slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3

Herdenking

“Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”

 


Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe
Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt

Koos voor een verkeerd leger
Met verkeerde idealen
Vluchtte voor de armoede
Hoopte op een beter leven

Geen weg meer terug
Als een keuze is gemaakt
Alleen een weg vooruit
Die hij niet ontlopen kan
Vechtend tegen Russen
Angst om zelf dood te gaan
Denkend aan thuis
Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet
Zijn moeder is verscheurd door de oorlog
Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten
En een vechtend aan het oostfront
Alle elf had ze even lief

Dirk Siebe kwam nooit meer thuis

Mijn naam is Auke Siebe Dirk
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe
Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.

Auke de Leeuw - Foute keuze

Welkom in 2012, het jaar waarin de vrijheid waarvoor honderdduizenden gestorven zijn helaas blijkt in te houden dat het belangrijker is om een volstrekt achterhaald zwart-wit denken in stand te houden dan om een genuanceerd historisch beeld te schetsen. Welkom in 2012, waarin het Cidi mag bepalen wie er herdacht mag worden. Welkom in 2012, het jaar waarin actiecommitees die zich beroepen op huneigen identiteit het nodig vinden om de nationale dodenherdenking te misbruiken om hun eigen beperkte wereldvisie op wat 'goed' en 'slecht' zijn inhoud op te leggen aan de volledige Nederlandse bevolking. Er zijn honderdduizenden gestorven voor onze, voor mijn vrijheid. Onder andere de vrijheid om te gedenken wie ik wil. 67 jaar na het einde van W.O.II waait de ijzige wind van  de kleine geesten die zich wentelen in hun slachtofferrol nog altijd door Nederland. Norman Finkelstein is helaas nog altijd een roepende in de woestijn:

Levend en wel

 

“Our God Is Alive and Well. Sorry About Yours.”
Carl Sagan, 'Contact'

Een oude vete

 

 

The place was abandoned
The doors were bolted
And the windows shuttered
To keep out animals

All through the winter
We found no comfort, no easy option
We had no choice but to wait
Caught in the grip
Of an Old Vice

[ ...]

Well I'm disconnected
From your reality
And I'll talk to anyone
but have no memory

I can't remember why I reacted
So impolitely
Maybe you just did enough, I'm caught in the grip
Of an Old Vice

 

The Bevis Frond - An old Vice.

Opvolging

 

Er zijn van die momenten waarop het leven het nodig lijkt te vinden om je even in de spiegel te laten kijken. Van die momenten dat je opeens getroffen wordt door die flits van inzicht, momenten waarop je even stil staat. Het moment waarop je de grote rode pijl met het 'u bevind zich hier' label eindelijk vind. Er is veel veranderd in mijn leven in het afgelopen jaar, maar de meeste indruk maakt vooral de kwakkelende gezondheid van mijn moeder. Het is vreemd, maar soms is het alsof de verdrietige momenten die je als opgroeiende/volwassen man (mens) op je pad tegenkomt je meer lijken te vormen dan de mooie momenten die er tegenover staan. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om voor mijzelf bij te houden in hoeverre bepaalde ervaringen mij beinvloeden, wat ze doen of gedaan hebben met mijn houding ten opzichte van alles en iedereen om mij heen. Dit is denk ik zo'n fase.

Vorig jaar heeft mijn moeder een TIA gehad. Dat was heel erg schrikken. Ik was -en ben- daar redelijk kapot van. Het was de eerste close call, het moment waarop een van mijn ouders had kunnen sterven. Het was ook het moment waarop ik mij bewust werd van de leeftijd en sterfelijkheid van mijn ouders. Dat is één van die dingen waar je terwijl je eigen leven zo langzamerhand richting de helft gaat liever niet over nadenkt. 'Het leven' denkt daar dus anders over.

'Het universum is niet goed of slecht, het is slechts onverschillig' schreef een wijs iemand (het is mij even ontschoten wie precies cheeky) ooit [edit - Carl Sagan dus!]. Als atheïst (soort van) zijnde kan ik dat alleen maar onderschrijven, zij het met een kanttekening. Ik denk namelijk dat er veel afhankelijk is van je perceptie. Als mens neem je immers niet alleen waar, je gebruikt je waarnemingen ook als basis voor het model van de werkelijkheid dat je er in je hoofd op na houdt om op die manier om te kunnen gaan met de wereld om je heen. Je bewustzijn, het stukje jij dat als het ware al die waarnemingen in een hanteerbare vorm weet te gieten en dat na een analyse interpreteert om er een reactie op te geven speelt daar denk ik een cruciale rol in. Er bestaat binnen je eigen werkelijkheid geen objectiviteit, alles is subjectief aangezien het eerst door het filter van je bewustzijn heen gaat. Dit was één van de realisaties die ik  in de afgelopen maanden had. Grappig, in mijn boekenkast staan meer dan genoeg filosofiewerken van verschillende Grote Geesten, maar zoals Plato ooit al probeerde uit te leggen in zijn allorgie van 'De Grot' : het gaat erom om dingen te ervaren.

De eerste angstige weken na de Tia gingen als vanzelf over in bezorgde maanden. Inmiddels werd het mij ook pijnlijk duidelijk dat de levensvlam van mijn lieve hondje zo langzamerhand ook begint te doven. Het moment waarop ik de meest hartverscheurende beslissing van mijn leven zal moeten gaan nemen komt onafwendbaar en veel te snel op mij af, en ik merk dat het mij begint te verlammen. Na dertien jaar samen lijkt het erop alsof ik mijzelf soms begin af te sluiten voor het wezen waar ik het meest om geef in het Universum. Iedere dierenliefhebber weet dat het moment ooit gaat komen. Net als het moment waarop je ouders sterven dus.

En toen kwam er, een paar weken geleden dat gevreesde telefoontje. 'Je moeder heeft weer een TIA gehad en ligt op de intensive care afdeling. Het gaat goed met haar naar omstandigheden, maar ze is erg van slag. Je vader ook.' Daar moet je het dan maar mee doen. Voor het eerst voelde ik echt de pijn van de afstand, het niet meteen daar kunnen zijn. De dag erna sprak ik haar telefonisch, ze praatte moeilijk en langzaam maar probeerde om mijn bezorgdheid weg te wuiven door te zeggen dat het allemaal wel mee viel. Uiteraard werkte dat niet (als mensen  beweren dat je je geen zorgen hoeft te maken en dat een aantal keren stellig  herhalen is dat over het algemeen een teken om je juist wél zorgen te maken..).

De daaropvolgende uren en dag gingen in een constante roes volstrekt aan mij voorbij en ik vond mijzelf weer terug aan de eettafel van mijn ouderlijk huis samen met mijn ouders, zus en haar man. Mijn moeder zag er slecht uit die dag, haar spraakvermogen was nog altijd verminderd en haar handen trilden verschrikkelijk. Ik zag iets in mijn vader wat ik wel vaker zie, in zijn onvermogen om zijn emoties op een directe en zachte wijze te uiten maakte hij zich boos over alle mogelijke oorzaken van de slechte toestand van mijn moeder. Hij vloog uit tegen mijn zus, schreeuwde tegen haar terwijl mijn moeder bijna huilend in elkaar kromp van ellende en omdat ze het harde stemgeluid van mijn vader -haar man- niet kon verdragen. Mijn zus probeerde op haar beurt mijn vader tot kalmte te manen maar het leek niet te helpen. Het enige dat ik voelde op dat moment was een ontzettend diep verdriet. Ik had medelijden met mijn moeder - in letterlijke zin het lijdende voorwerp- , met mijn vader vanwege zijn onvermogen om op een constructieve wijze vorm te geven aan zijn onzekerheid en angst, met mijn zus vanwege haar eeuwige doodgerationaliseerde gemeenplaatsen (en dat bedoel ik niet denigrerend)..

Plots begon er iemand zacht te praten, en als vanzelf viel iedereen stil. Het duurde even eer ik door had dat ik het zelf was die het woord had genomen, dat de kalmerende maar directe woorden uit mijn eigen mond kwamen..

"Pap, ik weet dat je je zorgen maakt. Ik snap dat je niet weet wat je moet doen, dat het voelt alsof je alleen maar kan toekijken terwijl de vrouw waar je van houdt je uit de armen  wegglipt terwijl jij hulpeloos aan de zijlijn staat. Maar je kan wel wat doen. Je kan naast haar staan, haar hand vast houden. Koester ieder moment alsof het het laatste is. Schreeuwen heeft geen zin, je ziet dat mam compleet van streek is. Je hebt het zelf niet door, maar het is je stemgeluid waardoor het voor haar voelt alsof je haar de schuld geeft van haar aandoening. Ik weet dat je dat niet zo voelt en dat je haar absoluut niet wil opzadelen met een schuldgevoel, maar alsjeblieft denk na over wat je doet en zegt. Dit doet alleen maar pijn. We zouden samen moeten genieten van het samen zijn, van elkaars aanwezigheid. Verhalen uit de oude doos moeten ophalen, en hard lachen om onze eigen stomme familiegrapjes. En we zouden mama vooral gewoon met rust moeten laten en haar de kans moeten geven om te herstellen en bij te komen. Haar de kans geven om op ons te leunen totdat ze weer zelf kan lopen."

Het werd stil. Mijn vader zweeg en keek mijn moeder aan. Ik zag de tranen in zijn ogen staan, maar mijn vader zal nooit en te nimmer in het openbaar huilen; zelfs niet binnen onze eigen familiekring. Ik denk dat hij dat ziet als een teken van zwakte. Mijn zus staarde naar haar bord, en ik zag nog net in mijn ooghoek dat mijn zwager mij met open mond aankeek, alsof hij niet kon geloven wat hij zonet gehoord had.  Ik had namelijk een belangrijk familie taboe geschonden : Gij Zult Niet In Directe Termen Over Uw Gevoelens Praten. Op mijn linkerelleboog voelde ik de dankbare lichte aanraking van mijn moeders hand, trillend en wel.

En toen was er die spiegel. Ik zag mijzelf plots zitten,  daar aan het hoofd van die eettafel. 

Daar was voortaan mijn rechtmatige plek.

Highway song

 

 

 

I need not fear the love
You love to love the fear
I never want to be alone
I've forgotten too
The road keeps moving the clouds
The clouds become unreal
I guess I'll always be at home
Do you want me to try?
Directing your night

An exit lights the sky
The sky becomes complete
Travelling hearts divine the throne
I've forgotten too
Friction, lines, bumps
the highway song complete
the signs are all turning right

Do you want me to try?
Directing your night
Want me to try
Directing your LIFE

The purest forms of life
Our days are never coming back
The cannons of our time
Our days are never coming back

The purest forms of life
Our days are never coming back
The cannons of our time
Our days are never ever coming back

Our days are never coming back

System of a Down - Highwaysong

 

Faalentijn

Neefje

 

Ik ben niet echt een familiemens, dit zal weinig mensen die mij persoonlijk kennen verbazen. Toch ontkom ook ik er niet aan om af en toe tijd door te brengen met de mensen met wie ik door een bloedband -maar niet veel meer- verbonden ben. Het is niet dat ik een hekel aan ze heb, verre van dat, het is eerder dat we zo weinig zaken gemeen hebben dat ik eigenlijk niet de tijd en moeite wil investeren in het onderhouden van een meer dan oppervlakkige band. Afgelopen Zondag vierde mijn moeder haar verjaardag, typisch zo'n gelegenheid waarbij je de rest van je familie nog eens tegen het lijf loopt.

Mijn oom  -de jongere broer van mijn moeder- is één van de weinigen binnen onze familie die er een min of meer normaal gezinsleven op na weet te houden. Nee, op mij na verder geen wildebrassen  binnen onze clan ; maar toch is hij samen met een zus van mijn vader de enige die redelijk voldoet aan het standaard huisje-boompje-beestjes ideaal dat veel mensen nog altijd schijnen na te streven. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen, twee meisjes en één jongen. Het is overigens raar om naar een 18 jarige jonge (bloedarrogante) dame te kijken en je te beseffen dat het al gewoon 18 jaar geleden is dat je haar over haar buikje kietelde en aan het lachen wist te krijgen, waarna ze een grote bah deed en ik haar luier kon verschonen. Tegenwoordig loopt ze op naaldhakken en volgt rijlessen...

De enige zoon van mijn oom is een wat aparte jongen. Behoorlijk (ontzettend) intelligent, maar sociaal wat 'moeilijk in de omgang' - zelfs voor de gemiddelde 14 jarige. Voor hem heb ik altijd een groot zwak gehad, juist omdat hij erg stil en teruggetrokken is. Pepper lijkt ook iets bijzonders met hem te hebben, hij heeft regulier gesproken een schurfthekel aan (kleine) kinderen maar mijn neefje mocht hem al vanaf het begin gewoon knuffelen en aaien terwijl mijn nichtjes een opgetrokken lip en diepe keelgrom kregen als ze te dicht bij meneer kwamen.  Als klein jongetjezat hij vaker bij mij op schoot als ik op mijn Nintendo DS of PsP zat te gamen, doodstil maar onderwijl geconcentreerd volgend wat er op het scherm gebeurde. Dat kleine jochie is inmiddels dus ook al weer 14, en staat op het punt om zijn profielkeuze te moeten gaan maken op school. Toen hij Zondag binnenkwam en naast mij op de bank neerplofte glommen zijn ogen van ingehouden pret..

"Mag ik je wat vragen?" 'Dat doe je nu al' antwoordde ik. Hij viel even stil en keek in verwarring strak voor en nietsziend voor hem uit. Inwendig gaf ik mijzelf even een schop voor mijn flauwe opmerking. "Ik wil je echt wat vragen!" was zijn tweede poging. Ik kon een glimlach niet onderdrukken en knikte hem welwillend toe. "Ga je gang.."

"Nou kijk, ik weet wat ik later wil gaan doen. Ik wil robots gaan programmeren, maar nu moet ik op school mijn studieprofiel gaan kiezen en ik weet niet precies wat ik nodig heb om dat te kunnen gaan doen! Kan je mij daar bij helpen?" Peinzend keek ik hem aan. "Robots programmeren he? Bedoel je van die grote bewegende dingen of wil je iets met  kunstmatige intelligentie gaan doen?" Hij begon te lachen. "Kunstmatige intelligentie natuurlijk, die stomme robots zijn helemaal niet leuk!" Dit kwam hem op een bestraffende blik van mijn tante te staan. Mijn tante is een conservatieve Indonesische vrouw, die na 20 jaar met een Nederlander getrouwd te zijn nog altijd maar matig Nederlands verstaat en spreekt. Ik heb haar nooit echt gemogen, en zij mij ook niet. Haar blik was streng als altijd, en ze voegde hem in het Indonesisch wat (naar ik aan neem) vermanende woorden toe. Mijn neefje staarde weer even in het niets en keek mij toen weer aan. "Iedereen vind dat ik meer met normale robots moet gaan doen, iets technisch. Daar heb ik echt helemaal geen zin in, KI lijkt mij veel interessanter om te doen. Heb je een idee wat ik daar voor nodig heb?"

"Om te beginnen : wiskunde en engels. Natuurkunde en biologie zijn ook echt onzettend handig. Als je de kans krijgt zou ik ook nog scheikunde erbij nemen, maar Wiskunde en Engels zijn echt heel belangrijk.  Misschien eens voorzichtig iets voor Android of Apple proberen te maken, daar hoef je niet echt voor te kunnen programmeren. Probeer eens Pacman na te maken, of Snake. Installeer Linux op je pc, en leer hoe je goed kan werken met de commandline. Speel met je pc, ga dingen uitproberen. Ga spelletjes spelen, en probeer uit te vinden wat voor een patronen je tegenstanders gebruiken . Maak daar een schema van, en probeer een manier uit te vinden om dat op een logische manier werkend te krijgen. Bouw webpagina's , eerst met HTML en dan met Php. En als ik jou was zou ik heel, heel erg veel gaan lezen. Lees alle robot boeken van Asimov, lees bladerunner van Philip K. Dick , en probeer Gödel Escher Bach eens door te komen. Ik heb ze allemaal voor je als je wil. Oh, en schaken. Kan je schaken? Zo niet : probeer het eens. Daarvan leer je op een bepaalde manier denken die je heel erg van pas gaat komen als je echt iets met KI wil gaan doen later.:"

Hij begon hardop te lachen. "Weet je dat jij de eerste volwassene bent die OOIT tegen mij gezegd heeft dat ik vooral veel moet gaan lezen en spelletjes moet gaan spelen? Iedereen is alleen maar bezig over school en een goede baan vinden. Ze vinden dat ik later beter werktuigbouwkunde ofzo kan gaan doen, maar dat wil ik helemaal niet!"

Oei. Ik wist dat mijn oom en tante (eigenlijk volgens mij iedereen die binnen gehoorsafstand aanwezig was) het niet zouden gaan waarderen, maar ik moest het toch kwijt. Ik steek mijn mening nooit onder stoelen of banken, en dit was niet het moment om daar mee te beginnen. "Ik denk daar om eerlijk te zijn iets anders over. Ik denk, dat als je echt goed bent in wat je doet, en als je het vooral ECHT heel erg leuk vind wat je doet, dat je dan vanzelf kansen zal tegenkomen die je vooruit helpen. Doe vooral je best op school, dat gaat dingen echt een stuk makkelijker maken. Maar ik denk dat het nog veel belangrijker is dat je iets gaat doen waar je helemaal in kan opgaan, zodat je straks van je hobby je werk kan maken. Als jij denkt dat je iets met KI wil gaan doen omdat dat je blij maakt, dan moet je dat gaan doen. Als je straks klaar bent met studeren kan je nog meer dan 40 jaar lang datgene gaan doen waar je voor hebt moeten leren al die jaren. Geloof me, 40 jaar is VERDOMDE lang. Geld is handig, en in sommige opzichten echt heel erg belangrijk. Maar iets doen waar je goed in bent EN waar je zelf plezier weet uit te halen is meer waard dan ieder salarisstrookje dat je ooit zal verdienen. "

Ik hoorde het geluidje van ongenoegen dat mij tante maakte en ik keek mijn neefje aan met een brede lach. "En als je wil kan ik je wel wat meer leren over KI. Ik heb er boeken genoeg over staan thuis, en je mag ze allemaal lenen."

Hier werd ik onderbroken door mijn tante die mijn neefje iets toesnauwde in het Indonesisch, en even later stond hij op en ging hij bij mijn zwager zitten. Deze begon een lange, saaie preek over het belang van een goede opleiding en toekomstperspectieven en vakkenpakketten en (blablabla)..Na een minuut of tien ontmoeten mijn ogen die van mijn neefje, en ik gaf hem een knipoog.

Hij lachte en gaf mij een knipoog terug.

Guy Fawkes, V for Vendetta en meer

 

 

Vandaag is de 406e sterfdag  van Guy Fawkes. Veel mensen kennen alleen de inmiddels beroemde/beruchte maskers waar de leden van Anonymous zich zo graag achter verschuilen, een enkeling herinnert zich misschien nog de film 'V for Vendetta'. Het is niet geheel toevallig dat Anonymous voor het Fawkes masker als symbool gekozen heeft, en dat heeft zowel te maken met de historische figuur Fawkes als die (overigens erg interessante!) film.

Eerst even een korte geschiedenisles met betrekking tot Guy Fawkes :

 

Guy Fawkes, ook wel Guido Fawkes, (York, 13 april 1570 – Londen, 31 januari 1606) was een Engels militair. Hij is bekend geworden wegens zijn rol in de samenzwering om koning Jacobus I te vermoorden.  Fawkes werd geboren in York, waar hij gedoopt werd in de kerk van St. Michael-le-Belfry en waar hij naar school ging. Hij diende verschillende jaren als soldaat, waarbij hij ervaring met explosieven opdeed. Fawkes diende onder de Spanjaarden tijdens de Tachtigjarige Oorlog, en hielp onder andere om Calais in te nemen.

( Bron : Wikipedia)

Fawkes werd veroordeeld tot de doodstraf wegens hoogverraad omdat hij op 5 November 1605 in de kelder van het Britse Hogerhuis betrapt werd terwijl hij in het bezit was van buskruit, lonten en lucifers. Toen hem vlak voor de uitvoer van het vonnis gevraagd werd waarom hij de Koning wilde vermoorden zei hij volgens de overlevering alleen maar dat hij dit deed omdat 'hij de Paus wilde helpen'. De paus had de toenmalige Engelse koning geëxcommuniceerd vanwege de afscheiding van de Anglicaanse kerk van de Roomse moederkerk. De voornaamste redenen voor deze afscheiding waren dat binnen de Anglicaanse kerk het mogelijk was om te scheiden en te hertrouwen (dit was nodig om een troonopvolger te verwekken voor koning Hendrik VIII), daarnaast is binnen de Anglicaanse kerk de Paus niet langer erkend als het hoofd van de Kerk maar wordt de Engelse Koning gezien als de plaatsvervanger van God op aarde. Dit viel uiteraard niet heel erg goed binnen de RK geloofsgemeenschap.

In Engeland heeft bovenstaand verhaal geleid tot een jaarlijkse herdenking van 'het buskruitverraad' (ook bekend als Guy Fawkes day) , waarbij elk jaar op 5 November poppen worden verbrand die Guy Fawkes voorstellen. Tot op de dag van vandaag vind er op die dag ook een symbolische inspectie van de kelders van het Britse Hogerhuis plaats.

De historische figuur Fawkes was dus, afhankelijk van je zienswijze/vooringenomen standpunt, een terrorist of een vrijheidsstrijder. De link met Anonymous is dus niet zo heel erg vergezocht.

Echter:

In 2005 kwam de film "V for Vendetta" uit, geregisseerd door de broertjes Wachowski ( o.a. the Matrix). Deze film was op zijn beurt weer gebaseerd op de gelijknamige Comic van Alan Moore en David Lloyd. In de film wordt de hoofdrol vervult door een mysterieus karakter ( " V " ) waarvan de identiteit verborgen blijft. Hij verschuilt zich ook achter het welbekende Guy Fawkes masker, en als je het plot van de film volgt wordt de rode draad die rechtstreeks via de historische figuur Fawkes,  'V for Vendetta' en Anonymous loopt vanzelf zichtbaar.

In de dystopische wereld van V for Vendetta zijn de VS volledig van het wereldtoneel gevaagd door een biologisch wapen van eigen hand. Het Britse rijk stort hierdoor grotendeels in en een Orwelliaanse regering komt aan de macht. V vervult de rol van een moderne Che Guevara, een verzetsstrijder die iedere kans grijpt om de nieuwe overheersers een hak te zetten en zijn uiterste best doet om de grote massa bewust te maken van de situatie waarin het land verkeerd. Ik zal het plot verder niet verklappen, maar op het einde zit een sleutelscene die in de context van dit verhaal en Anonymous erg belangrijk is en tot de verbeelding spreekt 

 

( NIET LEZEN ALS JE GEEN SPOILERS OVER DE FILM WIL!! ):

Wanneer 5 november nadert veroorzaken diverse acties van V chaos in Groot-Brittannië en onder de bevolking groeit meer vijandigheid tegenover Norsefire. Hij stuurt minstens 100.000 Guy Fawkes-maskers naar de mensen. Aan de vooravond van 5 november bezoekt Evey V, zoals ze beloofd had. Hij laat haar een trein zien die hij heeft gevuld met explosieven in de verlaten Londense metro om het Parlement te vernietigen. Hij laat het aan Evey over het te gebruiken, omdat hij vindt dat hij niet geschikt is om de beslissing zelf the nemen.  [.....]

Duizenden Londenaren marcheren, terwijl ze Guy Fawkes-maskers dragen, anoniem en ongewapend naar het Parlement om het evenement te bekijken. Omdat Sutler en Creedy dood zijn, zijn ze niet in staat om orders te geven aan de militairen die op straat recht tegenover de burgerlijke opstand staan. Iedereen ziet, net als Evey en Finch, hoe het parlement vernietigd wordt, waarmee V een Vikingbegrafenis krijgt. Het volk loopt vervolgens dwars door de grote groep van militairen heen, waarmee het volk de macht terug heeft en de film eindigt.

En dit, precies dit, is waarom Anonymous jaren geleden al heeft gekozen voor het Guy Fawkes masker. En waarom het perfect is voor het idee achter Anonymous, het idee dat Anonymous is.

Daarom gedenk ik vandaag Guy Fawkes, terrorist en vrijheidsstrijder.

People shouldn’t be afraid of their government, the government should be afraid of its people.”
( 'V' )

Anonymous - A call to arms

 

We stand at a unique time in our history, the rise of the internet and computer technology have contributed to an unparallelled rate of prosperity for the First World. We have created for ourselves an empire unlike any other, a global network of constant trade and communication, a new age of technological advancement. We have come a long way from our humble roots in the Industrial Revolution and the days of Manifest Destiny. We are now pioneers on new digital frontiers expanding our domain from the quantum world to the far reaches of space.

And yet, the empire faces a crisis, a global recession, growing poverty, rampant violence, corruption in politics, and threats to personal freedom. As it was before in other times of crisis, the old stories have begun to repeat themselves. The half truths, this time repeated nightly on cable news and echoed through a series of tubes onto the internet: the empire is strong, change is unwise, business as usual is the answer. In times of uncertainty there are those who seek to add to the confusion, to prey on our insecurities and fears. Those who would seek to keep us divided for their own gain. The pervasive strategy takes many very convincing forms: Liberals and Conservatives, Christians and Muslims, Black and White, Saved and sinner.

But something unexpected is happening. We have begun telling each other our own stories. Sharing our lives, our hopes, our dreams, our demons. Every second, day in day out, into all hours of the night the gritty details of life on this earth are streaming around the world. As we see the lives of others played out in our living rooms we are beginning to understand the consequences of our actions and the error of the old ways. We are questioning the old assumptions that we are made to consume not to create, that the world was made for our taking, that wars are inevitable, that poverty is unavoidable. As we learn more about our global community a fundamental truth has been rediscovered: We are not so different as we may seem. Every human has strengths, weaknesses, and deep emotions. We crave love, love laughter, fear being alone and dream for a better life.

You must create a better life.

You cannot sit on the couch watching television or playing video games, waiting for a revolution. You are the revolution. Every time you decide not to exercise your rights, every time you refuse to hear another view point, every time you ignore the world around you, every time you spend a dollar at a business that doesn't pay a fair wage you are contributing to the oppression of the human body and the repression of the human mind. You have a choice, a choice to take the easy path, the familiar path, to walk willingly into your own submission. Or a choice get up, to go outside and talk to your neighbor, to come together in new forums to create lasting, meaningful change for the human race.

This is our challenge:

A peaceful revolution, a revolution of ideas, a revolution of creation. The twenty-first century enlightenment. A global movement to create a new age of tolerance and understanding, empathy and respect. An age of unfettered technological development. An age of sharing ideas and cooperation. An age of artistic and personal expression. We can choose to use new technology for radical positive change or let it be used against us. We can choose to keep the internet free, keep channels of communication open and dig new tunnels into those places where information is still guarded. Or we can let it all close in around us. As we move in to new digital worlds, we must acknowledge the need for honest information and free expression. We must fight to keep the internet open as a marketplace of ideas where all are seated as equals. We must defend our freedoms from those who would seek to control us. We must fight for those who do not yet have a voice. Keep telling your story.

 

All must be heard.

 

Vijf - editie 2011

 

[edit : holy browsercrashing shit Batman! ik heb de helft van de videos maar even gelinked omdat youtube videos embedden toch iets zwaarder voor je systeem is dan ik dacht. Dan klikken mijn lieve lezertjes maar even op het linkje cheeky ]

Ik weet nog dat ik ergens in Mei dacht dat dit slecht muziekjaar zou zijn. Nu ik zo tegen het einde van het jaar mijn muzieklijstje samen stel besef ik mij dat 2011 juist een goed muziekjaar was ondanks het wederom ontbreken van een Tool album (helaas - dat zal wel 21-12 2012 worden vrees ik..in dat geval hoop ik dat ik het album nog kan downloaden voordat de wereld vergaat) ; en zo zijn er wel meer bands/artiesten die van mij gerust weer de studio mogen induiken. Maar goed, alsnog veel mooie/goede (lang niet altijd t zelfde..) muziek dit jaar!

Mijn best-of-2011 lijstje :

 

5/. Trent Reznor & Atticus Ross - The Girl With the Dragon Tattoo (Sound Track)

(Under the Midnight Sun)

Sinds Trent clean is en een vrouw en kinderen thuis heeft zitten is er veel veranderd in zijn muzikale output. Geen ' Fistfuck' , 'God is Dead and no one cares' of  'I want to fuck you like an animal'  (ja ik had ook de echte titels van de nummers kunnen gebruiken :P) meer maar zware, pretentieuze soundscapes. Bij vlagen pure ambient of minimal, op andere momenten chaotisch en creepy. Het bezorgde hem en Atticus al een Oscar voor de sountrack van 'Social Network' , en dit album is misschien zelfs nog wel beter. Als je Ghosts van Nine Inch Nails kan waarderen, of als je nieuwsgierig wordt van de omschrijving 'Brian Eno heeft tijdens een slechte Lsd trip een trio samen met the Orb en Einsturzende Neubauten '  is dit zeker de moeie waard om te luisteren. 

Oh ja, en een cover van '  Immigrant song'  van Led Zeppelin op de koop toe (vergeet even dat uitgerekend dit nummer volstrekt niet voldoet aan de omschrijving van de rest van het album) :

 

http://www.youtube.com/watch?v=1rftnBulKsc

(Immigrant Song)

 

4/.  The Bevis Frond - The Leaving of London

(Testament)

Vorig jaar was er, als uit het niets opeens dat nieuwe album van Roky Erickson - psychedelische held die tot over de rand ging en terug gekomen is. Dit jaar was er opeens uit het niets een nieuw album van the Bevis Frond, het geestelijk kindje van Nick Saloman.  Weer een psychedelisch artifact uit het verleden (jaren '90 om precies te zijn) dat uit het niets terug komt met een Plaat. The Bevis Frond is al lang niet meer die freakband met ellenlange intro's  en overstuurde (bij voorkeur achterwaarts afgespeelde) venijnige solo's die altijd net op het randje van vals balanceren, in plaats daarvan zijn er korte puntige en melancholische liedjes die absoluut geen sell out zijn maar schitteren in hun eenvoud. Tekstueel ademt het enigzins dezelde sfeer uit als Spinvis, melancholisch met een vleugje magisch realisme. Ontzettend ontroerend en fijn album, de liefde die deze man voor zijn muziek voelt lijkt er vanaf te druipen. Menig hedendaags hip indie bandje kan hier een puntje of twee aan zuigen..

http://www.youtube.com/watch?v=xO7A5EqC4II

(Why have you been fighting me?)

 

3/. Spinvis - Tot ziens, Justine Keller

 

(Oostende)

 

Ahhh Spinvis. Nederlands muzikale hoop in bange dagen. Iets volwassener, iets minder vaag maar nog altijd zo ontzettend erg goed. De teksten, de muziek, de filmpje, de liveshows..het past allemaal zo fucking goed in elkaar. Je kan er niet van houden, maar ik kan mij echt geen Nederlandstalige artiest bedenken die dit niveau zelfs maar kan benaderen. Deze keer geen 'Lotus Europa'  achtige experimenten maar redelijk recht-toe-recht-aan liedjes over alles en niets. Dat gezegd hebbende, je houdt van Spinvis of je vind het niets. Dit is niet een plaat die dat gaat veranderen, het is misschien wel de meest stijlvaste van de 'echte'  studioalbums tot nu toe. 

http://www.youtube.com/watch?v=0TbLvfgA9hY

 

(Koning Alcohol)

2/. Steven Wilson - Grace for Drowning

(Index)

 

Geen Porcupine Tree dit jaar, maar na het horen van dit album kan ik er geen seconde over treuren. Steven Wilson heeft het wat mij betreft voor elkaar : dit album is beter dan zijn werk met Porcupine Tree. Daar, ik heb het gezegd. Grace for Drowning ademt een donkere majesteuze droomsfeer uit die dieper gaat dan ' die band' . Het gebruik van klassieke instrumenten in combinatie met saxofoon, jazzy melodie lijnen en onorthodoxe songstructuren werkt op dit album zo.ontzettend.goed. Het is wel nogal zware kost, niet echt geschikt voor een zomerse dag in de tuin maar eerder als afmaker tijdens een zware herfststorm of donkere winternacht. Dit album zal over 20 jaar gelden als een van de grootste klassiekers van dit decennium bij de liefhebbers.

http://www.youtube.com/watch?v=ngHcZsW8z7k

(Raider Acceleration)

1/.  The Devin Townsend Project - Deconstruction / Ghost

Ja ik speel vals, of nee : eigenlijk toch niet. Deze twee albums horen bij elkaar, ze maken elkaar beter. 2011 is voor mij toch echt het jaar van Devin Townsend. Holy.Motherfucking.Shit. Deconstruction en Gost zijn respectievelijk nummer drie en vier van de quadrologie die hij onder de noemer 'the Devin Townsend Project'  uitgebracht heeft, en zijn tegelijkertijd uitgekomen. Deconstruction is veruit het meest donkere, geniale en psychotische metalalbum dat ik ooit heb mogen horen, er zijn eigenlijk geen woorden voor. Een korte introductie :

 

(Juular)

Dit is overigens misschien nog wel het meest eh toegankelijke, straight forward nummer van het album. Het hele album staat vol met gevarieerde snoeiharde metalriffs , een klassiek orkest + volledig koor, diepzinnige bespiegelingen, poep en plas humor -en dan laat ik het eurohouse intermezzo van 'the Mighty Masturbator'  nog even buiten beschouwing- verpakt in een heuse Metal Opera. Het is geen death metal (hoewel, bij vlagen..) en er zal vast wel een obs cuur scandinavische black metal band zijn die dit jaar een album uitgebracht heeft dat klinkt alsof een kettingzaag vast zit in een gehaktmolen  en die  dus NOG harder is dan dit; maar dit is gewoonweg G.E.N.I.A.A.L. . Vooral omdat dus tegelijkertijd ' Ghost' uit kwam. Waar Deconstruction pure chaos en waanzin is (en daar is niets mis mee!) vormt Ghost een artistieke tegenhanger. Denk New Age. Denk fluiten, akoestische gitaren, zachte dromerige zang en uitwaaierende synthesizer geluiden. Denk aan op je rug in de zee drijven in de zon, denk aan de berusting na een emotionele uitbarsting. Denk dit :

Dit heeft net zoveel met metal te maken als licht met duister : helemaal niets (en stiekem toch alles). Beide albums horen bij elkaar, binnen het project maar ook als losstaand geheel binnen dat project. Deconstruction springt met de ogen wijd open gesperd de afgrond in terwijl Ghost boven op de berg in de zon op het gras ligt toe te kijken. Pure schoonheid. Over het Devin Townsend Project volgt later vast nog een keer meer, voor nu laat ik het bij duister :

http://www.youtube.com/watch?v=VjR71VwiP6s

( Planet of the Apes)

Versus het licht :

http://www.youtube.com/watch?v=emQWCnM5Km4

(Kawaii)

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer