You are here

auw

Bitterzoet

 

Love me tender,
Love me sweet,
Never let me go
You have made my life complete,
And I love you so

'Love me Tender', Elvis Presley

Vandaag markeert wat het 53e jubileum van het huwelijk van mijn ouders geweest zou zijn, een jubileum dat ze helaas niet meer hebben mogen delen samen. Bij de gedachte aan deze dag ondervind ik wat ik na enig diepgaand zelfonderzoek alleen maar kan omschrijven als 'gemengde gevoelens' zoals dat dan zo mooi heet. Er is verdriet omdat mijn moeder er niet meer is om deze dag met mijn vader, mijn zus en mij te vieren - maar er is ook vreugde om de tijd die wij samen hebben mogen delen. Mijn dromen zijn sinds kort weer terug, heviger dan ooit tevoren en als ze mij iets duidelijk hebben weten te maken dan is dat de prachtige wijsheid die verborgen zit achter deze eenvoudige woorden : iemand is pas echt overleden als er niemand meer aan hem of haar denkt. En wie is er beter geschikt om verhalen te vertellen dan een -wannabe- schrijver? Juist.

Niemand.

Met een beetje (of juist erg veel) fantasie zou je in deze post een vervolg op de vorige kunnen lezen, maar ze gaat niet over mij. De mensen die mij kennen weten immers allemaal wel dat het tussen de liefde en mij nooit echt geboterd heeft, en ik voorzie daar in de nabije toekomst ook niet echt een verandering in - dus laat ik het dan maar of andermans liefde hebben, bijvoorbeeld die tussen de twee mensen die er in vrij letterlijke zin voor gezorgd hebben dat ik besta (hoewel ik zoals mijn vader mij tot op de dag van vandaag zo graag onder mijn neus blijft wrijven ook voor mijn geboorte al een dwarsligger was en een jaar of zes langer op mij heb laten wachten dan geplanned). De liefde tussen mijn ouders was, hoe zal ik het zeggen..complex (nee, ik heb het niet van vreemden zo blijkt). Ik twijfel er niet aan dat ze echt van elkaar hielden, en ik ben op mijn leeftijd inmiddels gepokt en gemazeld genoeg om te weten dat het ideaalbeeld van de liefde zoals ik dat zolang voor mij heb gezien ook niet meer is (en gaat zijn) dan dat: een ideaalbeeld. De liefde is -denk ik, maar wat weet ik er nu verder ook helemaal van- een emotie zoals alle andere: een dubbel snijdend zwaard. Maar zoals gezegd, deze post gaat niet over mij. Ze is een eerbetoog aan de liefde tussen mijn ouders, en alles wat daarbij kwam kijken.

Love me tender,
Love me true,
All my dreams fulfilled
For my darlin I love you,
And I always will

Dit is voor mij een erg bijzondere foto, en niet alleen omdat het een foto van mijn ouders is in de kracht van hun leven. Ze zijn hier -hoe vreemd en angstaanjagend de gedachte voor mij ook is- jonger dan ik nu ben, namelijk vroege twintigers. Deze foto is zo bijzonder omdat deze genomen is tijdens wat -ook al heette dat in de vroege jaren '60 niet zo- hun eerste 'date' was. Alles wat er sindsdien heeft plaatsgevonden, het huwelijk, de verhuizing naar Maasbracht, de geboorte van mijn zus en mij, de vakanties, de mooie momenten samen, de ruzies, de eindeloze avonden voor de tv of aan de eettafel..ze zijn begonnen tijdens de avond die hierboven in beeld gevangen is. Ik vind het een prachtige foto om naar te kijken en bij weg te mijmeren, te zien wie mijn ouders waren voordat..nou ja voordat ze veranderden. Voordat ze mijn ouders werden. Ik zie in de ogen van mijn vader een lichte arrogantie spiegelen die ik niet van hem ken, een arrogantie die wel past bij iemand die net klaar is met zijn tijd als beroepsmilitair bij het korps mariniers. Strak afgetrained, haren in een (toen nog) modieuze kuif en zijn hand losjes om het middel van wat ongetwijfeld één van de knapste vrouwen uit het boerengat waar ze die avond Carnaval (jaja, Carnaval) vierden is, en wel op een manier die mij ietwat irriteert en diezelfde arm wil doen wegslaan terwijl ik hem toebijt dat het toevallig wél mijn moeder is waar hij met zijn tengels aanzit - hoe contraproductief dat ook zou zijn geweest.

Mijn moeder kijkt - overduidelijk aangeschoten - met mijn ogen naar de camere, overduidelijk behoorlijk in haar sas met die afgetrainde bink die heel wat van de wereld gezien heeft aan haar zijde. God, wat moet hij voor haar indertijd een bevrijding geweest zijn uit het benauwde leventje dat ze tot op dat punt leefde. Haar eigen moeder (mijn oma) was -zoals dat dan indertijd in de volksmond genoemd werd- 'niet helemaal goed' waardoor een groot deel van het huishouden en de zorg voor haar veel jongere broertjes bijna volledig op haar schouders terechtkwam terwijl zij door het vroege wegvallen van mijn opa ook nog verantwoordelijk was voor een fors deel van het inkomen door middel van huishoudelijk werk voor de notabelen uit het boerengat waar zij opgroeide. Later wist zij hieraan te ontsnappen door 'in de leer te gaan' bij de zusters (nonnen) in het lokale klooster, waar ze zo goed en kwaad als dat in je jaren '50 van de vorige eeuw ging werd opgeleid tot wat we nu verzorgenden in de zorg voor mensen met een ernstige verstandelijke beperking noemen - waar een interessante link zit naar mijn eigen beroepskeuze van bijna 50 jaar later.
Maar toen was daar dus opeens die stoere vent die al heel wat van de wereld gezien had, een man die haar tenminste -zoals zij mij later onder vier ogen bekende-  aan het lachen wist te krijgen en haar het gevoel gaf serieus genomen te worden, iets wat tot op dat punt geen enkele andere man in haar leven voor elkaar gekregen had. Zijn totale gebrek aan romantiek nam ze maar voor lief (niemand is perfect, mijn vader al helemaal niet..).

Love me tender,
Love me long,
Take me to your heart
For it's there that I belong,
And well never part

Eén van de dingen die mooi zijn aan het ouder worden is dat je ouders je gaan behandelen als een volwassen iemand, en de aard van de gesprekken die je met elkaar voert dus ook veranderd. Mijn moeder bekende ooit eens in een melancholische bui dat mijn vader welliswaar een goede man is maar dat romantiek -echte romantiek- niet aan hem besteed is en dat voor haar dat gebrek wel het grootste gemis geweest was tijdens hun huwelijk, iets dat mij om de één of andere reden erg raakte. Ik heb toen besloten om haar voortaan iedere keer als ik op bezoek kwam (wat indertijd tot mijn grote schande echt maar een aantal keren per jaar was) bloemen of een plantje mee te nemen, wat onderwerp werd van een vast ritueel tussen haar en mij. "Dat had je niet moeten doen" "Jawel mam, je verdient het dat een man bloemen voor je meeneemt". Het is overigens een gewoonte die ik in licht gewijzigde vorm tot op de dag van vandaag weet vol te houden, nog iedere keer als ik haar graf bezoek plant ik een plantje terwijl ik zachtjes "en nu niet meer zeggen dat er nooit eens iemand een bloemetje voor je meeneemt mam" fluister. Fuck nu gaat het dus alsnog over mij maar goed; wie probeerde ik ook voor de gek te houden: alles wat ik schrijf gaat over mij -direct of indirect.
Wat mijn moeder wél mocht ontvangen van mijn vader was zijn onvoorwaardelijkheid : er bestonden geen andere vrouwen meer voor hem. Hij had immers gekozen voor mijn moeder, zo eenvoudig was dat. Daarnaast was mijn vader iemand die nooit weg liep voor zijn verantwoordelijkheden en die altijd zijn gezin op de eerste plek zette - zelfs ten koste van zijn eigen dromen. In ruil daarvoor schikte mijn moeder zich in haar rol als huisvrouw, hoezeer ze dat verder ook verfoeide. De harde waarheid was dat mijn vader -zeker toen mijn zus en ik nog jong waren- met hard werken en lange dagen maken meer geld naar huis kon brengen dan zij en dat ons gezin iedere cent hard nodig had. Ik kom namelijk zoals dat dan heet uit een eenvoudig arbeidersgezin waarin we het niet bepaald breed hadden vroeger en het was mijn vader die met hard werken en zoveel bijstuderen als hij maar kon ons gezin in financieel opzicht boven water heeft weten te houden, iets wat ik pas (veel) later heb kunnen begrijpen en waarderen. Daar stond tegenover dat het mijn moeder was die haar leven dienstbaar maakte, die haar dromen opofferde om te zorgen voor ons gezin. Het was die twee-eenheid, die onuitgesproken hechte samenwerking die er voor gezorgd heeft dat ik en mijn zus 'goed terecht zijn gekomen' - iets waar enige dankbaarheid wel voor op zijn plek is.

Love me tender
Love me dear
Tell me you are mine
Ill be yours through all the years,
Till the end of time

Mijn ouders hebben samen meer dan 50 jaar mogen doorbrengen, een getal dat bij mij verwondering en ontzag weet op te roepen. Een halve eeuw samen, 50 jaren die lang niet altijd makkelijk geweest zijn. De generatie van mijn ouders (net wel/ net niet baby-boomers) is de eerste generatie waarvoor een echtscheiding tot de mogelijkheden behoorde, maar zij kozen er bewust voor om bij elkaar te blijven; misschien juist wel op de momenten dat het tegen zat. Ons gezin is door zwaar weer heen gegaan (hoewel ik dat indertijd echt niet zag) toen mijn vader plots werkeloos werd en teveel begon te drinken en - zoals Spinvis het zo mooi weet te verwoorden - "alcohol vrolijk de mannen veranderd". De ruzies die dat opleverde zette wel druk op de band tussen mijn ouders maar er bleef altijd die blik , een blik die ik later zelf heb leren kennen. Een blik die zegt "het interesseert mij niet wat je doet of zegt, ik weet wie je bent". Ik denk wel eens dat het die blik geweest is die mijn ouders bij elkaar gehouden heeft terwijl er genoeg huwelijken om hen heen kapot gingen. God, wat heb ik veel mooie herinneringen aan hun tijd samen. De vakanties waar ook mijn moeder traditioneel nog wel eens een wijntje of een tia-maria teveel dronk en dan (naar mijn smaak net iets té) openhartig ging vertellen wat ze nu écht over mij, mijn domme beslissingen en mijn achterlijke pubergedrag dacht. De manier waarop zij als ik weer eens in conflict raakte met wat dan misschien wel mijn vader maar voornamelijk toch ook gewoon haar man was volstrekt stoicijns bemiddelde zonder enige voorkeur te laten blijken.

De korte aanrakingen die mijn ouders met elkaar deelden, waar voor hun meer genegenheid uit leek te spreken dan de overmatige behoefte aan fysiek contact waar de jongere generaties aan lijken te lijden. Mijn ouders hoorden gewoon bij elkaar, dat wisten ze zelf misschien nog wel beter dan de mensen om hun heen - waaronder mijn zus en ik.


Love me tender
Love me true
All my dreams fulfilled
For my darling I love you
And I always will

Eerder heb ik op dit blog geschreven over hoe het gebrek aan zichtbare intimiteit en genegenheid tussen mijn ouders mij als kind en puber enorm dwars gezeten hebben. Dat bedoelde ik niet negatief of veroordelend - het was slechts een poging tot een objectieve weergave van de feiten zoals ik ze zag. Toch wil ik daar graag nog iets aan toevoegen, en wel het volgende :

In de nadagen van mijn moeders slopende ziektebed heb ik meer genegenheid, intimiteit en blijken van liefde tussen mijn ouders mogen zien dan ik zelf ooit heb ervaren. De tederheid, de gesprekken, de opoffering van zowel mijn vader als mijn moeder terwijl het naderende afscheid als een dreigende guillotine boven hen hing waren veelzeggend. De uren dat mijn vader naast het bed van mijn moeder zat met haar frele handen in zijn grove kolenschoppen. De momenten dat zij met haar hoofd tegen zijn schouder in slaap viel. Mijn vader die op zijn beurt voorovergebogen over haar bed in slaap viel. De momenten dat mijn moeder - toen de mentale achteruitgang een feit was en alle remmingen verdwenen waren- uit het niets bij mijn verbouwereerde vader om de nek vloog, hem een klapzoen gaf en trots aan de wereld verkondigde : "Doe bis van mich!" ('jij bent van mij') alsof hij niet die bejaarde suikerpatient met een ruime veertig kilo aan overgewicht was maar nog steeds die arrogante jonge god van die foto hierboven.. Dat is liefde. Dat is liefde in haar meest pure en rauwe vorm.

Een liefde die bijna 52 jaren heeft mogen duren.

Godverdomme, ik hou van ze.
En ik ben stikjaloers.

Love me tender
Love me dear
Tell me you are mine
I'll be yours through all the years
Till the end of time

Requiem

Een requiem is een mis die in de katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden. Het is de mis die wordt opgedragen tijdens uitvaartdiensten, op het feest van Allerzielen (2 november), en als votiefmis voor de doden.

( bron )

Ik heb de ogen van mijn moeder, en niet alleen in de letterlijke betekenis. Mijn moeder heeft mij niet alleen het leven geschonken nu al weer 41 zomers geleden (het gerucht gaat dat ene <insert naam vader> daar ook iets mee te maken heeft gehad) , zij was het ook die vorm heeft weten te geven aan de manier waarop ik tot op de dag van vandaag naar de wereld kijk - met compassie en mededogen. Ik kijk dus zowel in letterlijke als overdrachtelijke zin door haar ogen naar de wereld om mij heen.

In de afgelopen dagen heb ik uit verschillende hoeken te horen gekregen hoe veel ik op mijn moeder lijk, iets dat ik mij om eerlijk te zijn nooit eerder gerealiseerd heb - behalve dan mijn ogen. Maar toen ik eenmaal begon met het doorbladeren van oude foto's zag ik het zelf ook opeens..

Ik heb niet alleen haar ogen, maar ook haar mond, haar glimlach en - tot voor kort toen de zwaartekracht en ongezonde lunches hun tol nog niet opgeeist hadden- haar gezicht.

Daarmee wil ik mijn vader overigens niets tekort doen, ook hij heeft een prominent zichtbare bijdrage aan mijn uiterlijke kenmerken weten te leveren : de wereldberoemde <insert achternaam> neus. Nog bedankt daarvoor Pa!

Ik sta hier vandaag niet voor jullie om te rouwen om mijn moeders dood, ik sta hier om haar leven te vieren. Aan mij nu de gevoelsmatig onmogelijke opgave om het leven van mijn moeder de laatste eer te bewijzen op een manier die recht doet aan de vrouw die zij was.

Mijn moeder was een veelzijdige vrouw. Creatief, warm, hartelijk en vol compassie en begrip. Voor de mensen die mij al wat langer kennen zal het niet echt een verrassing zijn dat ik vooral in mijn tienerjaren heel wat beslissingen genomen heb die voor mijn ouders veel zorgen en verdriet met zich meebrachten. Als ik dan weer eens vol schaamte en verdriet bij mijn ouders aanklopte was het altijd mijn moeder die zonder iets te zeggen een troostende arm om mij heen sloeg. Geen verwijten, geen 'zie je wel' ..gewoon een eenvoudige troostende arm.

Die verwijten volgden overigens vaak een dag later alsnog wel, als mijn moeder écht iets op haar lever had dan kreeg je dat uiteindelijk absoluut te horen in een niet mis te verstane preek. Haar woorden konden op die momenten meer pijn doen dan de tik die ik eigenlijk zwaar verdiend had. Een eigenschap die ik - zo heb ik mij laten vertellen - zelf ook heb.

Het leven van mijn moeder werd gekenmerkt door ups en downs, zoals ieder mensenleven die kent. Die downs waren vaak van fysieke aard, maar klagen deed mijn moeder daarover nooit. Nog sterker, zelfs vanuit haar ziektebed in het Laurentius ziekenhuis was haar invloed op het huishouden van de familie <insert achternaam>  - toen nog op de Pannenstaartweg in Maasbracht - altijd duidelijk voelbaar. Mijn moeder was ten alle tijde de drijvende kracht achter ons gezin en regeerde haar domein met liefdevolle maar ferme hand.

De ups lopen als een rode draad door mijn herinneringen heen, iets waar ik alleen maar dankbaarheid voor kan voelen. Mijn zus refereerde al eerder aan onze jaarlijkse zomervakanties op Mallorca, een plek waar ook voor mij talloze waardevolle herinneringen liggen. Onze wandelingen over de boulevard, de etentjes bij bar Lago en de uitstapjes naar bijvoorbeeld Porto Christo en Manacor staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De autoritjes waarin mijn moeder de eeuwige bemiddelaar speelde tussen de achterbank (mijn zus en ik) en mijn vader zal ik ook nooit vergeten, het zal bij lange na niet gemakkelijk zijn geweest om alle leden van de familie <insert achternaam> met de neus (daar issie weer!) dezelfde kant op te laten kijken. Mijn moeder kreeg dat probleemloos voor elkaar, keer op keer.

Toen ik aan het nadenken was over deze voordracht kwam er als vanzelf een moment van enige maanden geleden naar boven drijven, het was één of twee dagen na het bekend worden van die verschrikkelijke diagnose die als een sloopkogel door ons gezin heen ging. Ik kwam binnen in de woonkamer en gaf mijn moeder zoals een gewoonlijk een kus en een knuffel, waarbij ik haar net iets langer en steviger tegen mij aantrok dan gebruikelijk.

"Ach Maurice, dit is niet het einde van de wereld" fluisterde zij toen in mijn oor. Zelfs op dát moment was mijn moeder meer begaan met mijn verdriet dan met haar eigen verschrikkelijke lot. Een sprekender voorbeeld van de vrouw die zij tot aan het bittere einde is gebleven kan ik niet geven; Zichzelf wegcijferend om bij andere mensen het leed te kunnen verzachten , zo was mijn moeder op en top.

Als we vroeger in gelukkiger tijden kwamen te spreken over de dood was mijn moeder altijd heel stellig in haar uitspraken :

 

"Sjtaek mich mer in de hoaf" ( NL vertaling : gooi mij maar in een gat in de achtertuin)

Zei ze dan.

Mama, het spijt mij dat we dat niet voor je hebben kunnen doen. Ik denk dat deze plek in de vrije natuur en dichtbij één van je hartsvriendinnen waar je in het verleden al afscheid van hebt moeten nemen het dichtsbij komt van alle mogelijkheden die er waren.

Je laat ons in verslagenheid maar ook in dankbaarheid voor de tijd die we samen hebben mogen doorbrengen. Als ik aan je denk is dat met een traan én een glimlach, en ik zal de jaren die wij samen hebben gedeeld voor altijd blijven koesteren.

Dag lieve mama, ik mis je.

Confiteor : Mea maxima culpa

 

 

Mea Culpa is een Latijnse uitdrukking, letterlijk vertaald "mijn schuld", of "mijn eigen schuld". Om deze zin kracht bij te zetten kan het woord "maxima" worden toegevoegd, wat resulteert in "mea maxima culpa," vertaalbaar als "mijn grote schuld".

 

De uitdrukking komt van origine uit een traditioneel gebed van de Westerse Rooms-katholieke Kerk, genaamd 'Confiteor' ('Ik beken'), waarin iemand zijn fouten tegenover God bekent.

 ( bron )

Zwijgend staar ik naar het bed waar de schaduw van wat eens mijn ijzersterke moeder was ligt te woelen en te ijlen terwijl ik in mijn hoofd een coherente gedachte probeer te formuleren. Dit gesprek - dit is belangrijk. Ik krijg maar één kans om dit goed te doen, whatever 'goed' in deze kutsituatie ook moge zijn. Mijn ogen dwalen door de woonkamer en ontmoeten die van mijn vader. we vangen elkaars blik op terwijl we luisteren naar het verhaal van de huisarts. Ik zie de vermoeidheid en de pijn die schuil gaan achter de zo vertrouwde stoïcijnse blik op zijn gezicht terwijl we beide haar woorden in ons opnemen.

We zitten hier op mijn verzoek. Ik heb namelijk enkele dagen geleden een briefje achter gelaten in de zorgmap van mijn moeder gericht aan de hoofdverpleegkundige en huisarts. De inhoud loog er niet om, je zou kunnen zeggen dat het een persoonlijke smeekbede was. Even los van de verschrikkelijke ziekte die mijn moeder voor onze ogen heeft laten wegteren: het gaat niet goed in huize <insert achternaam here>. Mijn vader loopt echt op zijn laatste reserves en vertoont een fors aantal symptomen van een klassieke depressie. Hij heeft al een slechte rug en het continue helpen en tillen van zijn vrouw heeft die conditie verergerd, mijn zus schiet heen en weer tusen emotionele uitbarstingen en overrationaliseren maar is er wel voor mijn ouders en weet zich staande te houden. En ik? Ik heb geen fucking idee hoe ik er echt voorsta. Het gaat wel, denk ik. Hoop ik.

Het gesprek heeft als hoofdonderwerp 'hoe het met mijn moeder gaat' (goh) en meer in het specifiek de zorg die zich nodig heeft. Haar toestand is zorgwekkend, de ziekte heeft snel om zich heen gegrepen en dit heeft zowel mentaal als fysiek haar tol geëist. De tijd is gekomen om het over iets onuitspreekbaars te hebben : wat is voor mijn moeder de best mogelijke zorg die zij zou kunnen krijgen in haar laatste levensdagen? Mijn vader kan en wil niet praten over een eventuele permanente opname in een 24u zorgkliniek; niet omdat hij de realiteit niet onder ogen wil zien maar omdat hij mijn moeder een belofte heeft gedaan maanden geleden toen ze nog helder was : "Ik ga je niet in een instelling wegstoppen". En hij wil en gaat zich aan die belofte houden , zonder enig voorbehoud.

Pa en ik hebben het al eerder over die belofte gehad. Ik ken mijn vader en ik weet dat een belofte voor hem heilig is; daarom heb ik hem een uitweg geboden. Een uitweg die voor mij waarschijnlijk heel wat slapeloze nachten met zich mee gaat brengen. Ik heb mijn vader namelijk op mijn beurt ook een belofte gedaan : Als het moment gekomen is ben ik degene die de verantwoordelijkheid neemt zowel naar de zorg  als naar mijn moeder. Ik wil ook zelf degene zijn die het aan mijn moeder vertelt mocht het moment daar zijn. Als er in dit verhaal dan toch een schuldige moet of gaat zijn, dan ben ik dat.

Ja, het martelaarschap is mij nog altijd niet vreemd vrees ik :P

De huisarts rond haar verhaal af met omfloerste stem en de hoofdverpleegkundige knikt mij even toe. Ik schraap mijn keel. Daar gaan we dan.

"Pa, ik kan niet weten hoe dit voor je voelt. Ik weet dat jij je belofte aan Mama nooit zal verbreken, en dat ga ik ook niet van je vragen. De reden waarom wij hier nu met zijn vieren zitten is omdat ik mijn belofte aan jou - en indirect aan mijn moeder ook niet ga verbreken. Ik ga niet langer toekijken vanaf de zijlijn hoe jij hier kapot aan gaat en Mama had dit niet van ons gevraagd als zij dit had kunnen voorzien. Dit gaat om jou en om haar. Je weet dat er een wachtlijst is en we kunnen niet langer wachten. Ik ben hier om aan de huisarts te vragen om die spoedprocedure nu in gang te zetten, dan kan het nog dagen duren eer er een plaats vrij komt op een plek waar Mam de medische zorg kan krijgen die zij nodig heeft om op een waardige manier afscheid te kunnen nemen".

De fysieke reactie die mijn woorden teweeg brachten was hartverscheurend. Mijn vader is een forse man, maar even zat er een klein bang jongetje tegenover mij.

"Iedereen heeft het de hele tijd over mij maar ik wil wat het beste is voor mijn vrouw!"

"Dat wil ik ook Pap. En daarom zitten we nu hier om dit te bespreken. Vertrouw alsjeblieft op mijn beoordelingsvermogen en denk aan de belofte die ik je gedaan heb. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid. Je hebt mij die toestemming gegeven, ik sta ook op het zelfbeschikkingsformulier. Ik doe dit voor jullie beide, omdat het moet. Ik hoop dat je mij begrijpt en vertrouwt en dat we geen.."

"Ja".  Daar was het dan, dat ene woordje. Dat ene woordje waar ik mijzelf in de komende maanden aan ga kunnen troosten. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid.

Dat laatste zinnetje schiet ook door mijn hoofd als ik een half uur later naast het bed van mijn moeder sta. We zijn alleen, mijn vader heb ik naar de supermarkt kunnen sturen met een boodschappenlijstje en op dit tijdstip is er ook niemand van de zorg aanwezig. Mijn moeder glimlacht even naar mij als ik mij over haar heenbuig om haar een kus te geven en het neusprik ritueeltje uitvoer dat we al samen hebben sinds ik een jochie van een jaar of vijf was. De tranen schieten in mijn ogen als ik denk aan het gesprek dat we nu gaan hebben. "Mam.."

"Ik weet het al." "Dat begrijp ik mam, maar ik wil dat je één ding goed begrijpt. Dit komt van mij. Ik heb die keuze gemaakt, ik heb dit geregeld. Als je over een paar dagen opgenomen wordt dan is dat mijn schuld , Papa kan hier niets aan doen. Hij wil dit niet." De tranen lopen over mijn wangen maar ik blijf mijn moeder recht in haar ogen aankijken. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid - en die neem ik.

"Aan alles komt een eind."

Ik kan een waterige glimlach opbrengen bij het horen van die oude vertrouwde uitspraak en geef haar een kus. Even ligt haar voorhoofd rustig tegen mijn borstkast in een laatste, verstilt moment van pure liefde tussen Moeder en Zoon.

 

mea culpa,
mea culpa,
mea maxima culpa.

 

 

Blokkade (reprise)

 

 

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.

And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.
Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way


The time is gone,
the song is over,


Thought I'd something more to say.

~Time , Pink Floyd ( Dark side of the Moon )

 

Ooit, inmiddels 8 jaar geleden ben ik dit blog begonnen als een experiment. Schrijven doe ik al mijn hele leven, en ik wilde graag een soortement van online verzameling aanleggen van mijn schrijfsels. De toon werd eigenlijk al vanaf de allereerste post gezet, dit blog bleek de perfecte plaats om het gevecht met mijn innerlijke demonen en plein public uit te vechten. Veruit de meeste van die gevechten heb ik denk ik uiteindelijk wel gewonnen, sommige waren een gelijkspel en een enkel gevecht heb ik verloren - en dat is geen schande.
 
Toch, enige tijd geleden - om precies te zijn rondom mijn eerste Thailand blogs - begon ik een innerlijke weerstand te voelen die ik nog nooit eerder bij mijzelf bemerkt had. Ik weet nog goed dat ik jaaaaaaaaaaren geleden met mijn toenmalige beste vriendin een ontzettend diep en intens gesprek voerde over het schrijven, en over mijn probleem dat ik alleen echt goed schrijf als ik emotioneel volledig kapot ben. Er was een specifieke serie postings die ik aan het schrijven was op dat moment waarbij de laatste post maar niet kwam, iedere keer als ik begon ... kwam er niets. In dat gesprek kwam ik tot het verhelderende inzicht dat mijn hele ' gekwelde kunstenaarsact' meer tegen mij werkte dan dat er iets moois uit leek te ontstaan. Ginnegappend noemde ik dat indertijd het Kurt Cobain syndroom, met de kanttekening dat ik daadwerkelijk ' don' t have a gun '. Ik realiseerde mij plots dat het voor mij als mens en schrijver echt totaal contraproductief is om mijzelf naar een donkere emotionele plek te moeten brengen om te kunnen schrijven. Het levert alleen maar een enorme berg en zwaar emotionele bagger op - en ik ga eerlijk zijn : een deel van die bagger is echt fucking goed geworden! - en heeft er voor gezorgd dat ik een innerlijke weerstand ben gaan opbouwen tegen het schrijven an sich.
 
Los daarvan : je bent een schrijver van niks als je alleen kan schrijven als je er helemaal doorheen zit.
 
Zoals hieronder te lezen valt heb ik helaas nooit een weg hier omheen gevonden. Mijn reisverhalen vormen achteraf bezien een kroniek van mijn pogingen om een echt, oprecht verdriet te vertalen in een serie verhalen die misschien dan wel treurig van aard zijn  maar alsnog gericht zijn op de toekomst, het licht aan het einde van de tunnel, de opkomende zon na een lange winternacht. Met wisselend succes.
 
En nu? Nu heb ik de langste writersblock ooit. Genoeg ellende in de afgelopen jaren (zie mijn laatste twee postings :P ) maar .. er komt niets.
Maar nu is opeens alles anders. Ik sta aan de vooravond van een reis die iedere volwassene in zijn of haar leven een of twee keer zal moeten doormaken. Ik ben kapot, kapot van verdriet , kapot van de lange weg die ik voor mij zie. Kapot van het naderende afscheid dat met de snelheid van het licht op mij afkomt. Radeloos, wanhopig, stuurloos.
 
En plots is zij daar weer : mijn Muze, de helleveeg die aan haar ketenen rammelt in een poging om los te breken. En ik denk dat ik haar laat gaan, ik wil haar grenzeloze inspiratie weer door mijn aderen voelen razen, ik wil weer met mijn ogen wijd opengesperd over de donkere rand van de afgrond heen springen in het onbekende en kijken wat het oplevert. Zien dat de woorden weer rechtstreeks op mijn scherm terechtkomen zonder dat " ik "  daar ogenschijnlijk ook maar enige invloed op kan uitoefenen.
 
Het is nooit mijn bedoeling geweest om van dit blog een klaagbaak te maken, en ik hoop dat het dat in de ogen van een toevallige lezer ook niet is. Het is eerder een weergave van mijn innerlijke Odyssey en Ilias, maar wees gewaarschuwd :
 
Ik vrees dat ik nu pas echt de inktzwarte nacht induikel. En ik kan alleen maar hopen dat ik mijn innerlijke dramaqueen ver genoeg heb weten te temmen zodat zij mij niet meer dwars gaat zitten.
 
To be continued...
 
 
 

Vonnis

There should be a word for that brief period just after waking when the mind is full of warm pink nothing. You lie there entirely empty of thought, except for a growing suspicion that heading towards you, like a sockful of damp sand in a nocturnal alleyway, are all the recollections you'd really rather do without, and which amount to the fact that the only mitigating factor in your horrible future is the certainty that it will be quite short.
~ Terry Pratchett, Mort

Toen ik naar aanleiding van de eerste serie onderzoeken voor de 2e keer binnen een week mijzelf terugvond in de behandelkamer van "mijn" oogarts was mijn gemoedstoestand op zijn zachtst gezegd enigszins bedrukt. In principe had ik de uitslag niet nodig om mij te vertellen wat ik al lang wist : op drie dagen tijd was ik zo goed als het complete zicht in mijn rechteroog kwijt geraakt. Voor goed.

Ik bestudeerde het gezicht van de (bovengemiddeld aantrekkelijke, dat dan weer wel) vrouw tegenover mij zorgvuldig terwijl ze zich hakkelend door haar analyse heen werkte, duidelijk niet op haar gemak vanwege de slechte boodschap die ze te brengen had. En ik? Ik wachte rustig op de woorden die ik in mijn hart allang kende maar die mijn verstand niet wilde horen : Slechte prognose. Geen behandeling mogelijk. Naar alle waarschijnlijkheid functioneel blind. Drie zinnen die tesamen het vonnis vormden die vanaf nu een vaststaand feit zijn geworden.

Artsen (en ik heb er inmiddels al wat leren kennen in de afgelopen jaren) hebben ieder zo hun eigen stijl, en deze vrouw had iets zachts en breekbaars in haar fermheid - wat ik erg kon waarderen (en dan niet alleen vanwege de 'chickie' factor). In sommige opzichten leek het gesprek voor haar zwaarder te vallen dan voor mij, achteraf bedacht ik mij dat het uiteraard ook niet vaak zal voorkomen dat ze een relatief jong iemand  dergelijk slecht nieuws moet overbrengen. Mijn case zal wel besproken worden op een congres van oogspecialisten vanwege de zeldzaamheid van de aandoening - andere mensen winnen de loterij, dit is wat het leven mij toe werpt. En dat kan ik zonder enige vorm van cynisme schrijven merk ik met enige verbazing.

Ik ben een beetje moe van alle gesprekken die ik hierover met alles en iedereen schijn te moeten voeren. Ja, ik kan er vooralsnog redelijk mee omgaan. Maar het continu hervertellen van hetzelfde verhaal, de continue stroom van sympathie en medelijden - het is vermoeiend. De complimenten over hoe ik hier mee om weet te gaan vallen - hoe goed bedoeld en gemeend dan ook- mij inmiddels ook wel zwaar.

Ik ben geen fucking heilige alleen maar omdat dit hele gedoe mij niet gereduceerd heeft tot een armlastig hoopje ellende dat jankend in bed blijft liggen de hele dag. Nee. soms merk je helemaal niets aan mij, maar ja ik heb mijn donkere momenten en gedachtes écht wel. Maar dat zijn de dingen die mensen helemaal niet willen horen omdat het ze compleet uit hun comfort zone zou halen en ze niet meer zouden weten wat te zeggen of te doen. Soms voel ik de neiging om eens écht te zeggen wat ik denk en voel, over dat specifieke moment dat ik mij realiseerde dat na 13 jaar mijn oog de strijd opgegeven had en ik bijna mijn zelfbeheersing verloor in een vlaag van ongerichte woede op alles en niets. Of over de ochtenden dat ik mijn ogen niet open wil doen en wel kan janken omdat ik weet dat het eerste wat ik zie het gigantische verschil in zicht tussen mijn twee ogen zal zijn. Of over die keren dat ik opsta uit bed en prompt mijn evenwicht verlies omdat mijn hersenen de input nog niet kunnen verwerken. Of misschien wel die ene zwartgallige avond met iets teveel alcohol in mijn systeem waarop ik diegene die mij dit in eerste instantie heeft aangedaan vervloekt heb tot in de binnenste cirkel van de hel aan toe - terwijl ik niet eens gelovig ben.

Dat is allemaal eigenlijk ook niet relevant. Ik heb inmiddels al geleerd dat het niet uit maakt wát je in je leven allemaal tegen komt, het is hoe je er mee omgaat. Dat is een levensles die ik al gehad had, en het zijn momenten als deze die de lakmoes proef zijn voor je levenshouding en idealen. Misschien is dit wel de volgende les die ik te leren heb : het is verdomde moeilijk om je niet in een slachtofferrol te wentelen als je daadwerkelijk een soort van slachtoffer bent. Ik geef niet toe, wat er verder ook nog op mijn pad komt. Mijn schaduwkant en ik, wij zijn door de jaren heen dikke matties geworden en komen hier samen wel uit. Wat het voor de toekomst inhoud behalve nog een shitload aan ziekenhuis bezoekjes? Geen idee. Het enige dat ik zeker weet is dat ook dit mij niet zal breken, ik ga door.

Zoals altijd.

 

 

 

Ramp

 

 

It's been a long cold winter without you
I've been crying on the inside over you
Just slipped through my fingers as life turned away
It's been a long cold winter since that day

It's hard to find
Hard to find
Hard to find the strength now but I try
And I don't want to
Don't want to
Don't want to go on and speak now
Of what's gone by


'Cause no matter what I say
No matter what I do
I can't change what happened
No matter what I say
No matter what I do
I can't change what happened

You just slipped through my fingers
And I feel so ashamed
You just slipped through my fingers
And I have paid

'Cause no matter what I say
No matter what I do
I can't change what happened
No matter what I say
No matter what I do
I can't change what happened
No no I can't change

You just slipped through my fingers
And I feel so ashamed
You just slipped through my fingers


And I have paid

Anneke van Giersbergen & Danny Cavanagh - A natural disaster

 

" In the end we will not remember the words of our enemies, but the silence of our friends"

Martin Luther King

Glycerine


Must be your skin that I'm sinkin in
Must be for real cause now I can feel
and I didn't mind
it's not my kind
not my time to wonder why
everything's gone white
and everything's grey
now your here now you away
I don't want this
remember that
I'll never forget where your at
don't let the days go by
glycerine

I'm never alone
I'm alone all the time
are you at one
or do you lie
we live in a wheel
where everyone steals
but when we rise it's like strawberry fields

If I treated you bad
you bruise my face
couldn't love you more
you got a beautiful taste
don't let the days go by
could have been easier on you
I coudn't change though I wanted to
could have been easier by three
our old friend fear and you and me
glycerine (repeat)
don't let the days go by
glycerine

I needed you more
when we wanted us less
I could not kiss just regress
it might just be
clear simple and plain
that's just fine
that's just one of my names
don't let the days go by
could've been easier on you
glycerine

Bush - Glycerine

Ome Baer is dood

Mijn eerste herinnering aan ome Baer en tante Mia (mijn Peet oom en tante, naar goed RK gebruik) gaat ver, heel ver terug. Ik denk dat ik een jaar of vijf was, en ik kan mij herinneren dat wij in de tuin zaten bij het voor mij zo vertrouwde huis in Sint Odiliënberg. Ze leken altijd heel gelukkig samen, vol van een diepe liefde en vertrouwen.

Die eerste herinnering is een fijne, zoals ik eigenlijk alleen maar fijne herinneringen met mij mee draag aan mijn favoriete oom en tante. Het was kermis in het dorp, en ik werd met een groot stuk vlaai (hey, Limburg remember?) naar de botsauto's gestuurd. Deze waren namelijk eigendom van een achterneef van mij (wist ik veel).

In ruil voor het stuk vlaai ontving ik een passkey voor de botsauto's, en ik kon de hele middag gratis mijn rondjes blijven draaien op de baan. Dit bleek niet geheel de bedoeling te zijn geweest van zowel mijn oom en tante als mijn ouders, die een half uur later licht geschrokken kwamen kijken waar ik uithing. Om de één of andere reden vonden zij het niet kunnen dat een vijf jarige alleen in de botsauto's bleef rondrijden, maar omdat ze zagen hoeveel plezier ik er aan beleefde gaven ze schoorvoetend toe, op voorwaarde dat de eigenaar oplette.

Vanaf dat moment werd het middagje botsauto rijden een jaarlijks terugkerend ritueel voor mij waar ik reikhalzend naar uitkeek. Misschien nog wel meer dan naar mijn verjaardag of Sinterklaas. Iedere keer als ik een middag lang mijn rondjes draaide voelde ik mij de koning te rijk, heer en meester over de botsauto's. En voor even vergat ik de narigheid die rond die leeftijd in mijn leven kwam.

In de jaren erna bleven tante Mia en ome Baer een constante, stabiele factor in mijn leven. Ook toen de pubertijd in al haar hevigheid doorbrak en de fase van het grote afzetten aanbrak. Zij hebben mij nooit veroordeeld, nooit een scheve blik toegeworpen of hun afkeuring laten blijken. Misschien was het wel omdat zij zelf nooit kinderen hebben kunnen krijgen dat ze mij met zoveel welwillendheid en vergevingsgezindheid tegemoet traden. Ik heb het nooit geweten en nooit durven te vragen.

Een aantal jaren geleden kwam de eerste klap, tante Mia werd op een ochtend niet meer wakker..Hersenbloeding. Ome Baer was gebroken, de reus bleek toch kwetsbaar te zijn. Ik herinner mij de uitvaartmis nog goed, overal vreemde gezichten om mij heen die allemaal een beetje scheef naar mij keken, alsof ze zich afvroegen wie ik toch was. Niemand herinnerde zich blijkbaar dat kleine jongetjes met bijna rode haren die zich altijd verstopte als er vreemden over de vloer kwamen.
Na de mis heb ik nog even met ome Baer kunnen praten, ik vertelde hem hoe belangrijk hij en zijn vrouw voor mij geweest waren toen ik nog klein was. Dat zij een oase van rust in een chaotische maalstroom vormden, een stabiel rustpunt in mijn onzekere jeugd.

Hij leek oprecht ontroerd, zijn ogen werden zowaar even vochtig. Daarna legde hij zijn hand op mijn schouder, keek mijn indringend aan en zei dat ik, als ik tot rust gekomen was, echt eens bij hem moest langs komen. Jankend als een klein kind beloofde ik dat ik dat zou doen zodra de situatie er naar was.

Dat moment is nooit gekomen. Tienduizenden redenen, geen enkel excuus. En nu, nu is het voorgoed te laat.

Ome Baer is dood.

En ik mis hem.

Slik, Snik

 

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow

 
And I find it kinda funny
I find it kinda sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very mad world mad world

Children waiting for the day they feel good
Happy Birthday, Happy Birthday
Made to feel the way that every child should
Sit and listen, sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me, no one knew me
Hello teacher tell me what's my lesson
Look right through me, look right through me

And I find it kinda funny
I find it kinda sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very mad world ... world

Enlarge your world

Mad world

 

Gary Jules - Mad World (Donnie Darko soundtrack)

Snik

Ik ben al sinds enige maanden de trotse eigenaar van een Xbox-360 . Met enige interesse volgde ik de berichten over de hoge hardware failure rate van deze console, die meestal werden toegeschreven aan koelingsproblemen etc. Gisterenmiddag stond mij echter een onaangename verrassing te wachten toen ik mijn console wilde booten voor een uitgebreide gamesessie..

Jawel, de Red Ring of Death. Deze rode knipperende lampjes willen zoveel zeggen als "Vergeet het maar, bel microsoft en zeg maar baaibaai tegen je console voor de komende maand". KUT!

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer