slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3

Ik wil..

Daarheen en weer terug : een experiment ( V )

 

Terwijl ik genoot van mijn rit door de bergen richting Tursac reed besefte ik mij plots dat het hele doel -het thema zo je wil- van mijn reis volstrekt veranderd leek. Toen ik vertrok uit Maasbracht zat mijn hoofd vol met mooie plannen over een tocht in het spoor van de Tempeliers, wat best ironisch was gezien de gebeurtenissen in Noorwegen in de dagen na mijn vertrek. Het was overigens nog vreemder om alle commotie alleen maar in het Frans mee te krijgen waardoor ik eigenlijk geen idee had over wat er in en om Oslo had plaatsgevonden. Mont Saint-Michel was prachtig en indrukwekkend, maar er bleef iets knagen. In Lascaux drong het tot mij door dat ik niet zozeer in het spoor van de Tempeliers aan het reizen was maar dat de reis verder terug ging dan dat , het eindpunt wel eens een stuk dichterbij zou kunnen liggen dan ik dacht.

Dat lag niet alleen aan Lascaux, maar ook aan een droom die ik kreeg toen ik een paar dagen onderweg was. Noem mij een zwever, maar ik heb geleerd om aandacht te besteden aan een bijzondere categorie van dromen die regelmatig blijven terugkomen. Deze specifieke droom bleef ook na mijn ontwaken helder op mijn netvlies gebrand staan, ik werd wakker met een meer dan spreekwoordelijke grijns op mijn gezicht. Waar ik in ruim twee jaar in mijn bewust-zijn overdag niet uitgekomen was regelde mijn onderbewustzijn in één nacht voor mij, en het resultaat was een gevoel van..tsja van wat eigenlijk? Opluchting is niet de goede term, hoewel ook dat gevoel er zeker bij zat. Opluchting, verwondering, blijdschap, berusting. 

Toen ik ergens naast een zanderige berghelling bij Madeleine parkeerde had ik eigenlijk geen idee over wat ik precies ging bekijken. Ik wist dat hier een archeologische vindplaats van de Cro Magnon mens te vinden was en dat er de resten van een Burcht te bezichtigen waren, verder kwam ik niet in de folder die ik bij de grotten van Lascaux was tegengekomen. 

 

Even later bleek dat dit een erg indrukwekkende plek is. Madeleine is niet zo maar een plaats waar de geschiedenis (letterlijk) voor het oprapen ligt. Op een stuk berghelling van nog geen 500 meter lang zijn de sporen van meer dan 20.000 jaar aan menselijke bewoning te vinden. Als je de tijd neemt om de verwondering over je heen te laten komen is het misschien zelfs wel een magische plek te noemen. De reis in de tijdmachine begint bij het verslag van de ontdekking van de graven uit het Cro Magnon tijdperk, waar onder andere de overblijfselen van een jong meisje gevonden zijn dat overduidelijk met veel ritueel in haar laatste rustplaats begraven was. In het kleine museum bij de ingang zijn verschillende van deze grafgeschenken nog te bewonderen , en hoewel de grotten van Lascaux mijn idee over onze ' primitieve'  voorouders al omver geblazen hadden ging er toch een kleine schok door mij heen toen ik de wereldberoemde bison van Madeleine met eigen ogen kon bewonderen. 

Wat nog verbazingwekkender bleek was de tijdreis die mij te wachten stond. Omdat er geen Engelstalige gids beschikbaar was, ik geen Frans versta - althans bij lange na niet goed genoeg- en ik mijzelf de Duitstalige rondleiding wilde besparen volstond ik met een engelstalige geschreven gids en begon ik aan de wandeling langs 20.000 jaar menselijke bewoning. En soms ligt de geschiedenis dan opeens letterlijk recht voor je voeten..

En daar loop je dan. Je kan gewoon in  de oude grotten komen, wat ik dus ook deed; geen idee of dat eigenlijk wel was toegestaan nu ik er over nadenk. Overal zijn de sporen van mensen zichtbaar, de overblijfselen van de woningen uit latere tijden zijn letterlijk over de reeds bestaande woningen heen geplaatst. De tekenen van de vroegste bewoners zijn alsnog duidelijk zichtbaar als je weet waar je moet zoeken, de plek van de eerste primitieve oven ; de kleine nis die misschien als voorraadkast gediend heeft, splinters die bij het bewerken van stenen los zijn gekomen..Opvallende afwezige waren de rotstekeningen en inkervingen. 

Uiteindelijk ben ik achterin deze eerste grot op de grond tegen de muur gaan zitten, terwijl ik de omgevingen en de indrukken over mij heen liet spoelen. 20.000 jaar lang hadden mensen hier hun thuis gevonden, gegeten, gelachen, gevreëen, gehuild.

 

 

De woningen worden steeds complexer naarmate je de rotswand volgt. Waar in het begin volstaan werd met stenen muurtjes worden er op een gegeven moment verdiepingen uitgehakt in de rotswand ; waarbij het onderste deel over het algemeen gebruikt werd voor ambachtelijke (veeteelt, bakkerij, wapensmid) doeleinden en de bovenste laag gebruikt werd als woning. Dit was ook veel beter te verdedigen, want zelfs het eerste primitieve fort dat op de plek gebouwd werd kreeg op regelmatige basis invallen van indringers te verwerken. 

Op een gegeven moment werden de woningen zelfs compleet uit de rotswand gehakt, en er liepen complete stellages van hout langs het hele dorpje dat op zijn hoogtepunt uit een woning of 14 telde (de Burcht niet meegeteld). De steun en aanhechtingspunten van die stellages zijn nog goed zichtbaar, en met een beetje (veel) fantasie kan je een beeld scheppen hoe het er op die plek eeuwen geleden uitgezien moet hebben,

Uiteraard weet niemand waarom mensen ooit precies op deze plek zijn gaan wonen, maar er zijn sterke aanwijzingen dat dit (los van het feit dat de oorspronkelijke grotten en dus de uiteindelijke woningingen ook) te maken heeft gehad met de heilige bron van Madeleine. Dit is een bron waarbij  het water als op magische wijze uit de rotsgrond lijkt te komen, met tussenpozes van jaren. Uiteraard stroomde het water tijdens mijn bezoek aan deze heilige plek :) (voor het eerst in meer dan negen jaar volgens mijn gids)

Toen de burcht in de vroege middeleeuwen gebouwd werd -althans in de vorm zoals wij die nu kennen- werd er uiteraard een kapel recht boven deze bron gebouwd, godzijdank (haha) niet recht over de bron heen om het vervolgens in een lullig wijwater bassin terecht laten te komen zoals helaas veel te vaak gebeurd is. De kapel zelf is in vroeg Gotische stijl, met de bekende bogen maar verder erg sober. Prachtig.

Daarna is het een korte klim via stenen trappen naar de bovenliggende Burcht, die tegenwoordig helaas een ruine is. Zoals overal in Europa hebben lokale boeren de Burcht geplunderd voor stenen, en alleen de resten van wat buitenmuren en een toren zijn nog als zodanig te herkennen. De ligging is achter prachtig, helemaal verscholen in het groen met op de achtergrond in de diepte de rivier en de ongerepte bossen geven de omgeving een heerlijke atmosferische ondersteuning.

Er valt nog veel, veel meer te schrijven over deze reis. Zoveel ontzettend mooie plekken, zoveel indrukwekkende ontmoetingen.

Zoals over Mohammed , die ik op een avond in Montignac leerde kennen. Zijn Engels was zo mogelijk nog slechter dan mijn Frans - en dat is beroerd- ; maar met handen en voeten hebben we complete gesprekken gevoerd, waarna hij mij meenam naar het huis van een vriend en voor mij kookte. Of die ene Duitse backpackster die zichzelf kwam zoeken in Frankrijk, op een zelfde soort bedevaart als de mijne in Zweden van jaren geleden. De eindeloze autoritten door de bergen, de wandelingen door het bos. Die ene handafdruk op een rotswand, achtergelaten door iemand van 15.000 jaar geleden. Dat ene liedje op de Franse radio dat mij tot tranen wist te brengen in zijn prachtige eenvoud - en waarvan ik de naam van de zangeres of de titel van het nummer niet meer weet-. De hippiebus die op een avond opeens op  'mijn'  camping stond, waarna een avond volgde van shamanistische muziek met fluit, trommel en didgeridoo. Mijn hart dat bijna uitelkaar barste van geluk toen ik 's avonds laat op een berghelling naar de sterren lag te kijken met een uitstekende ;) fles wijn naast mij. De toevallige ontmoeting met een lifter die mij vervolgens 600 Km vergezelde en die mijn Franstalige tweelingbroer had kunnen zijn. 

En zo kan ik maar doorgaan, en doorgaan. Maar - niet in deze vorm. De stukjes waar ik nog over wil vertellen vinden hun weg naar deze plek vanzelf wel, daar is geen reisverslag met foto's voor nodig. Beter van niet zelfs, denk ik zelf. De magie van het woord hoeft niet te lijden onder de terreur van het visuele.

Deze reis, de queeste op zoek naar het spoor van de Tempeliers en later de oorsprong van onze -mijn- beschaving eindigde natuurlijk! precies waar deze begon..in en bij mijzelf. Want onder alle romantische mystiek rondom de Tempeliers en de Cro Magnon mens ligt een vele diepere vraag en zoektocht verborgen, de zoektocht naar wie ik wil zijn. Jawel, mijn eigen zoektocht naar de Graal. Waarom zou ik met minder genoegen nemen?

 

Daarheen en weer terug : een experiment ( IV )

 

De ongeëvenaarde, machtigste sprong ooit gemaakt in de schilderkunst, en tevens een van de Grote Geheimen in de geschiedenis van de scheppende mens. Ongesigneerd en in tijdsluiers gehuld. Hoe dit in tekst te vangen? Hoe meer je er over leest hoe meer het besef groeit dat we niets weten over de mensen die dit hebben gemaakt. Alleen dat de inspiratie en verbeeldingskracht daar in die grot, 17000 jaar geleden, ongekend moet zijn geweest.

( Spinvis )

Uiteraard heeft Erik het hier over de grot van Lascaux, die magische plek in de Dordogne waar de kunst van de Cro Magnon mens nog altijd zichtbaar is. Dit deel van mijn reis voelde als een pelgrimstocht, een bedevaard op zoek naar de oorsprong van de scheppende mens. Laat dat laatste nu net een onderwerp zijn waar ik recentelijk mee worstel.. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het liefste mijn geld zou verdienen als een 'heuse'  professionele schrijver. Sommige stukjes die her en der over dit blog verspreid staan vormen daar een stille getuige van. Ik blijf echter al tijden tegen een soort van innerlijke blokkade aanlopen zodra ik een aanzet maak om te beginnen aan mijn Verhaal, het plot dat zich in de afgelopen jaren voor mijn geestesoog aan het ontvouwen is. Iedere  keer als ik 'serieus'  begin te schrijven loop ik vast. Het is alsof ik mij gaandeweg in een muur schrijf, zodat de bron van mijn inspiratie plots na een aantal geinspireerde pagina's uitdroogt totdat er alleen nog maar een troebel modderstroompje de weg van mijn brein naar mijn vingers weet te vinden. Gelukkig lijk ik een workaround te hebben gevonden in het ' fragmentarisch'  schrijven ; dingen die belangrijk zijn of in ieder geval ver genoeg uitgewerkt zijn om een ruwe schets te schrijven eindigen vaak op dit blog - al dan niet incognito- .

Uiteraard liep mijn bezoek aan de grot van Lascuax compleetanders dan ik verwacht had, ondanks het feit dat ik zo blanco mogelijk er naar toe ging. De originele grot is gesloten voor bezoekers, om te voorkomen dat de schimmels die in de jaren 60 voor het eerst ontdekt werden zich nog verder zouden verspreiden en de muurschilderingen nog verder zouden beschadigen. Jazeker, de schilderingen die 17.000 jaar lang onaangetast zichtbaar zijn gebleven op de kale rotswanden waren 20 jaar na hun herontdekking al bijna (bijna!) onherstelbaar beschadigd geraakt. Toen ik dit ontdekte kon ik een innerlijke glimlach niet onderdrukken ; als er iets symbool kan staan voor de verderfelijke invloed van de moderne tijd op de overblijfselen van de dagen dat de Magie nog aanwezig was in onze wereld....

Toch, er is een exacte kopie van de grot gemaakt, op hemelsbreed 200 meter afstand van de ingang naar het origineel. Toen ik bezweet en met een onrustige maag de treden naar de ingang afdaalde en de zware deur zich achter mij sloot voelde ik een soort van innerlijke verschuiving. Weg was de ietwat cynische analyticus die ik zo vaak speel, terwijl mijn ogen aan het donker begonnen te wennen voelde ik mij opeens een stuk opener en in het moment dan ik mij in tijden gevoeld had. Gulzig zoog ik alle indrukken op, de geur, de temparatuur, de schaars verlichte rotswanden..De gids begon op zachte toon haar verhaal te vertellen maar ik kon het niet opbrengen om naar de inhoud van haar verhaal te luisteren omdat ik tezeer werd opgeslokt door de indrukken die mij zo overvielen. Links naast mij lag een prehistorische lamp tegen de wand aan, en ik staarde naar het gedetaileerde snijwerk terwijl ik doorschuifelde naar de eerste hal.

 

Het detail en de gebruikte technieken zijn echt verbazingwekkend voor tekeningen van 17.000 jaar oud. Wat foto's helaas niet laten zien 'omdat 3d op een 2d vlak' is dat de kunstenaar het relief van de rotswanden gebruikt in zijn kunst. Dieren staan bijvoorbeeld op richels (zoals hierboven) ; soms werden natuurlijke vormen als onderdeel van de tekening zelf gebruikt. En dat allemaal bij het licht van flikkerende vlammetjes die de 'primitieve' vet en olielampen op de wanden wierpen. Sommige voorstellingen lopen door over het plafond, vaak buiten het bereik van mensenarmen zodat er een soortement van steigers gebruikt moet zijn om de tekeningen te kunnen aanbrengen.

 

De oorsprong en betekenis van deze tekeningen zijn onduidelijk aangezien er verder nog geen sprake was van een geschreven taal, en de afbeeldingen laten veel ruimte voor speculatie. Mythische verhalen? Magische tekens? Kennis overdracht? Er is een afbeelding die uniek is voor deze grot en die misschien wel de meeste vragen oproept van ze allemaal. Het is tevens de enige afbeelding waarvan ik zelf een foto heb geschoten (je mag eigenlijk helemaal geen foto's maken) :

 (Klik voor groter ; Hier een linkje naar een duidelijker versie van de afbeelding )

Het is de enige afbeelding van een mens van de ongeveer 1500 afbeeldingen die de grot bevat. Een mens met een hoofd van een vogel en een duidelijke erectie ligt op zijn rug voor een bizon terwijl naast hem een staf en een vogel op een stok lijken te liggen. Is hij gedood door de oeros? Toont het de magie van een sjamaan?

Het was deze afbeelding die de meeste indruk maakte, hoewel hij niet de meest indrukwekkende was. Terwijl ik ieder detail minutieus in mij opnam groeide mijn innerlijke verwondering, even werd ik geraakt door een kort moment van absolute rust en een diepe tevredenheid.

 

Ik was hier, precies daar waar ik wilde zijn.

(Spinvis - Weekend in Lascaux )

 

Daarheen en weer terug : een experiment ( III )

 

Een dag on the road in foto's :

 

 

Roads go ever ever on,
Over rock and under tree,
By caves where never sun has shone,
By streams that never find the sea:

Over snow by winter sown,
And through the merry flowers of June,
Over grass and over stone,
And under mountains in the moon.

 

Roads go ever ever on
Under cloud and under star,
Yet feet that wandering have gone
Turn at last to home afar,

 


Eyes that fire and sword have seen
And horror in the halls of stone
Look at last on meadows green
And trees and hills they long have known.

 

 

Tolkien, ' The Hobbit'.

Daarheen en weer terug : een experiment ( II )

 

 

Mont Saint-Michel.

 

Eindelijk.

 

Een plek waar mythe, geschiedenis en het nu naadloos in elkaar overvloeien. Het is een plek die tot de verbeelding spreekt, waar een kleine 1400 jaar historie letterlijk aan je voeten ligt. Even een korte geschiedenisles :

 

Mont Saint-Michel werd destijds gesticht door de heilige Aubert rond 700, die op de berg in eenzaamheid en verbondenheid met de natuur en de zee kwam bidden. Volgens de legende zou de Aartsengel Michaël verschenen zijn aan de heilige Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. St. Michaël beval de monnik om daar een kerk te bouwen, en de monnik begon in 708 aan de kerk op de rotspunt, dicht bij de kust, te bouwen.

In 709 was de kapel af en konden er 100 mensen in. In de loop van de tijd bouwden de monniken daar een klooster op en vergrootten de kapel tot een kerk. In de 9e eeuw en de eerste helft van de 10e eeuw was er maar alleen een klooster op het rotseiland. Het kon bereikt worden met een sloep of een schip. Dat was ook nodig voor de bevoorrading van het klooster. In 966 kwamen de Noormannen of beter, de Normandiërs op het rotseiland. Ze bouwden onderaan en rondom het klooster op de rotshellingen, woonhuizen. De bekeerde Normandiërs woonden daar voortaan met hun gezin. De Benedictijnen mochten er blijven. De stenen waarvan de kerk en het klooster gebouwd werden, kwamen van de eilanden Jersey en Guernsey, die op 22 km van de rots liggen. De kloosterlingen en inwoners van Avranches kapten de stenen van de eilanden en brachten ze per schip tot aan de voet van de rots. Een groot raderwiel dat binnen de kloostermuur aan de westkant stond, werd rondgedraaid door 4 à 5 personen, om de bouwstenen langs de rotshelling naar boven te hijsen. Dit grote rad is nu nog altijd te zien in het klooster.

 

( bron : Wikipedia )

Het rad zelf heb ik helaas niet op foto, maar hier zie je wel het traject dat de stenen naar boven volgden (het rad zit logischerwijze aan het uiteinde..) :

 

( klik voor groot )

Het blijft vreemd om door de straten en gangen van een meer dan duizend jaar oud bouwwerk te dwalen. Los van de massa toeristen die er dagelijks op Mont Saint-Michel afkomen (waarvan ik er - inderdaad - ook één was...) is het bijna onmogelijk om je niet onder te dompelen in alle verrassingen die ieder bochtig straatje in petto heeft. De meest schattige huisjes, authentieke luiken, kasseien, schietgaten, de abdij op de top..Zittend op de 1400 jaar oude muur neem ik alles om mij heen zorgvuldig in mij op, laat het mysterie en de verwondering die deze plaats lijkt te ademen op mij inwerken. 1400 jaar geschiedenis.. De legendarische Willem de Veroveraar liep bijna duizend jaar geleden hier door deze straten op zijn weg naar de Engelse troon. Ook daar heb ik een foto van weten te maken :

( Tapijt van Bayeux )

Terwijl ik daar op die muur in de zon voor mij uit zit te kijken valt er opeens een last van mijn schouders. Ik ben hier. Ik ben vrij. Ik ben.

( Klik voor groter )

 

( Klik = groter )

( Klikkie klikkie , groter groter )

 

( Ik val in herhaling )


( KLIK> GROTER.)

Daarheen en weer terug : een experiment ( I )

Zwijgend staar ik naar het licht dat de koplampen van mijn auto in de donkere Franse nacht werpen. De strepen schieten in een constant ritme voorbij terwijl in mijn oren het gesuis van de wind klinkt.

Rust.

Concentratie.

Ik heb geen specifiek doel voor ogen, alleen dat ik Mont Saint-Michel en de grot van Lascaux gezien wil hebben (klik gerust op die laatste, de site is de moeite meer dan waard!). Mont Saint Michel omdat ik recentelijk als bij toeval in de bestaansgeschiedenis van De Tempeliers terecht ben gekomen door het (her)lezen van dit boek ( klik ). En omdat :


(klik voor groter)

Het is niet alsof er nog geen foto's van Mont Saint-Michel bestaan, maar dit zijn mijn foto's van Mont Saint-Michel. Ze vormen maar een armzalig aftreksel van de herinneringen aan de lange klim via het pad naar boven, het geluid van de eeuwige zeewind die door de schietgaten heen blaast of dat ene, fijne moment zittend in de zon op een eeuwen oude verdedigingsmuur. Ze zijn er.. Ik neem boeken als 'holy blood holy grail' niet al te serieus, behalve dan als mogelijk startpunt van honderden 'wat als' scenario's in mijn hoofd. Ik ben en ik blijf een schrijver, ik zoek en ik maak overal verhaaltjes van. Het is niet eens een keuze ; het overkomt mij. Veel gebruikt excuus :)

Toch - de geschiedenis van de Tempeliers en de Katharen is erg interessant, los van de fictie en al dan niet verborgen (of verloren gegane) geheimen.  Tijdens mijn vorige bezoek aan Frankrijk (twee jaar geleden) was ik als bij toeval in Carcassone beland geraakt, in dezelfde regio als Rennes-le-Château dus. In Frankrijk ligt de geschiedenis voor het oprapen, een fors aantal kastelen en zelfs complete dorpen uit laten we zeggen de periode 700 - 1400 liggen er nog schijnbaar onaangeschonden bij.

Terwijl de kilometers onder mijn wagen doorflitsen neem ik nog een teug van de Franse avondlucht. Ik mijmer nog even over mijn innerlijke motieven om deze reis te ondernemen, die -ondanks bovenstaande bespiegeling- een stuk dichterbij en persoonlijker zijn. Is het een vlucht? Ja en nee. Het impulsieve karakter en het totale gebrek aan planning zijn eigenlijk standaard 'ik' , en het liefste reis ik alleen. Ook zijn er geen 'lopende zaken'  in mijn leven die tien dagen bedenktijd vereisen (alles is emotioneel stabiel, dankjewel) , het leven gaat zoals het gaat en ik omarm het. Dus nee, geen vlucht.

Maar : wel dat knagende gevoel dat ik ook had voordat ik naar Zweden vertrok om (bijna letterlijk) in een hutje op de hei te gaan zitten. Het gevoel dat er 'iets' is, en dat het tijd is om weer eens heel erg diep naar binnen te kijken. En dit, deze reis -deze rit- helpt daar bij, vanaf het moment dat ik bij mijn ouders weg reed. Vrijheid. Aangewezen zijn op je zelf, en je vermogen om overal iets -wat dan ook!- van te maken. 600 kilometer liggen er achter mij, en er gaan er nog veel meer volgen. Mijn hand rijkt naar mijn trouwe waterfles (nu al mijn beste vriend) en ik neem nog een slok terwijl ik de zoveelste heuvel afdaal. Het landschap lijkt vlakker te worden naarmate ik Normandië nader. Mijn eerste stop.

 

( Klik voor groter )

Zijn manier

 

Dag Herman, de wereld is toch een stukje grijzer sinds 11 Juli 2001.

Feest

 

36.

En wat heb je nu geleerd spelende man? Mja, in veel opzichten helemaal niets. Niets concreets. Behalve dit dan :

 

We moeten op onze eigen benen staan en de wereld frank en vrij tegemoet zien - de goede feiten, de slechte feiten, de schoonheden en de lelijkheid; zie de wereld zoals deze is en wees er niet bang voor. Verover de wereld met intelligentie en niet alleen door slaafs onderworpen te zijn aan de verschrikkingen die met het leven verbonden zijn.

Betrand Russell, uit ' waarom ik geen Christen ben'

 

Er zijn slechtere levenshoudingen denkbaar als ik zo om mij heen kijk.

Voor Alan

 

Vandaag zou Alan Turing 99 jaar zijn geworden. Turing was min of meer de vader van wat wij hebben leren kennen als de Pc, genoot enige bekendheid door het bedenken van de Turing machine en heeft tevens bijgedragen aan het kraken van de zogeheten Enigma code in de Tweede Wereldoorlog. Een genie in meerdere opzichten.

Toch heeft zijn levensverhaal meer gemeen met dat van Nikola Tesla dan dat van bijvoorbeeld Albert Einstein. Alan beging namelijk een grote zonde in het puriteinse Groot Brittanie van vlak na W.O.II :

In 1952 werd Turing gearresteerd wegens homoseksuele handelingen (die tot 1967 in Engeland voor mannen strafbaar waren, en waardoor hij door de geheime dienst als een veiligheidsrisico in verband met de hem bekende staatsgeheimen werd beschouwd) en veroordeeld tot ofwel een experimentele chemische castratie, ofwel een gevangenisstraf. Turing koos het eerste. Als gevolg van de hormonen die hij verplicht werd te laten injecteren leidde dit onder meer tot borstvorming.

Op 7 juni 1954 werd hij dood aangetroffen met in z'n bezit een appel die met cyanide vergiftigd was. Er wordt over zijn dood veel gespeculeerd. De officiële doodsoorzaak was zelfmoord, maar er wordt ook beweerd dat hij door de Engelse geheime dienst is vermoord omdat hij te veel zou weten over de geheime codes, en daardoor een te groot veiligheidsrisico was.

(bron)

Los van de geheimzinnige omstandigheden rondom zijn dood is het stuk over zijn arrestatie en de daaropvolgende veroordeling een weerzinwekkend voorbeeld van de moraal in het verlichte Europe rondom het midden van de vorige eeuw. Het is ook een prachtvoorbeeld om aan te tonen dat wij Westerlingen best wel eens mogen inbinden als wij ons laatdunkend uitlaten over 'primieve' andere culturen.

Deze is voor Alan, een te vroeg gestorven genie dat nog veel had kunnen betekenen voor de wereld. Deze is voor Alan, wiens werk volgens president Eisenhower " has saved thousands of British and American lives and, in no small way, contributed to the speed with which the enemy was routed and eventually forced to surrender." Deze is voor Alan, omdat zijn geaardheid hem niet tot een minderwaardig mens maakte.

Deze is voor Alan.

Matmos - Enigma Machine For Alan Turing

(met samples van een authentieke Enigma coderingsmachine)


 

Stand

 

Some may sever
Some may never...
Some may take their needs then go...
Some find heaven,
...In sevens and elevens
Some may chase the even flow.
But:
Some may never…some may never even know.

Some may leave us
…Take us or leave us.
Some must face their fears to grow.
Some mind heaven,
...Through sevens and elevens
Some must taste their heathen glow.
But:
Some may never,
Some of you will never even know…

...Ready?

I'VE COME FACE TO FACE WITH MYSELF, MAN.
SANCTIFY THE EARLY LIGHT JUST LIKE THE OLD MAN CAN, BOY!
CHANGE THE WORLD?? YOU BETTER CHANGE YOURSELF MAN, BOY…MAN
CHALLENGE THE MIND TO BE MORE LIKE THE ROLLING OCEAN MAN!


And BURN!

BURN!!!

Thou now behold us: The souls of those who anger overcame
Thou now behold us: The souls of those who anger overcame

SOME FIND JESUS
SOME MAY NEVER EVEN STAND


STAND!

I WILL NOT, I WILL NOT GO!
(I want to know why we are metal…)
I WILL LET, I WILL LET GO!
I I I I I

(harmony, harmony…walk to war)

I STAND!!!

STAND!!!

I WILL LET GO! I WILL GO!!!

I fall now… I'm letting go.
I call tonight, I'm letting go.
I crawl…but now, I'm letting go.
I fall tonight…I'm letting go...
I'm letting go
I'm letting go
(I will let go babe…)

To thine own selves be true…show me
I'm not afraid...
I know myself…
SHOW YOURSELF!!

Do not pretend to know…there's NEVER a time but now
And I will never back down…DO YOU HEAR ME ?!?!?

I STAND!!!
STAND!!!
(no more hate, no more hate!!!)
STAND!!!

I WILL NOT, I WILL NOT GO!!!
(I want to know why we are metal…)
I WILL LET, I WILL LET GO!

I WILL LET GO!!

FALL OUT, THEN FALL BACK IN LINE…

SHUT IT!!

Devin Townsend Project - Stand

Metal, opera, musical, meesterwerk. Devin Townsend : genie.

 

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer