaar hebben hun sporen in mijn ziel overduidelijk achtergelaten. Toch is er ook een innerlijke rust, een rust die ik bij mijn vader en zus om eerlijk te zijn niet terug zie. Het is volbracht. Uiteraard zijn er nog steeds de tranen op gezette tijden, soms geheel onverwacht. Er waren ook dromen, sommige ijzingwekkend realistisch en hartverscheurend pijnlijk. Er is ook nog steeds een glimlach van herinnering.  Ik hoor steeds vaker dat er iets in mij veranderd lijkt te zijn, hoewel niemand het er over eens kan worden wat dan precies. Zelf voel ik die verandering ook - maar ik voel niet meer de behoefte om die te verklaren. Hij is er, dat is genoeg.

Het hete zomerweer van de afgelopen tijd eist haar tol van de bosplantjes die we een plekje hebben gegeven in het rulle zand waar de stoffelijke resten van wat eens mijn moeder was rusten en ik besluit om even naar de nabijgelegen pomp te lopen zodat ik ze kan bewateren. Om mijn heen lijkt de natuur voor even haar adem in te houden, de hete zomeravond drukt zwaar op het boslandschap. Mijn ogen dwalen over de maaskeien met geëtste namen van de mensen die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. Achter iedere naam schuilt een verhaal van leven, van verloren en hervonden liefdes, van verdriet en geluk, van de dood.. Iedere naam vertegenwoordigt een micro-kosmos aan belevenissen en de natuurlijke cyclus die al wat leeft moet doormaken. Godverdomme, weer geen gieter bij de pomp.

Ik kijk om mij heen en mijn ogen ontmoeten die van een wat oudere vrouw, lijnen van verdriet in haar gezicht. Er is even een blik van een onuitgesproken wederzijdse verstandhouding, het gedeelde verdriet van een verlies. Ze draagt een gieter met zich mee die onder de pomp verdwijnt om gevuld te worden.

"Wat een fijne plek om te zijn, vind je niet?" Opent zij het gesprek. Ik knik. " Ja, ik kom hier graag. De natuurlijke cyclus is hier zo overduidelijk aanwezig, leven en dood ontmoeten elkaar hier. Ik had niet verwacht hier zoveel rust te vinden om eerlijk te zijn." In de verte ontwaar ik een meisje van een jaar of zestien dat enigszins ongemakkelijk staat te wachten op de oudere vrouw met wie ik in gesprek geraakt ben. Te jong om haar dochter te zijn, een kleindochter misschien? "Kom je hier al lang?" Ik schud mijn hoofd. "Mijn moeder is afgelopen Juli pas overleden, ik probeer iedere week even langs te gaan maar woon nogal ver weg. "  " Ach, je moeder? Gaat het een beetje?" Nu ik haar gezicht wat zorgvuldiger bestudeer realiseer ik mij dat deze vrouw ten hoogste een jaar of tien jonger is dan mijn moeder was toen zij overleed. "Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik moet voelen. Het doet pijn, ik mis haar verschrikkelijk..maar ik ga door. Ik moet wel. De aarde is niet gestopt met draaien, en mijn verdriet hoort bij mij in het hier en nu. Mensen lijken stomverbaast dat ik niet een mentaal wrak geworden ben, maar..dat is gewoon niet zo. Ondanks het verschrikkelijke besef dat ik haar voor eeuwig zal moeten missen is er ook een gevoel van berusting. Misschien moet de echte klap nog komen, maar iets in mij zegt dat dat niet zo gaat zijn."

Een fletse glimlach trekt over haar gezicht. " Kwam je voor de gieter? Ik heb hem nog even nodig maar daarna is hij van jou als je wil.."

We lopen samen over het bospad richting wat het meisje dat ik al eerder zag staan, ik zie nu dat zij bij een redelijk nieuw graf staat. Prachtig verzorgt, de klimop heeft het al ruimschoots weten te overwoekeren. Ik lees de naam en de geboorte- en sterfdatum die in de maaskei geetst staan en schrik heel even. Hier ligt een man die nog geen 38 was toen hij overleed - te jong om haar partner te zijn. De vrouw vangt mijn blik op en even trekt er een  schaduw over haar gezicht . " Mijn zoon..37 jaar en op een ochtend niet meer wakker geworden. Gewoon, zomaar." 

Het gesprek gaat verder, over het leven en de dood. Over de plek die de dood inneemt in het leven van de mensen die achterblijven. Over de schuldgevoelens, de had ik maars en kon ik maars die iedereen die achterblijft kent. Het meisje loopt weg terwijl we doorpraten en de vrouw de beplanting van broodnodig levenswater voorziet. " Zij heeft het er nogal moeilijk mee, mijn zoon had geen kinderen maar hij was haar favoriete oom. Dit is de eerste keer in haar leven dat zij hiermee geconfronteerd wordt." Peinzend kijk ik haar na. Jong genoeg om mijn dochter te zijn..

We lopen gezamenlijk weer terug naar de pomp , de vrouw hervult de gieter voordat zij deze doorgeeft aan mij. "Dit gaat misschien vreemd klinken, maar mag ik je de hand schudden? Dat voelt goed. Het spijt mij als dit ongemakkelijk voelt.."  Als vanzelf zet ik de gieter neer en doe een stap naar voren. Voordat ik het weet vallen we in elkaars armen, schokkend van de tranen en het verdriet. En dan komt de realisatie : deze vrouw en ik : we zijn elkaars spiegelbeeld. Ik ben haar zoon, zij is mijn moeder. We vinden in elkaar wat we zo verschrikkelijk moeten missen. We klampen ons aan elkaar vast in onze gedeelde ervaring, ik heb geen idee hoe lang. Als we elkaar loslaten is het alsof er een last van mijn schouders valt. " Bedankt" fluistert ze. "Dit was voor mij net zo bijzonder als voor jou.." stamel ik.

Nog even kijken we elkaar aan , wisselen een ongemakkelijke afscheidsgroet uit en gaan beide onze eigen weg. Als ik nog even om kijk zie ik ook bij haar die net iets rechtere rug en stevigere stappen die ik bij mijzelf voel.

Puscifer - Man op de maan?

 

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

'Tiny Monsters'  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ' echte'  band - of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is 'Horizons' tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik 'Jimmy' (Tool) , 'Judith' ( A perfect circle) en 'Wings for Marie / 10.000 days' - (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht - zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What's left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It's still not real
Ash and urn and silence

'Horizon' - Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel - bij gebrek aan een beter woord -  'speelser' dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn. Zie bijvoorbeeld de melige promotiefilmpjes van Maynard als 'Major Douche' , de tekstuele lofzang op voluptueuze dames van 'Queen B' ("Booty better thick-a-licious / Shake it like she's fearless / This lovely lady got the thickness / Can I get a "Hell, yeah?") of de puberale albumtitels ( 'V is for Vagina, Moneyshot etc etc) ; het lijkt er bijna op alsof Maynard moeite heeft om zijn echte eigen 'ik' als artiest te laten zien en daarbij humor in de breedste betekenis van het woord als een soort van schild inzet. Het geeft Puscifer een bijna schizofreen karakter, iets waar zeker in de huidige liveshow ook duidelijke mee gespeeld wordt.

Vanaf het moment dat je de zaal binnenloopt vallen er twee zaken op : het drumstel dat prominent vooraan op het podium staat , en de grote boksring die bijna de gehele achterzijde van het podium vult. De gemiddelde bezoeker die - net zoals ik-  niets gelezen heeft over de stageshow denkt naar alle waarschijnlijkheid nog iets van 'goh , zoals gebruikelijk staat Maynard weer eens achteraan op het podium' . En : dat klopt. Maar .. er zit meer achter.

Op het aangekondigde tijdstip gaan de lichten uit en begint er een promofilm te draaien met Maynard in zijn rol als Major Douche waarin hij behalve een ontzettende hoeveelheid aan sarcastische bullshit ook nog even aan het publiek meld dat filmen , fotograferen en het maken van geluidsopnames wat hem betreft volstrekt 'verboten' zijn en dat overtreders afgevoerd zullen worden. Wat ik ook daadwerkelijk heb zien gebeuren overigens, waarvoor hulde. Persoonlijk ben ik het namelijk spuugzat om concerten alleen nog maar te kunnen volgen via het scherm van de mobiele telefoon in de handen van de persoon die toevalligerwijze voor mij staat. Opa golzuam weet namelijk nog hoe het was om concerten te bezoeken in het pre-mobieltjes tijdperk en verlangt daar bijna wanhopig naar terug :)

Vervolgens gaan de stagelights aan waarna het publiek getrakteerd wordt op 4 Amerikaanse show-wrestlers (M/V) in vol ornaat die  -met als achtergrond typische cartoongeluidjes!- een klein half uur lang bloedserieus met elkaar de strijd aangaan terwijl het publiek in algehele verbijstering toekijkt en zich steeds ongemakkelijker begint te voelen door het totale gebrek aan context. Na dat half uur verschijnt de band op het podium en begint te spelen alsof er niets aan de hand is, terwijl om hen heen de worstelaars afwisselend losgaan op elkaar of plaatsnemen aan de zijkant van het podium op de daarvoor aangelegde tribune. Het effect van een band die statisch en strak bloedserieuze, gevoelige nummers staat te spelen tegen de backdrop van schaars geklede worstelaars (m/v) die helemaal op elkaar losgaan is sterk vervreemdend, vooral omdat er geen enkele interactie zichtbaar is tussen band en eh laten we het maar 'performance artists' noemen - het is alsof ze zich niet bewust zijn van elkaars bestaan.

Dan heb ik het nog niet eens over het moment waarop alle muziek stopt, er een mini ring aan de voorkant van het podium wordt geplaatst waarin twee robothanen gezet worden die dan met elkaar gaan vechten terwijl de band  er naast zittend weddenschappen zit af te sluiten. Waarna er ook weer zonder enige context doorgespeeld wordt terwijl de roadies de ring en hanen weer verwijderen zodra het gevecht is afgelopen.. En zo zitten er meer surrealistische elementen door het hele optreden heen gevlochten, als Monty Python in hun beste dagen (live at the Hollywood Bowl ! )

Mischien ten overvloede maar ik wil het toch even gezegd hebben : muzikaal staat de show als een huis. Vooral de vocalen van Carinna Round zijn de moeite van het vermelden meer dan waard, haar stem vormt de onmisbare tegenhanger van Maynard's stem. Ik kan mij geen enkele andere zangeres voor ogen halen die qua stemgeluid zo goed bij zijn stem zou passen en ook qua on stage persona lijkt zij meer dan opgewassen tegen de presence van de kleine grote man.

Het optreden dat ik bijgewoond heb heeft mij ter dege aan het denken gezet, wat stiekem misschien ook wel gewoon de bedoeling is. Regulier gesproken bedient Maynard zich van een bijtende vorm van humor (de Tool interviews zijn legendarisch in dat opzicht) maar zijn hele Puscifer persona lijkt gebaseerd op het 'spelen' met verwachtingen en emoties in de breedste zin van het woord. In dat opzicht heeft het wel iets weg van de episches standup shows van een andere persoonlijke held van mij (en toen hij nog leefde een persoonlijke vriend van Maynard en de overige leden van Tool) : Bill Hicks. Het filmpje waar ik naar link geeft een vrij duidelijk beeld van de stijl die Hicks hanteerde, de parallellen naar de manier waarop Maynard zich profileert als de zanger van Tool zijn vrij eenvoudig te zien. Zowel Bill als Maynard hebben in interviews regelmatig laten vallen dat ze beide liefhebbers zijn van het werk van een andere grote (tegenwoordig bijna vergeten) Amerikaanse comedian/ performance artis : Andy Kaufman.

En hier is waar ik een soortement van Eureka moment beleefde in mijn bespiegelingen over de huidige liveshow van Puscifer (en waar ik de titel van deze post gedeeltelijk van gejat heb) : Er is een (geromantiseerde) film gemaakt over het leven van Andy Kaufman die in je jaren '90 een ware cultfilm bleek te zijn : Man on the Moon. Ik kan hier nog alineas wijden aan de specifieke stijl van 'comedy' die Kaufman hanteerde, maar ik verwijs liever door naar de film die echt fucking briljant is - één van mijn persoonlijke top 3 films. Vooral de performance van hoofrolspeler Jim Carrey is verbluffend goed, en er is ook nog de titelsong die  in de zomer van '92 een belangrijk deel van de soundtrack van dat jaar vormde.

Maar goed. Eén van de belangrijkste punten die aan bod komen in de film zijn de Show Wrestling praktijken van Andy Kaufman. Uit de Wikipedia link van eerder :

Kaufman decides to become a professional wrestler—but to emphasize the "villain" angle, he would wrestle only women (hired actresses) and then berate them after winning, declaring himself "Inter-Gender Wrestling Champion." He becomes smitten with one woman he wrestles, Lynne Margulies (Courtney Love), and they begin a romantic relationship.

Problems arise when an appearance on a live TV comedy show, ABC's Fridays, turns into a fiasco when Kaufman refuses to speak his lines. Also, the wrestling Kaufman enjoys getting a rise out of the crowds and feuds publicly with Jerry Lawler, a professional male wrestler, who challenges Kaufman to a "real" wrestling match, which Kaufman accepts. Lawler easily overpowers and seriously injures Kaufman, resulting in the comedian wearing a neck brace. Lawler and an injured Kaufman appear on NBC's Late Night with David Letterman, theoretically to call a truce, but Lawler insults Kaufman, who throws a drink at the wrestler and spews a vicious tirade of epithets. It is later revealed, however, that Kaufman and Lawler were in fact good friends, and staged the entire feud, but despite this, Andy pays a price when he is banned from Saturday Night Live by a vote of audience members, weary of his wrestling antics

Andy leefde zijn Kunst. Bovenstaand verhaal is een 'grap'die uitgesponnen werd over verschillende jaren  die tot bijna tien jaar na zijn dood geheim gebleven is, denk daar maar eens goed over na :) . Zelf zei hij daar ooit over (wederom uit het Wikipedia artikel, zie je wel dat het nut heeft om die linkjes daadwerkelijk te volgen beste lezer(es) ?) :  "I just want to play with their heads"

De hele liveshow van Puscifer lijkt rondom een zelfde concept ontstaan te zijn, en er is eigenlijk geen twijfel mogelijk over het feit dat de worstel-act rondom het optreden van de band een verwijzing naar het werk van Kaufman vormen. Tijdens het schrijven van deze post (ja, ik probeer mijn eigen vage gedachtenspinsels altijd te checken) kwam ik nog een interview tegen waarin Maynard zefs letterlijk zegt :

"Especially for Puscifer, they’re on for the ride. They get that there’s a very Andy Kaufman approach to what we’re doing, so they enjoy it."

Bovenstaande verhaal is dan weer in zijn geheel te linken aan iets waar ik al een jaar of twintig een bovenmatige interesse in toon : Chaos Magie. De beschrijving uit het voorgaande artikel dekt in mijn ogen niet in zijn geheel de lading aangezien het zich richt op 'echte magie' (als je daarin zou geloven), maar laten we het er op houden dat het hier niet om magie in de traditionele betekenis gaat. Geen toverspreuken of rituelen, alleen een filosofie. Chaos Magisters benaderen de realiteit als een kunstmatige constructie van ons bewustzijn - ze geloven dan ook dat je tot op zekere hoogte vorm kan geven aan de realiteit en dan meer specifiek in door middel van je houding en gedrag. Andy Kaufman, Timothy Leary en Aleister Crowley zijn wat bekende en goed gedocumenteerde voorbeelden van Chaos Magiërs - hoewel de eerste twee dat waarschijnlijk zouden ontkennen aangezien er aan het woord 'magie' meteen een fantasy of Wicca associatie vastzit. In deze context wordt het woord echter gebruikt is haar letterlijke betekenis : 'kunst van het manipuleren van de werkelijkheid' , iets waar dus in principe geen enkel spiritueel component mee verbonden hoeft te zijn. Zo kan bijvoorbeeld het nuttigen van alcohol (en andere drugs waarvan iedereen wel weet dat deze op zijn minst de perceptie van de werkelijkheid veranderen) een vorm van Magie zijn - ironisch genoeg zie je dit ook terugkomen binnen bijvoorbeeld de Katholieke Hoogmis waar het drinken van wijn eh ik bedoel het bloed van Jezus Christus een hoogtepunt vormt.  Dit sluit dan ook weer prima aan bij de teksten die Maynard voor Tool geschreven heeft, lees bijvoorbeeld de teksten van 'Third Eye' of 'Reflection' er maar eens op na - ze vormen een prachtige weergave van een artistieke geest op zoek naar zingeving. Daarmee zou Puscifer misschien wel het Magnus Opus   van Maynard kunnen vormen, zijn eigen Grote Werk als artiest. Let wel, dat hoeft niet persé zijn beste werk te zijn, maar het lijkt er in ieder geval op dat hij voor het eerst in zijn carriere alle verschillende invloeden en persoonlijke aspiraties heeft weten samen te smeden tot iets dat in ieder geval één geheel vormt en tot nadenken stemt.

Niet slecht voor een ouder wordende rockzanger wiens bekendste project al 10 jaar (!) geen nieuwe muziek meer uit heeft gebracht..

 

 

 

 

 

Bespiegelingen , realisaties en klaagzangen

 

 

Generally we are a lonely people
Generally we are alone
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
Generally we are alone, alone…
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
...Generally we are alone
Generally we are alone.


Peace to you

'Feather' , Devin Townsend

Terwijl de donder traag en dreigend over mij heen rolt  staar ik naar het wegdek dat helverlicht wordt door de koplampen. Als vanzelf controleer ik mijn spiegels en geef richting aan terwijl mijn gefragmenteerde gedachten  en emoties alle kanten opvliegen als de regendruppels die uiteenspatten op de voorruit. Dit...dit is slecht nieuws. Dit is HEEL slecht nieuws. En opeens is er die herinnering, levensecht voor mijn geestesoog. Ik ben nu de man in huis, nog niet de pater familias maar dan ook alleen maar in naam niet. De tijd is aangebroken om terug te geven wat mijn ouders tijdens mijn eerste levensjaren aan mij hebben geschonken, mijn onvoorwaardelijke steun en liefde.

Er zijn van die momenten waarvan iedereen weet waar hij of zij was toen het nieuws bekend werd. Ik heb al verschillende van dergelijke momenten meegemaakt tijdens mijn leven , van het ontploffen van de Challenger (ik was 11 en in de woonkamer van mijn ouderlijk huis, ik stond tussen de eetkamertafel en de bank in) via de val van de Berlijnse Muur (ik zat in een fauteuille voor de Tv in mijn ouderlijk huis) en de aanslagen in de VS in 2001 (ik zat in de smartshop waar ik toen werkte aan de balie achter mijn Pc) tot aan de moord op Pim Fortuyn (ik was aan het werk op de Amerpoort en was in de gedeelde woonkamer aan het opruimen). Er is nu dus nog een moment bijgekomen : het moment waarop ik hoorde dat mijn moeder zal gaan sterven. Ik zat op de bank, in mijn eigen woonkamer in mijn eigen huurwoning. Het is bijna grappig hoe al die momenten zo achter elkaar gezet niet alleen het verhaal van mijn generatie vertellen, maar ook mijn eigen verhaal.

De emoties en beelden blijven door mijn hoofd tollen terwijl ik de vertrouwde A2 richting Utrecht  afzoef. Het beeld van mijn moeder in het ziekenhuisbed, fragiel en murw van de mentale shock. Mijn vader, die ik nog nooit eerder zo hulpeloos en wanhopig gezien heb. En beide kijken ze naar mij voor hulp, voor troost, voor leiderschap. Ik kan dit. Ik moet dit kunnen.  Het is tijd om een Man te worden en te zijn,tijd om niet alleen mijn eigen leven op orde te brengen en te houden - maar ook om mijn ouders te steunen en te begeleiden tijdens deze donkere reis die maar één mogelijke bestemming heeft, geen restitutie mogelijk.

En hoewel ik mij voor het eerst in mijn leven misschien zelfs wel echt eenzaam voel (niet te verwarren met alleen zijn, daar heb ik nooit problemen mee gehad) voel ik tegelijkertijd een innerlijke veerkracht opborrelen die ik in tijden niet door mijn aderen heb voelen vloeien. Het moment is daar, de puber is eindelijk dood - hier is de Man.

 

 

Vonnis

There should be a word for that brief period just after waking when the mind is full of warm pink nothing. You lie there entirely empty of thought, except for a growing suspicion that heading towards you, like a sockful of damp sand in a nocturnal alleyway, are all the recollections you'd really rather do without, and which amount to the fact that the only mitigating factor in your horrible future is the certainty that it will be quite short.
~ Terry Pratchett, Mort

Toen ik naar aanleiding van de eerste serie onderzoeken voor de 2e keer binnen een week mijzelf terugvond in de behandelkamer van "mijn" oogarts was mijn gemoedstoestand op zijn zachtst gezegd enigszins bedrukt. In principe had ik de uitslag niet nodig om mij te vertellen wat ik al lang wist : op drie dagen tijd was ik zo goed als het complete zicht in mijn rechteroog kwijt geraakt. Voor goed.

Ik bestudeerde het gezicht van de (bovengemiddeld aantrekkelijke, dat dan weer wel) vrouw tegenover mij zorgvuldig terwijl ze zich hakkelend door haar analyse heen werkte, duidelijk niet op haar gemak vanwege de slechte boodschap die ze te brengen had. En ik? Ik wachte rustig op de woorden die ik in mijn hart allang kende maar die mijn verstand niet wilde horen : Slechte prognose. Geen behandeling mogelijk. Naar alle waarschijnlijkheid functioneel blind. Drie zinnen die tesamen het vonnis vormden die vanaf nu een vaststaand feit zijn geworden.

Artsen (en ik heb er inmiddels al wat leren kennen in de afgelopen jaren) hebben ieder zo hun eigen stijl, en deze vrouw had iets zachts en breekbaars in haar fermheid - wat ik erg kon waarderen (en dan niet alleen vanwege de 'chickie' factor). In sommige opzichten leek het gesprek voor haar zwaarder te vallen dan voor mij, achteraf bedacht ik mij dat het uiteraard ook niet vaak zal voorkomen dat ze een relatief jong iemand  dergelijk slecht nieuws moet overbrengen. Mijn case zal wel besproken worden op een congres van oogspecialisten vanwege de zeldzaamheid van de aandoening - andere mensen winnen de loterij, dit is wat het leven mij toe werpt. En dat kan ik zonder enige vorm van cynisme schrijven merk ik met enige verbazing.

Ik ben een beetje moe van alle gesprekken die ik hierover met alles en iedereen schijn te moeten voeren. Ja, ik kan er vooralsnog redelijk mee omgaan. Maar het continu hervertellen van hetzelfde verhaal, de continue stroom van sympathie en medelijden - het is vermoeiend. De complimenten over hoe ik hier mee om weet te gaan vallen - hoe goed bedoeld en gemeend dan ook- mij inmiddels ook wel zwaar.

Ik ben geen fucking heilige alleen maar omdat dit hele gedoe mij niet gereduceerd heeft tot een armlastig hoopje ellende dat jankend in bed blijft liggen de hele dag. Nee. soms merk je helemaal niets aan mij, maar ja ik heb mijn donkere momenten en gedachtes écht wel. Maar dat zijn de dingen die mensen helemaal niet willen horen omdat het ze compleet uit hun comfort zone zou halen en ze niet meer zouden weten wat te zeggen of te doen. Soms voel ik de neiging om eens écht te zeggen wat ik denk en voel, over dat specifieke moment dat ik mij realiseerde dat na 13 jaar mijn oog de strijd opgegeven had en ik bijna mijn zelfbeheersing verloor in een vlaag van ongerichte woede op alles en niets. Of over de ochtenden dat ik mijn ogen niet open wil doen en wel kan janken omdat ik weet dat het eerste wat ik zie het gigantische verschil in zicht tussen mijn twee ogen zal zijn. Of over die keren dat ik opsta uit bed en prompt mijn evenwicht verlies omdat mijn hersenen de input nog niet kunnen verwerken. Of misschien wel die ene zwartgallige avond met iets teveel alcohol in mijn systeem waarop ik diegene die mij dit in eerste instantie heeft aangedaan vervloekt heb tot in de binnenste cirkel van de hel aan toe - terwijl ik niet eens gelovig ben.

Dat is allemaal eigenlijk ook niet relevant. Ik heb inmiddels al geleerd dat het niet uit maakt wát je in je leven allemaal tegen komt, het is hoe je er mee omgaat. Dat is een levensles die ik al gehad had, en het zijn momenten als deze die de lakmoes proef zijn voor je levenshouding en idealen. Misschien is dit wel de volgende les die ik te leren heb : het is verdomde moeilijk om je niet in een slachtofferrol te wentelen als je daadwerkelijk een soort van slachtoffer bent. Ik geef niet toe, wat er verder ook nog op mijn pad komt. Mijn schaduwkant en ik, wij zijn door de jaren heen dikke matties geworden en komen hier samen wel uit. Wat het voor de toekomst inhoud behalve nog een shitload aan ziekenhuis bezoekjes? Geen idee. Het enige dat ik zeker weet is dat ook dit mij niet zal breken, ik ga door.

Zoals altijd.

 

 

 

Ingress - Een introductie

In oktober 2012 gebeurde er iets dat de wereld voor eeuwig zou veranderen, hoewel deze ontdekking vooralsnog de annalen in zal gaan als een bijvangst voor de inmiddels beruchte Higgs-Boson. In de eerste verslagen die links en rechts op blogs begonnen te verschijnen omschreef één van de ontdekkers de ervaring als volgt :

At first, we thought our particle accelerator was malfunctioning, or that there had been some electronic  
anomaly on our monitors; but in due course, we realized that we were seeing a non-random flow of information
coming from the sub-atomic particles we were studying.

We ran several tests, and concluded that there was no other explanation, other than the we had connected with
at least one other dimension. We realized that we had crossed a threshold in which global security could be
at risk.

 

Deze ontdekking kreeg de naam 'Exotic Matter' mee, oftwel XM. Hoewel de wereld van de quantumfysica op zich al vreemd genoeg is bleek XM een verrassende werking als bewustzijnverruimende stof te hebben met hallucinaties als voornaamste kenmerk. Verschillende mensen die al dan niet opzettelijk in aanraking kwamen met de XM bleken creatieve en wetenschappelijke inzichten te krijgen die hun normale productiviteit mijlenver wisten te overtreffen. De gelijkenissen met de ontdekking van Lsd ruim een halve eeuw eerder zijn opvallend, inclusief de gevolgen ervan.

Helaas riepen de ervaringen met  XM meer vragen op dan er beantwoord werden. Het grootste raadsel bleek wel de scanner technologie in vorm van een eenvoudige app op je telefoon , die op een ietwat aangepaste googlemaps interface de XM concentraties over de hele wereld zichtbaar maakte. Dit stukje software bleek gedeeltelijk ontworpen door de Kunstmatige Intelligentie (KI) die de Niantic Labs in Cern assisteerde bij hun onderzoek. Deze KI leek echter plots een stuk autonomer te worden dat ooit de bedoeling was geweest. Slechts een paar weken na de initiele ontdekking van XM bereiken de gebeurtenissen een kolkend hoogtepunt op wat 'epiphany night' is gaan heten :

 

On November 30th, now known as “Epiphany Night”, everything changed. The Niantic lab at CERN was exposed to a massive dose of XM radiation, sending the researchers into frenzied bouts of creativity, like Enoch Dalby’s musical compositions. Whatever the researchers saw that night irreparably splintered the team: some researchers went on to work for Hulong Transglobal, IQTech, and Visur Technology, while others (like Roland Jarvis) ended up dead. The schism of the team was due in large part to philosophical differences about the true purpose of XM, exacerbated by their exposure to massive quantities of XM through Epiphany Night. To the team members who went on to became the core of the Enlightened faction, the Shaper’s influence on sensitive individuals through XM was viewed as the next step in human evolution. For the team members who chose the path of Resistance, the Shaper’s influence was in XM was deemed a “Shaper Mind Virus” that must be countered.

Beide groepen komen lijnrecht tegenover elkaar te staan in wat een allesomvattende wereldoorlog zal blijken te worden - hoewel het overgrote deel van de mensheid geen idee heeft van wat er boven hun hoofden hangt. Het is namelijk oorlog, een oorlog die zich afspeelt op die dunne scheidslijn tussen fantasie en realiteit.

 

Zaterdagnacht, ergens in Lelystad

Ik parkeer mijn auto ergens in een achteraf straatje en kijk op mijn scanner. Mooi, om alle portals ligt een stevige concentratie XM - wat wil zeggen dat onze tegenstander in de laatste 21 minuten en 30 seconden niet in de buurt geweest is. Snel zoek ik even de naam op van de portal waar we gaan beginnen, aangezien deze recht voor het huis van de 'Enlightened' (ENL) speler staat zal er wel meteen een reactie volgen ondanks het late tijdstip. We kijken even naar de te volgen route (het doel is : in een zo kort mogelijk tijdsspanne zoveel mogelijk schade en irritatie veroorzaken) die ons via een park en het gemeentehuis naar een serie standbeelden aan de rand van de wijk moet brengen, ritsen onze jas dicht (het is fucking koud) en we stappen uit. Ik sluit mijn trouwe koekblikje af en even lach even breeduit naar @127D0TO (127 voor vrienden) , mijn vaste maatje tijdens deze nachtelijke missies. "Eens kijken hoe lang het duurt eer hij achter ons aan komt"

Een paar minuten later staan we voor de deur van de ENL speler. Het aloude ritueel : "3...2...1..Boem!" Beide beginnen we als een gek onze Xm wapens af te vuren en de slecht verdedigde portal gaat direct neer. Als vanzelf beginnen @127 en ik te rennen zodat we meteen om de hoek uit het zicht kunnen verdwijnen terwijl we achter ons een grove vloek de nachtlucht in horen knetteren. Hysterisch lachend vluchten we een park in terwijl we alle groene portals binnen bereik neutraliseren en overnemen terwijl over de ingame chat de scheldpartijen beginnen. Het duurt niet lang of onze tegenspeler begint ons te achtervolgen terwijl wij zo snel als mogelijk een kriskras route richting het gemeentehuis volgen , recht in het hart van zijn defensie. Dan is de missie volbracht en zitten er twee volwassen dertigers giechelend als kleine kinderen in de auto op weg naar huis na te genieten van wederom een geslaagde missie. Het opbouwwerk van onze tegenstander zou pas weer morgenavond klaar zijn, mits hij andere ENL spelers zo ver zou krijgen om zijn portals te komen versterken. Krap een half uurtje werk voor ons in ruil voor een hele dag -en waarschijnlijk langer- aan ergernis voor onze tegenspelers,


Zondagochtend, Muiden

Zo onopvallend mogelijk sluiten we aan bij de wachtende mensen aan de steiger, om ons heen kijkend of er ook nog potentiële medespelers in de rij staan. Ik tel er zo snel 5 en sein dit door naar @deManInDeHoed en @127D0TO, terwijl we een luchtig gesprek beginnen over de geschiedenis van fort Pampus en de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Vandaag zijn we undercover totdat we hebben kunnen inschatten of en hoeveel tegenstand er aanwezig zal zijn. Het is namelijk een belangrijke dag voor Ingress spelers in onze regio : na vandaag zal Pampus tot aan 1 April niet op legale wijze meer te bereiken zijn tenzij je beschikt over een eigen boot - dan nog kan je niet op legale wijze alle portals overnemen. De partij die vanavond eigenaar is van de portals zal dus over een tactisch overwicht beschikken tijdens de komende winter, en ons plan is om dat ten volste uit te buiten. Maar nu moesten we er eerst zorg voor zien te dragen dat we vandaag als overwinnaar uit de bus zullen komen, bij voorkeur puur op tactiek.

We nemen plaats op de boot en bijna meteen zien we voor ons een engelstalig koppeltje gespannen naar een tablet kijken. @127 staat casual op, loopt een rondje om zogenaamd zijn benen te strekken en ziet meteen dat het om Enlightened spelers gaat. We knipogen even naar elkaar, zakken achterover en praten over koetjes en kalfjes terwijl de boot zich richting Pampus spoed.

Eenmaal aangemeerd begeven onze tegenstanders zich meteen naar het centrale punt om zo snel als mogelijk voorraden op te pikken uit de portals die op dat moment nog blauw zijn, zich duidelijk onbespied en veilig wanend. Wij besluiten om even rustig aan de koffie te gaan en onze tactiek voor deze middag nog eenmaal door te nemen, hoewel we in de meerderheid zijn (3 tegen 2) is het nog niet geheel duidelijk of we echt maar met vijf spelers in totaal zijn of dat er misschien nog meer rondlopen die net als wij undercover zijn. Een half uur verstrijkt voordat we een eerste rondje over het eiland maken en we nemen de tijd om even op ons gemak naast onze nietsvermoedende tegenstanders te gaan staan en een luidkeelse discussie te beginnen over de afkomst van een specifiek kanon recht voor ons. Deze loopt (uiteraard) uit op niets en we lopen rustig aan door het fort heen totdat we weer uit zicht zijn. Onze tactiek is simpel : we wachten zo lang als mogelijk eer we onze aanwezigheid kenbaar zullen gaan maken, de Enlightened spelers zullen de portals namelijk eerst moeten neutraliseren voordat deze kunnen worden overgenomen - en dat geeft ons de kans om nog een virus los te laten waardoor de portals meteen weer de kleur krijgen die ze moeten hebben : Resistance blauw. De portals zijn dan meteen een uurlang immuun voor andere virussen, en door onze numerieke meerderheid zouden we dan prima in staat moeten zijn om de portals staande te houden totdat onze tegenstanders het zouden opgeven.

We wisten dat de laatste boot volgens de website om 16:00u zou gaan, maar navraag op het eiland zelf had ons geleerd dat de écht allerlaatste boot om 17:00u zou vertrekken wat inhield dat wij ongeveer een kwartier daarvoor ons plan zouden gaan uitvoeren. Terwijl we wederom naar binnen gingen voor koffie zagen we plots op onze scanners dat de portals geneutraliseerd werden en groen terug kwamen. Mooi, dat betekende naar alle waarschijnlijkheid dat onze tegenstanders om 16:00 de boot terug naar Muiden zouden nemen, vanaf nu wederom rustig afwachten dus. We besloten om alvast even buiten te gaan staan en keken rustig toe hoe de boot aanmeerde en de Enlightened spelers breeduit lachend instapten, duidelijk in hun nopjes met de wetenschap dat Pampus nu de hele winter 'veilig' zou zijn. Inmiddels hadden @deManInDeHoed en ik al geposeerd voor de overwinningsfoto's (met op de achtergrond de vertrekkende boot duidelijk in zicht - uiteraard!), daarna decimeerden we het eiland en bouwden het weer in de rechtmatige blauwe kleur op. De slag om Pampus : gewonnen!

 

Welkom in Ingress, niet persé alleen een game

Blokkade

Zeven maanden niets geschreven, zoveel ongezegd gelaten. Geen letter die op papier wil verschijnen, gedachtes die te vluchtig blijken om te verdichten tot woorden. Een moeizaam jaar vol kansen en teleurstellingen. De dood van een vriend. Een interessantere baan, die mij dwingt om beter te worden dan ik ben. Ontmoetingen, sommige onverwacht en hartverwarmend ; soms verwarrend en teleurstellend. Diepe gesprekken in het holst van de nacht, en samen de zon op zien komen in de ochtend. Muziek, veel. Soms ontroerend, dan weer opruiend of tot nadenken stemmend. Een oude held op het podium, mind blown.

En altijd dat knagende gevoel diep van binnen. Doe iets. Maar ik kan niet, of ik ben te bang. Dan maar weer op reis, een sprong in het diepe. Balans vinden tussen nerd en prankster. Zoeken naar een anker, ver weg en alleen. Tijd voor Nietzsche en Douglas Adams, en tijd voor verwondering. Leven op het randje heb ik mijzelf ooit voorgenomen en dat zal ik, maar dan wel in balans. Terug naar dat moment in Zweden. Eten en slapen, de rest is optioneel. Raar dat ik nu, 6 jaar later, weer op dat punt aangekomen ben. Deze keer geen Zweedse wildernis, maar de Thaise zon. Ik en mijn rugzak. Met een leeg notebook en een hoofd vol dromen kom je al een heel eind. Misschien dat toch eindelijk eens serieus werk maken van mijn verhaal? Ik weet dat ik iets te vertellen heb, waarom doe ik dat dan niet gewoon?

Anyway, ik ben er nog. Levend en wel. Ik heb maanden niets geschreven omdat ik vond dat er al genoeg donkere bespiegelingen op dit blog stonden, en mijn leven is meer dan dat. Het zijn alleen even de pijnlijke momenten die de meeste indruk maken, voor nu.

Begin oktober kwam er plots dat telefoontje : 'hij is dood. Hartaanval.' En ik werd -naast verdrietig- vooral ook ontzettend boos. Ik wilde schreeuwen, schelden. Hem precies vertellen wat ik er van dacht. 'Godverdomme man, wat flik je mij nou?! 48 is godverdomme NIET de leeftijd om te sterven aan een hartaanval; niet als je eindelijk, eindelijk na meer dan 12 jaar je helemaal aan puin gewerkt te hebben voor je eigen bedrijfje een jaar hebt kunnen genieten van je leven, je gezin en het loon van 12 jaar keihard werken. Je was een godverdomde held, een vriend. Eén van de weinige oprechte mensen die ik ooit gekend heb, ook/zelfs in zakelijk opzicht. En nu zijn er nooit meer die ontzettend wazige telefoontjes waarbij ik meer dan de helft niet kan verstaan maar alsnog precies weet wat je van mij wil. Nu zie ik je naam nog altijd in mijn contactlist, omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om je te wissen. Nu ben je gewoon opeens weg.'

Verlies dus, en momenten van vreugde. Fijn, zo'n leven als dertiger.

Herdenking

“Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”

 


Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan
Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Auke de Leeuw - Foute keuze

Welkom in 2012, het jaar waarin de vrijheid waarvoor honderdduizenden gestorven zijn helaas blijkt in te houden dat het belangrijker is om een volstrekt achterhaald zwart-wit denken in stand te houden dan om een genuanceerd historisch beeld te schetsen. Welkom in 2012, waarin het Cidi mag bepalen wie er herdacht mag worden. Welkom in 2012, het jaar waarin actiecommitees die zich beroepen op huneigen identiteit het nodig vinden om de nationale dodenherdenking te misbruiken om hun eigen beperkte wereldvisie op wat 'goed' en 'slecht' zijn inhoud op te leggen aan de volledige Nederlandse bevolking. Er zijn honderdduizenden gestorven voor onze, voor mijn vrijheid. Onder andere de vrijheid om te gedenken wie ik wil. 67 jaar na het einde van W.O.II waait de ijzige wind van  de kleine geesten die zich wentelen in hun slachtofferrol nog altijd door Nederland. Norman Finkelstein is helaas nog altijd een roepende in de woestijn:

Levend en wel

 

“Our God Is Alive and Well. Sorry About Yours.”
Carl Sagan, 'Contact'

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer