slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3

Een jaar in beelden

Shapes fall into place
For once in your life you make
A clean breakaway

Music for a nurse - Oceansize

1/. Afscheid

Ik neem de in stemmig zwart geklede menigte in mij op. Meer dan vijftig paar ogen staren mij vol verwachting aan, De speech van mijn zus was intiem en persoonlijk en niemand van de aanwezigen kent mijn huidige ik goed genoeg om te kunnen weten wat er nu gaat komen, en daar sta ik dan : voormalig zwarte schaap van de familie - klaar voor zijn rede. Ik leg mijn spiekbriefje neer, schraap mijn keel en begin te spreken. Mijn woorden zijn warm en spreken van en over de liefde van een zoon voor zijn moeder. Mijn intonatie en spraak zijn kalm maar van binnen voel ik mij net zo dood als het stoffelijk overschot van mijn lieve moeder die in haar kist op een paar meter voor mij ligt. Toch is dit mijn moment, ik voel dat de aanwezigen aan mijn lippen hangen terwijl ik ze meeneem op een reis door mijn jeugd en onder woorden breng wie mijn moeder was - niet alleen voor mij maar iedereen.

Terwijl de in een alcoholroes geschreven woorden als vanzelf van mijn tong rollen scannen mijn ogen het gezelschap voor mij. Het is vreemd om mensen die ik meer dan 25 jaar niet gezien heb opeens te herkennen door de sluier van de verstreken jaren heen. Buren, kennissen, familieleden..het is een gemeleerd gezelschap - en ze eten allemaal uit mijn hand. Hier staat niet langer die wereldvreemde puber die alleen maar kon schoppen. Hier staat dan eindelijk De Man die ik geworden ben, in de kracht van zijn leven en volledig beheerst. Na het uitspreken van de laatste woorden van mijn afscheid valt er een gepaste stilte die pas na een paar minuten onderbroken wordt door 'In the ghetto' van Elvis Presley, één van de lievelingsliedjes van mijn lieve moeder. Pas dan breek ik even terwijl ik als vanzelf zachtjes meezing met het liedje dat mijn moeder vroeger altijd voor mij zong.

 

2/. Drankgelag

"Uhm jullie drinken toch niet..vind je het goed als ik deze lege fles even omruil voor de volle van jullie tafel?" Lang heb ik getwijfeld of ik wel zou meegaan met dit weekendje in de Efteling van mijn werk. Ik ben één van de weinige vrijgezellen en het idee van een weekend lang tussen mijn collega's plus gezinnetjes doorbrengen sprak mij niet heel erg aan maar ik ben toch gezwicht voor de smeekbedes van de twee andere vrijgezellen binnen ons bedrijf - tevens mijn game-matties. Hoewel ik zelden tot nooit alcohol nuttig vloeit de wijn tijdens het gezamenlijke diner ruimhartig. Terwijl om ons heen de gezinnetjes gezamenlijk van hun eten genieten in deze ietwat aparte setting gaan wij met ons drieen helemaal los en met wat handige omruilacties zitten er voor het dessert toch al drie flessen wijn in. De stemming is uitstekend, ik heb mij dit hele jaar lang nog niet zo bevrijd kunnen voelen. Alle zorgen. de stress, het verdriet..alles is van mij afgegleden met dank aan koning alcohol. Voor het eerst in maanden kan ik ongeneerd lachen en lol hebben met mijn vrienden zonder de zwarte sluier van de rouw die om mij heen blijft hangen tijdens het verwerken van mijn verlies en het voelt als een verdiende vakantie. Later die avond -eigenlijk in de vroege nacht- wankel ik arm in arm samen met mijn drinkebroers door een donkere Efteling naar ons hotel, zingend en lachend.

Voor even ben ik vrij.

 

3/. Duinen

We liggen op onze rug in een duinpan te praten - over alles en niets. Een verre ster knipoogt af en toe door een gat in de wolken, ik kijk in het donker even stiekem naar je en verwonder mijzelf wederom over onze connectie. Het is zeldzaam dat ik iemand tegenkom met wie het zo goed klikt, met wie de gesprekken vanaf seconde één als eb en vloed op en neer gaan. Je geeft mij het gevoel mij te kennen en te doorgronden zonder mij te veroordelen - iets wat ik gruwelijk gemist heb in de afgelopen jaren. Toch is er ook een lichte onrust diep in mij..Er ontbreekt iets..maar wat? Er hangt wel degelijk een lichte spanning tussen ons in, de spanning die er nu eenmaal bij schijnt te horen als je aan het daten bent - maar ik kan de spanning niet plaatsen. Het is niet de allesoverheersende en prikkelende spanning die bij een wederzijdse fysieke aantrekkingskracht hoort, maar alsnog genoeg om mij van mijn stuk te brengen. Dit is niet helemaal zoals het hoort te zijn, zoals het zou moeten zijn als twee gelijksoortige geesten elkaar dan eindelijk treffen.

Op dat moment maak ik een bewuste beslissing. Het maakt niet uit wat dit wel of niet is - het Is. Ik bewonder je, ik geniet van iedere seconde die we in elkaars gezelschap doorbrengen. De connectie is écht, en dat is wat telt. Vriendschap, geliefden of whatever..het zal genoeg zijn - maar verwarrend is het wel.

Misschien zelfs wel niet eerlijk.

 

4/.  Muziek

De verwachtingsvolle energie die in de grote zaal van Paradiso hangt is overweldigend. Hoewel het publiek vanavond anders is dan bij mijn gemiddelde concertbezoek (overwegend vrouwelijk, rond mijn leeftijd) merk ik meteen ook één groot voordeel : bijna niemand staat naar zijn telefoon te staren. Ik neem een biertje van mijn mattie aan en we toasten op het leven en deze heerlijke avond in Amsterdam. Terwijl de band het podium betreed en de eerste zachte klanken door de zaal drijven leun ik achterover en laat mij mee voeren door de muziek. De beelden die Spinvis door middel van zijn muziek en teksten schetst zijn prachtig melancholisch en kleurrijk terwijl de band haar publiek meeneemt op een reist door het Spinvis universum en ik besef mij hoe erg ik dit gemist heb. Regulier gesproken bezoek ik om de paar maanden wel een concert maar dit is de eerste keer in een jaar tijd dat ik mijzelf laat onderdompelen in de magische klanken van één van mijn favoriete artiesten en het is het type ervaring dat zich alleen laat vergelijken met een verre reis of psychedelische trip.

Als de band afscheid neemt na de laatste toegift kijk ik mijn maatje even breeduit grijnzend aan - dit was de ultieme bekroning van een heerlijke avond uit in Amsterdam.

 

5/. Zon

Ik zweet als een otter tijdens de klim van de laatste rots. De zon brand in mijn nek als ik mijzelf omhoogtrek en neerplof om uit te hijgen. Fuck, ik ben duidelijk geen 18 meer inderdaad. Vroeger beklom ik deze rots lachend, nu kost het mij zo ongeveer een hartaanval..maar het uitzicht is nog altijd even betoverend. Als vanzelf duikelen de momenten dat ik hier eerder gestaan heb door mijn gedachten. Een klein bang jongetje van een jaar of zes, samen met zijn grote stoere papa. Een onzekere bijna puber, na zijn eerste zelfstandige klim. Een opstandige en boze puber, razend van woede om iets dat ik mij niet eens meer kan herinneren omdat het uiteraard volstrekt nietszeggend en onbelangrijk was. Een jonge dertiger, net in de kracht van zijn leven maar emotioneel volledig kapot van een slopende relatie..ze hebben hier allemaal gestaan en bijgedragen aan de man van middelbare leeftijd die hier nu staat.

Langzaam draai ik een rondje om mijn as terwijl ik de omgeving in mij opneem. De baai, de zee, de palmbomen, de hotels..en achter mij de oude wachttoren met middeleeuws geschut, geflankeerd door een bos. God wat is het hier toch prachtig.. In de verte zie ik een zeilboot wit afsteken tegen de diepblauwe zee en lucht en ik leun even tegen een uitstekende rots aan om wat schaduw mee te pakken. Het is fijn om hier weer terug te zijn, ik houd van deze plek. Kilometers verderop zit mijn vader rustig te lezen, eindelijk weer eens weg uit dat huis met al die herinneringen. De afgelopen dagen waren heerlijk, een geschenk. We hebben samen het hele eiland rondgereden om alle plekjes waar we in het verleden als eens eerder waren opnieuw te bezoeken en ik vind het fijn om te merken dat ik ze nu wél op waarde kan schatten - één van de zegeningen van het ouder worden.

En dan zinkt plots het besef in : ik ben weer heel.

 

 

Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt

 

Everything I can remember
as fucked up as it all may seem to be

- I know it's me -

I cannot blame this on my father
He did the best he could for me

It's been awhile since I could hold my head up high
And it's been awhile since I said

"I'm sorry"

"It's been a while" - Staind

 

Godverdomme!

Ik schop gefrustreerd tegen een steen die het lef vertoont om voor mijn voeten te liggen en zie hoe deze op een totaal niet bevredigende wijze én afstand tegen een typisch Mallorcaans muurtje tot stilstand komt. Blegh, ook uit die hoek geen genoegdoening of bevrediging te verwachten dus.. Ik schuif mijn zonnebril terug op mijn neus, verhang mijn rugzak een beetje en grijp mijn waterfles. Bijna leeg, nog 6 kilometer te gaan in de felle zon. Good fucking job Mauzer, echt klasse weer. Terwijl ik in een fors tempo de lange en verlaten weg richting S'illot af begin te lopen maken  woede en ergernis langzaam maar zeker plaats voor introspectie. Wat er vanmorgen gebeurde was..typisch iets voor mijn vader en mij. De scene in de auto, het geschreeuw, de zinloze verwijten..ik kende ze allemaal. En toch was er iets anders, subtiel maar alsnog overduidelijk. Maar wat? Het was niet alleen het gemis aan de heerlijk nuchtere recht-toe-recht-aan opmerkingen van mijn moeder hoewel ook zij een Grote Afwezige vormde tijdens deze vakantie. Hoe kon het ook anders zijn na al die zomers die ik hier vroeger doorgebracht had? Deze trip was immers eigenlijk niet voor mij maar voor..

Godverdomme!
Weer een schop tegen een steen.

Er is iets in mij dat mijn vader maar dan ook echt alleen mijn vader weet te triggeren. Ik weet niet wat het is, waar het vandaan komt of zelfs maar of het ooit anders was (volgens mijn moeder overigens wel, Pa was beretrots toen hij na al die lange jaren van tevergeefse pogingen eindelijk een Zoon in zijn armen kon sluiten) maar dit is iets waar ik maar mee blijf worstelen ook al ben ik inmiddels ook al weer een volwassen man van bijna 42. Als vanzelf glijden we terug in onze oude, vertrouwde patronen van vroeger - en misschien is dat ook wel logisch mijmer ik terwijl ik rechtsaf sla op mijn zandpad. Het is nogal wat om na ruim 20 jaar opeens een kleine twee weken lang 24/7 samen te zijn, ik heb dusdanig veel 'ik' tijd en ruimte nodig dat ik mij binnen regulier sociaal contact soms al als een dier in zijn kooi begin te voelen, laat staan in een situatie als deze. Wat op zich ook weer gewoon geschift is voor iemand die binnen zijn werk sterk afhankelijk is van zijn sociale skills en daar prima mee weg komt - maar ik schijn nu eenmaal een wandelende contradictie te zijn. Ik haal nog eens diep adem en begin een wond te voelen waar de leren band van mijn hippe birckenstocks de huid van mijn voet open heeft weten te schuren. De cynische gedachte dat het ook echt weer iets voor mij is om met alles nét iets te lang door te blijven gaan dringt zich op. Niet alleen in mijn hele fucking leven, zelfs die klote hipster sandalen kan ik niet op tijd wegflikkeren.. Meteen is er een bevrijdende grinnik, in deze gemoedstoestand kan ik beter op hoge hakken gaan lopen aangezien dat veel beter past bij een Drama Queen. En blijkbaar roept de ruzie met mijn vader de dramaqueen weer op? Is dit een realisatie? Praat ik nu echt al de hele tijd tegen mijzelf en is het geestelijk nog wel gezond om zoveel vragen te blijven stellen?

Ik stop, maak een foto van mijn door de brandende zon scherp afgetekende schaduw  en kruip in hurkzit tegen wederom zo´n typisch Mallorcaans muurtje aan om water te drinken. Muziek zou wel zo fijn zijn en ik blader even door de muziek op mijn telefoon. Hm, Lateralus van Tool, dat is al weer even geleden..Als vanzelf vind mijn duim de play knop en ik sluit mijn ogen terwijl de eerste klanken van 'the Grudge' mijn oren beginnen te vullen. "Wear the grudge like a crown of negativity - Calculate what we will or will not tolerate" zingt Maynard en ik verlies mijzelf voor even in de polyritmes waardoor mijn innerlijke stem eindelijk voor even stil is. Rust. Het oog in de storm. Introspectie.. Als vanzelf sta ik op en begin weer te lopen. Waarom WAAROM ben ik niet in staat om een gewone, gezonde verstandhouding met mijn bloedeigen vader te hebben, zelfs na alles wat we samen hebben doorgemaakt in de afgelopen jaren? Het is niet alsof ik niet zielsveel van hem hou, en ik twijfel er ook niet aan dat hij van mij houdt hoewel.. Oei. Realisatie.

Hoewel hij nooit zal zeggen dat hij van mij houdt.

Die realisatie brengt een keten van gedachtes op gang. In gedachten speel ik de scene terug die zich vanmorgen had afgespeeld. De details waren niet van belang, de patronen wel. Het ging zoals altijd, of eigenlijk meer iets als 'de geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer' zoals Spinvis het zo mooi kan zeggen. Maar er was alsnog dat subtiele verschil..
De rollen!
De rollen waren omgekeerd.

Godverdomme!

Deze keer niet eens een fucking steen om tegen te schoppen..Maar ik zag het. Opeens was ik de bovenliggende partij geworden. En dus..dus had ik precies gereageerd zoals mijn vader dat vroeger deed. Het is het enige gedrag dat ik ken als het om ruziemaken gaat (ik ben echt HEEL erg slecht in ruzie maken) en dus.. Dus was het als ik mijn eigen maatstaven wilde hanteren ook mijn fucking schuld. Op dit punt schoten krachttermen tekort, en ik wist dat het aan mij zou zijn om het gesprek te openen en mijn excuses aan te bieden. Alleen op die manier zou ik zelf de man zijn die ik wil zijn, de man die ik moet zijn. De man die - hoe hard,arrogant en zelfingenomen dit ook moge klinken - : beter is dan zijn vader was of kon zijn. De man die nooit zover had kunnen komen zonder diezelfde vader..
Emoties waren namelijk nogal een ding vroeger binnen ons gezin. Ze waren er wel, maar je sprak er niet over. In principe nooit. Als er eens ruzie was - en die was er niet minder of meer dan in andere gezinssituaties - dan werd die niet uitgesproken. Er werd gezwegen.
Daarnaast waren er meer van die dingen, op zich niet bijzonder maar voor een (over)gevoelig jongetje dat om te beginnen al een groot probleem heeft met het begrijpen van de wereld om hem heen wel heftig. Ik kan mij niet herinneren dat mijn vader ooit eens 'ik hou van je' tegen mij gezegd heeft. Ik twijfel er niet aan én hij laat het op andere manieren merken zoals 'men' dat zo mooi kan zeggen, maar alsnog. Eén van de mooiste, meest emotionele en rake woorden in de Nederlandse taal : 'ik hou van je'..nooit. Omdat ik nogal taalgericht ben én misschien eenvoudigweg ook wel iets gevoeliger dan gemiddeld heeft het gemis van een duidelijk raamwerk om te leren omgaan met mijn emoties op een bepaalde manier wel doorgewerkt in mijn latere Ik. Ik kan bij sommige mensen extreem open zijn als de wederzijdse connectie en het onderlinge begrip er naar zijn, maar verder is mijn sociale gedrag vaak een projectie. Stiekem ben ik alleen maar goed in sociale interacties omdat ik het 'trucje' door heb. Ja, ik heb door de jaren wel degelijk betekenisvolle vriendschappen en relaties gehad maar er zijn daar buiten maar weinig mensen die mij écht kennen - en dat lijkt gebaseerd op een hang naar veiligheid. Tot op zekere hoogte misschien zelfs wel erkenning..

Lopen. Ik moet lopen.

Ik sta op en loop richting ons appartement terwijl bovenstaand verhaal door mijn hoofd blijft tollen. Waarom zie ik dit nu pas? Hoe kan ik zo zijn? Is dit al mijn hele leven zo? Terwijl ik de trap omhoog neem maan ik mijn gedachten tot rust. Stilte. Het is tijd om te denken met mijn hoofd, maar te praten vanuit mijn hart. Ik open de deur en loop naar binnen, mijn vader zit voorovergebogen op zijn bed. Schouders omlaag, starend naar zijn telefoon. Ik neem nogmaals de bewuste beslissing om de eeuwige cyclus te doorbreken en schraap mijn keel.. "Pa, het spijt mij. Ik hou van je en had mij niet zo mogen laten gaan, je bent mijn boven alles mijn vader - wat je ook zegt of doet."

Langzaam komt zijn hoofd omhoog totdat onze ogen elkaar vinden.


Einde

 

I was lost,
now I'm found
I believe in you,
I've got no bounds
I'm moving on up now,
getting out of the darkness
My light shines on,
My light shines on
My light shines on.

"Movin' on up", Primal Scream

Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik het telefoontje waarvan ik wist dat het ging komen. Na weken van aandringen, nee smeken was mijn moeder eindelijk naar de dokter gegaan - en de diagnose bleek een doodvonnis.2016 was voor mij een jaar dat getekend werd door verdriet, rouw, realisaties en uiteindelijk : berusting. Het is makkelijk om jezelf over te geven aan je verdriet totdat je uiteindelijk verdrinkt in je eigen tranen. Ja, 2016 was een ontzettend naar jaar waarin het verlies van mijn moeder centraal stond. En toch, toch was er zoveel meer. Dingen om dankbaar voor te zijn, momenten van liefde en genot. Lang heb ik getwijfeld of ik deze post wel zou schrijven, ik was bang voor wéér een klaagzang - en dat is niet wie ik ben. Niet meer in ieder geval. Los van alle pijn en de diepe rouw die onlosmakelijk verbonden is met het verlies van een ouder was er zoveel meer, en zelfs tijdens de momenten van mijn diepste verdriet was er altijd ergens wel een glimps van schoonheid te vinden. 

Dit was zo ongeveer wel mijn initiele reactie op het slechte nieuws met betrekking tot mijn moeder. Ik was niet boos, ik was RAZEND. Na 'dat geintje met mijn oog' in 2015 waar ik - al zeg ik het zelf - met een bijna verbazingwekkende eenvoud overheen had weten te komen was DIT de volgende curvebal die het leven mij toesmeet? De woede maakte echter al snel plaats voor het besef dat er geen tijd meer was voor destructieve emoties. Terwijl mijn ouders en zus nog bezig waren met het zich vastklampen aan iedere strohalm die maar binnen handbereik kwam was bij mij het besef al ingedaald : dit was een weg van éénrichtingsverkeer. Ik ben blij dat ik opgestaan ben, blij dat ik voor mijn beide ouders én zus een rots in de branding heb kunnen zijn tijdens alles wat er in die eerste, heftige maanden van dit jaar op ons afkwam. Ik ben dankbaar voor alle gesprekken die ik gevoerd heb met mijn moeder, en trots als een pauw dat IK en niemand anders het was die het gezin door de roerige wateren heeft weten te sturen. Ja, dat klinkt wat arrogant - en misschien is het ook wat ongepast. Daar staat tegenover dat helemaal niemand van iedereen die dit leest weet hoe onzeker, kleinzerig en bang ik bijna mijn hele leven geweest ben. Bang om alleen te blijven, bang om niet te voldoen aan mijn eigen innerlijke standaard, onzeker over mijn uiterlijk, en de eeuwig knagende onzekerheid over het pad dat ik voor mijzelf gebaand heb door het oerwoud van mijn leven. 2016 was voor mij het jaar waarin de puzzelstukjes op haar plek vielen, waarin ik alle invloeden die ik in de afgelopen 41 jaar heb opgezocht in een smeltkroes tot een nieuw geheel heb weten te brouwen. Ik heb vrede met mijn zelfgekozen eenzaamheid, omdat het mij tevens de onthechting geeft die ik nodig heb om te zijn wie ik ben.  Het is de dood die uiteindelijk betekenis geeft aan de zin van het leven, en ik kies voor een uitroepteken in plaats van een simpele punt of een vraagteken. Er zijn nog steeds waardevolle en intense connecties met andere mensen, en het is prima dat die van tijdelijke aard zijn. Er is geen schuld , verwachtingspatroon of geijkt pad meer - er is alleen nog maar Zijn.

En gelukkig is er nog altijd sarcasme en een gezonde dosis zelfspot om mij met beide voetjes op de grond te zetten als ik weer eens hoogdravend begin te ratelen zoals hierboven :) Ook dat heb ik dit jaar mogen herontdekken, en het is fijn om te merken dat ik een stuk milder ben voor mijzelf dan ik in het verleden geweest ben - ik kan er kracht en veerkracht uit putten.

Na de eerste, heftige periode waarin het steeds duidelijker werd dat mijn moeder de winter niet zou gaan halen leek alles tijdelijk een beetje af te vlakken. Mijn weken smolten aaneen met werken en op en neer pendelen naar mijn ouders - dit alles in betrekkelijke rust. Het was hartverwarmend om familieleden die ik soms decennia niet gezien had plots weer tegen te komen (laten we het er op houden dat ik een 'aparte' familie heb) , en ook in mijn persoonlijke leven heb ik links en rechts wat verwaterde banden weer weten te herstellen. Andere heb ik gelaten voor wat ze waren, niet omdat die niet waardevol zouden zijn maar omdat ik ook respect heb voor de keuzes die andere mensen maken in hun leven - en wie ben ik om daar aan te tornen? Je zou kunnen zeggen dat zaken - gezien de omstandigheden - eigenlijk redelijk voor de wind gingen , maar toen kwam curveball twee : met een dikke 100KM p/u vloog ik van de A1 af.

Ik heb nog veel nagedacht over wat er nou precies heeft plaatsgevonden op die warme Lenteavond in Mei, maar eigenlijk is het niet relevant. Misschien was ik wel niet 100% geconcentreerd aan het rijden, misschien was het gewoon stomme pech en misschien was het ook wel gewoon die ontzettende boere(n)lul in zijn zwarte Fiat Panda die zonder richting aan te geven zijn auto de linkerbaan opsmeet voor mijn neus. In het grote geheel der dingen totaal niet relevant. Wat mij altijd zal bijblijven is de klap van het verkeersbord dat zich op een centimeter of 20 naast mijn hoofd in de auto boorde, en de daarop volgende stilte. Het gefluit van een vogel. En een donkere doodswens die als uit het niets de kop opstak. Ik kwam er recentelijk achter dat uitgerekend dát het meest donkere moment van 2016 was voor mij, puur en alleen omdat ik daar - in dat weiland bij Naarden - voor even het zicht op het licht aan het einde van de donkere tunnel kwijt was. 

Over wat er daarna nog allemaal gebeurde dit jaar heb ik al genoeg geschreven in de postings hieronder, en er nog dieper op ingaan zou denk ik afbreuk doen aan de oprechtheid van mijn verdriet. Er is echter in Augustus nog iets gebeurd waar ik nog niet over geschreven heb, en wat temidden van mijn rouwe verwerkingsproces opeens een vleugje mildheid en schoonheid als tegengif wist te dienen. Op verzoek van mijn vader haalde ik de persoonlijke eigendommen van mijn moeder uit haar portemonnee, en zodra ik deze openmaak word ik geconfronteerd met dit beeld :

Buiten mijn weten om had mijn moeder deze foto al meer dan 35 jaar in haar portemonnee zitten. Ik ga niet eens de moeite doen om te proberen te omschrijven wat dit voor mij - als zelfverklaard mama's kindje - betekende. Alle vragen waar ik nog mee zat na het wrede afscheid waren in één klap beantwoord en dit beeld heeft in mij een gevoel van berusting weten los te maken waarvan ik niet wist dat ik het in mij zou kunnen hebben. Het is goed zo.

Ik ben dankbaar voor de mensen die na wat soms een lange periode van afwezigheid was weer mijn leven zijn komen binnendruppelen. Dankbaar voor het bezoekje aan Puscifer met een vergeten liefde. Dankbaar voor een spontane knuffel op een moment van eenzaamheid. Dankbaar voor het vertrouwen van mijn vader en moeder in hun tijd van zwakte. Dankbaar voor een heerlijke strandwandeling op de valreep van dit jaar. Dankbaar voor intense, oprechte contacten.

Maar vanavond ben ik - zoals eigenlijk altijd - het liefste alleen. Alleen, maar niet eenzaam.

2017 : Berg je maar alvast, want jij gaat het jaar zijn waarin ik ga grijpen wat mij toekomt :)

Brief

 

 

I never wanted to write these words down for you
with the pages of phrases of all the things we'll never do
So I blow out the candle
and I put you to bed
Since you can't say to me now
how the dogs broke your bone
there's just one thing left to be said

So say hello to heaven, heaven, heaven...

'Say hello to heaven' , Temple of the Dog

hoi Mam,

Met mij, je lievelingszoon. Ja ik weet het, je hebt er maar één op de wereld mogen zetten - daarom eigen ik mij graag die titel toe. Ik schrijf je omdat ik je mis tijdens deze dagen rondom kerst terwijl de westerse wereld en masse gezellig rondom de familietafel kruipt. De verhoudingen zijn bij ons thuis nogal door elkaar geschud sinds ons afscheid, maar dat had je waarschijnlijk al door.

Ik denk nog vaak terug aan ons gesprek bij de haven, weet je nog? Jij had een chocolade milkshake en ik mijn standaard aardbei-smaakje, en je wilde persé ook die van mij. De kanker had zich al vergrepen aan je hersenen op dat punt en je remmingen waren grotendeels verdwenen waardoor je wel héél directe opmerkingen maakte af en toe. Daardoor voelde ik mij ook een stuk vrijer om mijn hart ongezouten te luchten bij je en we hebben zelden zo hard gelachen samen. Het is een fijne herinnering, zoals ik er zoveel koester uit de 41 jaren waarin we onze tijd op Aarde samen hebben kunnen delen. Een deel van mij vind nog altijd dat ik je verraden heb, en ik haat mijzelf om het gevoel van opluchting dat het niet zo ver heeft hoeven te komen dat je je laatste uren in een verzorgingstehuis hebt hoeven door te brengen tegen je wil - omdat ik wel degelijk voelde dat je plotselingen overlijden na ons gesprek een bewuste keuze was. Je hebt het opgegeven, zelf je lot in eigen handen genomen en daardoor in een laatste moment van zelfbeschikking ons verlaten op je eigen voorwaarden.

Dat had je niet hoeven doen, ik zou je namelijk nooit in de steek hebben gelaten. Ik zou bij je gebleven zijn mam, tot aan je laatste snik die ik nu heb moeten missen. Dat doet nog steeds pijn, hoewel ik troost vind in de gedachte dat Pa er al die tijd voor je was. Weet je nog dat je je  in dat gesprek waar ik net aan refereerde hardop afvroeg 'waarom je eigenlijk uitgerekend aan hem was blijven plakken'? Ik weet het antwoord. Niet alleen omdat Pa diep in zijn hart, onder het onvermogen om op een warme manier uiting te geven aan zijn emoties, onder de verdedigingslinie van zijn verbittering en teleurstelling wél gewoon een goed mens is. Toen ik oude foto's aan het doorbladeren was in Maasbracht kwam ik een vergeelde zwart/wit foto tegen van jullie, Pa in een zwart pak met vlinderdasje en jij in een kort rokje, hoofdoekje en een mandje aan een arm. Kan jij je die nog herinneren? Het is een foto van jullie allereerste afspraakje, tijdens Carnaval. Jullie zijn beide nog erg jonge twintigers, de levenslust en verliefdheid spatten er vanaf. Dát is waarom je 'aan hem bent blijven plakken' , ondanks de vervelende dingen die er later nog allemaal gebeurd zijn. Dingen die ieder koppel uiteindelijk moeten doormaken denk ik, maar zoals je weet zijn mijn eigen relaties over het algemeen niet een erg lang leven beschoren en eigenlijk zou ik er daarom verder maar gewoon niets over moeten zeggen.

Ik heb wel een groot deel van mijn respect en bewondering voor Pa hervonden tijdens de laatste maanden van je ziekte. Naast al het melodrama heb ik vooral een liefhebbende echtgenoot gezien die ondanks het feit dat hij zelf kapot was van verdriet zijn uiterste best deed om je te steunen en te verzorgen. Het was af en toe misschien wat onbeholpen maar dat doet op geen enkele manier afbreuk aan wat hij  voor je over had. Ik heb ook voor het eerst gevoeld dat hij ook respect heeft voor de man die ik nu uiteindelijk blijk te zijn en die hij al die jaren niet heeft kunnen zien. Als ik ergens écht spijt van heb zijn het al die hoogoplopende felle en zinloze discussies over politiek, idealen en principes die je in de afgelopen jaren hebt moeten aanhoren. Ik had beter moeten weten en vaker mijn mond dicht moeten houden maar zoals je wel weet is dat niet één van mijn sterktste karaktereigenschappen als mijn hart en overtuigingen in het spel zijn. Het spijt mij van al die verspilde minuten en uren, van iedere seconde die ik met je had kunnen doorbrengen maar het niet gedaan heb. Ik hoop dat je trots op mij hebt kunnen zijn Mam, al is het maar omdat ik mijn idealen en principes nooit verkwanseld heb en nog altijd leef op basis van mijn eigen innerlijke kompas.

Wel worstel ik nog altijd met mijn zus. Ik weet om eerlijk te zijn niet precies wat ik met haar aan moet, en of het wel aan mij is om haar aan te spreken op het feit dat haar woorden en gedrag lijnrecht tegenover elkaar staan. Heb jij eigenlijk geweten dat ik haar vlak na je verjaardag dit jaar volledig de wind van voren gegeven heb over het feit dat ze wekenlang niet op bezoek kwam? Ik was zo ontzettend boos en verdrietig..Het enige dat zij kon uitbrengen was een warrig verhaal over 'behoefte hebben aan een diagnose en tijdsbestek' en dat zij 'het zo ontzettend druk heeft' . Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik misschien wel iets te grof geweest ben tegen haar - maar het effect was meteen waarneembaar. Waar ik nu zo erg mee worstel is dat ik nu weer precies hetzelfde zie gebeuren. Ik ga nog iedere week een volle dag langs bij Pa, om bij hem te zijn en van die achterlijke Vader-Zoon dingen te doen waar ik vaak een schurfthekel aan heb maar waarvan ik weet dat hij er plezier aan beleeft. Vaak kom ik er na zo'n dag achter dat het voor mij stiekem ook wel weer een fijne dag ,was, hoe vermoeiend dan ook verder. Maar vorige week heb ik dus een keer een Zondag overgeslagen, mijn werk is deze weken erg zwaar en ik was gewoon kapot. Zus had al gemeld dat het geen probleem was omdat zij en haar man toch al op bezoek zouden gaan bij Pa, en Pa zelf..nou ja die is vooral bezig met niemand tot last willen zijn. Ik werd echter goed pissig toen ik merkte dat zij, je gelooft t niet, toch zeker 20 minuten van haar drukke tijd heeft weten vrij te maken voor Pa. 20 MINUTEN! Godver ik word alweer boos als ik er aan denk. Als ik dat geweten zou hebben had ik gewoon de auto gepakt en was ik naar Maasbracht gereden. Ik merk dat ik maar weinig begrip kan opbrengen voor haar, en ik weet dat het eigenlijk niet eerlijk is om haar te beoordelen naar mijn eigen standaard. Maar toch..dit vreet aan mij.

Het gaat niet echt goed met Pa, hij is depressief, slaapt slecht en drinkt teveel. Ik vrees dat het niet heel erg lang gaat duren voordat ik weer een begrafenis mag gaan doorstaan en ik zeg je hier en nu: als mevrouw dan ook maar één krokodillentraan laat ben ik bang dat ik haar volledig tot aan de grond ga afbranden voor haar - in mijn ogen - hypocriete gedrag. Maar wie ben ik om mij dat te veroorloven? Wie ben ik om haar te vertellen hoe zij met haar verdriet moet omgaan, haar vrije tijdsbesteding invult en dat zij misschien wel te weinig tijd doorbrengt met Pa? Als ik met deze vragen in mijn hoofd zit mis ik je pas echt Mam. In gedachten zie ik levensecht voor mij hoe je mij aankijkt en alleen maar 'ach Maurice' zucht terwijl de lichtjes in je ogen opblinken. Ik mis die gedachtenwisselingen zonder woorden misschien nog wel het meest van alles.

Er is één ding, één beeld dat ik nog graag met je wil delen voordat ik jou weer even laten rusten - waar je ook bent - en mijzelf weer voor even over geef aan mijn verdriet. Je overlijden heeft namelijk een jeugdherinnering naar boven gehaald die ik nu keer op keer herleef, en waarin ik mij weer heel even dat kleine jongetje 6 toen kan voelen die zich kan koesteren aan de warme huiselijkheid en moederliefde die ik nu moet missen. Het was in de tijd dat we nog geen centrale verwarming hadden in huis, ik denk dat ik in groep 6 zat. Als ik 's winters na drie keer roepen dat ik moest opstaan voor school dan éindelijk uit mijn bed kwam (sommige dingen veranderen nooit, ik heb tot op de dag van vandaag hetzelfde met mijn werk) , mij aangekleed had en beneden de keuken instapte dan had je altijd al de gaspitten van het fornuis voluit branden, de kachel aan en zat je in je lichtblauwe ochtendjas aan tafel op mij te wachten met het ontbijt. Het is dat beeld dat keer op  keer voor mijn geestesoog verschijnt als ik aan je denk, als ik je mis zoals nu. Ik kan de geuren nog ruiken, je ochtendjas en warme gloed nog voelen. En het maakt niet uit dat mijn ogen nog altijd vochtig worden als ik dat moment herleef, het maakt het misschien wel nog mooier dat ik verdrietig en blij tegelijkertijd kan zijn om die momenten die we samen hebben mogen delen.

Ik mis je nog altijd mam, het lijkt alleen maar erger te worden. Er rest mij niets anders te doen dan de herinneringen te koesteren,  en af en toe tegen je te praten zoals nu. Ik hou van je.

Liefs,

M.

 

Ontmoeting

 

 

I won't shiver in the cold
I won't let the shadows take their toll
I won't cover my head in the dark
And I won't forget you when we part

' Collapse the light into Earth' - Porcupine Tree

Krekels. Het geknars van zand onder mijn schoenen. Fluitende vogels. Af en toe knakt er een twijgje terwijl ik het nu al zo vertrouwde bospad af loop. Ik ben diep in gedachten verzonken, de diepe rouw en verdoving van verdriet hebben in de afgelopen weken plaats gemaakt voor..tsja, voor wat eigenlijk? Hier zijn geen woorden voor. Die hoeven er ook niet te zijn. Het is wat het is. Ik sta stil en kijk naar lichte bolling in de bosgrond die de plek markeert waar ik samen met mijn familie- nu al weer enige weken geleden - mijn moeder ten ruste heb gelegd. Dit is niet alleen een plek van de dood, het is ook een plek waar het leven duidelijk aanwezig is.

In de verte hoor ik een kinderlach, een vogel land naast mij en kijkt mij onderzoekend aan voordat hij verderhupt. Ik kom hier graag, om na te denken en te voelen. Beide doe ik meer dan genoeg recentelijk, de gebeurtenissen van het afgelopen jaar hebben hun sporen in mijn ziel overduidelijk achtergelaten. Toch is er ook een innerlijke rust, een rust die ik bij mijn vader en zus om eerlijk te zijn niet terug zie. Het is volbracht. Uiteraard zijn er nog steeds de tranen op gezette tijden, soms geheel onverwacht. Er waren ook dromen, sommige ijzingwekkend realistisch en hartverscheurend pijnlijk. Er is ook nog steeds een glimlach van herinnering.  Ik hoor steeds vaker dat er iets in mij veranderd lijkt te zijn, hoewel niemand het er over eens kan worden wat dan precies. Zelf voel ik die verandering ook - maar ik voel niet meer de behoefte om die te verklaren. Hij is er, dat is genoeg.

Het hete zomerweer van de afgelopen tijd eist haar tol van de bosplantjes die we een plekje hebben gegeven in het rulle zand waar de stoffelijke resten van wat eens mijn moeder was rusten en ik besluit om even naar de nabijgelegen pomp te lopen zodat ik ze kan bewateren. Om mijn heen lijkt de natuur voor even haar adem in te houden, de hete zomeravond drukt zwaar op het boslandschap. Mijn ogen dwalen over de maaskeien met geëtste namen van de mensen die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. Achter iedere naam schuilt een verhaal van leven, van verloren en hervonden liefdes, van verdriet en geluk, van de dood.. Iedere naam vertegenwoordigt een micro-kosmos aan belevenissen en de natuurlijke cyclus die al wat leeft moet doormaken. Godverdomme, weer geen gieter bij de pomp.

Ik kijk om mij heen en mijn ogen ontmoeten die van een wat oudere vrouw, lijnen van verdriet in haar gezicht. Er is even een blik van een onuitgesproken wederzijdse verstandhouding, het gedeelde verdriet van een verlies. Ze draagt een gieter met zich mee die onder de pomp verdwijnt om gevuld te worden.

"Wat een fijne plek om te zijn, vind je niet?" Opent zij het gesprek. Ik knik. " Ja, ik kom hier graag. De natuurlijke cyclus is hier zo overduidelijk aanwezig, leven en dood ontmoeten elkaar hier. Ik had niet verwacht hier zoveel rust te vinden om eerlijk te zijn." In de verte ontwaar ik een meisje van een jaar of zestien dat enigszins ongemakkelijk staat te wachten op de oudere vrouw met wie ik in gesprek geraakt ben. Te jong om haar dochter te zijn, een kleindochter misschien? "Kom je hier al lang?" Ik schud mijn hoofd. "Mijn moeder is afgelopen Juli pas overleden, ik probeer iedere week even langs te gaan maar woon nogal ver weg. "  " Ach, je moeder? Gaat het een beetje?" Nu ik haar gezicht wat zorgvuldiger bestudeer realiseer ik mij dat deze vrouw ten hoogste een jaar of tien jonger is dan mijn moeder was toen zij overleed. "Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik moet voelen. Het doet pijn, ik mis haar verschrikkelijk..maar ik ga door. Ik moet wel. De aarde is niet gestopt met draaien, en mijn verdriet hoort bij mij in het hier en nu. Mensen lijken stomverbaast dat ik niet een mentaal wrak geworden ben, maar..dat is gewoon niet zo. Ondanks het verschrikkelijke besef dat ik haar voor eeuwig zal moeten missen is er ook een gevoel van berusting. Misschien moet de echte klap nog komen, maar iets in mij zegt dat dat niet zo gaat zijn."

Een fletse glimlach trekt over haar gezicht. " Kwam je voor de gieter? Ik heb hem nog even nodig maar daarna is hij van jou als je wil.."

We lopen samen over het bospad richting wat het meisje dat ik al eerder zag staan, ik zie nu dat zij bij een redelijk nieuw graf staat. Prachtig verzorgt, de klimop heeft het al ruimschoots weten te overwoekeren. Ik lees de naam en de geboorte- en sterfdatum die in de maaskei geetst staan en schrik heel even. Hier ligt een man die nog geen 38 was toen hij overleed - te jong om haar partner te zijn. De vrouw vangt mijn blik op en even trekt er een  schaduw over haar gezicht . " Mijn zoon..37 jaar en op een ochtend niet meer wakker geworden. Gewoon, zomaar." 

Het gesprek gaat verder, over het leven en de dood. Over de plek die de dood inneemt in het leven van de mensen die achterblijven. Over de schuldgevoelens, de had ik maars en kon ik maars die iedereen die achterblijft kent. Het meisje loopt weg terwijl we doorpraten en de vrouw de beplanting van broodnodig levenswater voorziet. " Zij heeft het er nogal moeilijk mee, mijn zoon had geen kinderen maar hij was haar favoriete oom. Dit is de eerste keer in haar leven dat zij hiermee geconfronteerd wordt." Peinzend kijk ik haar na. Jong genoeg om mijn dochter te zijn..

We lopen gezamenlijk weer terug naar de pomp , de vrouw hervult de gieter voordat zij deze doorgeeft aan mij. "Dit gaat misschien vreemd klinken, maar mag ik je de hand schudden? Dat voelt goed. Het spijt mij als dit ongemakkelijk voelt.."  Als vanzelf zet ik de gieter neer en doe een stap naar voren. Voordat ik het weet vallen we in elkaars armen, schokkend van de tranen en het verdriet. En dan komt de realisatie : deze vrouw en ik : we zijn elkaars spiegelbeeld. Ik ben haar zoon, zij is mijn moeder. We vinden in elkaar wat we zo verschrikkelijk moeten missen. We klampen ons aan elkaar vast in onze gedeelde ervaring, ik heb geen idee hoe lang. Als we elkaar loslaten is het alsof er een last van mijn schouders valt. " Bedankt" fluistert ze. "Dit was voor mij net zo bijzonder als voor jou.." stamel ik.

Nog even kijken we elkaar aan , wisselen een ongemakkelijke afscheidsgroet uit en gaan beide onze eigen weg. Als ik nog even om kijk zie ik ook bij haar die net iets rechtere rug en stevigere stappen die ik bij mijzelf voel.

Requiem

Een requiem is een mis die in de katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden. Het is de mis die wordt opgedragen tijdens uitvaartdiensten, op het feest van Allerzielen (2 november), en als votiefmis voor de doden.

( bron )

Ik heb de ogen van mijn moeder, en niet alleen in de letterlijke betekenis. Mijn moeder heeft mij niet alleen het leven geschonken nu al weer 41 zomers geleden (het gerucht gaat dat ene <insert naam vader> daar ook iets mee te maken heeft gehad) , zij was het ook die vorm heeft weten te geven aan de manier waarop ik tot op de dag van vandaag naar de wereld kijk - met compassie en mededogen. Ik kijk dus zowel in letterlijke als overdrachtelijke zin door haar ogen naar de wereld om mij heen.

In de afgelopen dagen heb ik uit verschillende hoeken te horen gekregen hoe veel ik op mijn moeder lijk, iets dat ik mij om eerlijk te zijn nooit eerder gerealiseerd heb - behalve dan mijn ogen. Maar toen ik eenmaal begon met het doorbladeren van oude foto's zag ik het zelf ook opeens..

Ik heb niet alleen haar ogen, maar ook haar mond, haar glimlach en - tot voor kort toen de zwaartekracht en ongezonde lunches hun tol nog niet opgeeist hadden- haar gezicht.

Daarmee wil ik mijn vader overigens niets tekort doen, ook hij heeft een prominent zichtbare bijdrage aan mijn uiterlijke kenmerken weten te leveren : de wereldberoemde <insert achternaam> neus. Nog bedankt daarvoor Pa!

Ik sta hier vandaag niet voor jullie om te rouwen om mijn moeders dood, ik sta hier om haar leven te vieren. Aan mij nu de gevoelsmatig onmogelijke opgave om het leven van mijn moeder de laatste eer te bewijzen op een manier die recht doet aan de vrouw die zij was.

Mijn moeder was een veelzijdige vrouw. Creatief, warm, hartelijk en vol compassie en begrip. Voor de mensen die mij al wat langer kennen zal het niet echt een verrassing zijn dat ik vooral in mijn tienerjaren heel wat beslissingen genomen heb die voor mijn ouders veel zorgen en verdriet met zich meebrachten. Als ik dan weer eens vol schaamte en verdriet bij mijn ouders aanklopte was het altijd mijn moeder die zonder iets te zeggen een troostende arm om mij heen sloeg. Geen verwijten, geen 'zie je wel' ..gewoon een eenvoudige troostende arm.

Die verwijten volgden overigens vaak een dag later alsnog wel, als mijn moeder écht iets op haar lever had dan kreeg je dat uiteindelijk absoluut te horen in een niet mis te verstane preek. Haar woorden konden op die momenten meer pijn doen dan de tik die ik eigenlijk zwaar verdiend had. Een eigenschap die ik - zo heb ik mij laten vertellen - zelf ook heb.

Het leven van mijn moeder werd gekenmerkt door ups en downs, zoals ieder mensenleven die kent. Die downs waren vaak van fysieke aard, maar klagen deed mijn moeder daarover nooit. Nog sterker, zelfs vanuit haar ziektebed in het Laurentius ziekenhuis was haar invloed op het huishouden van de familie <insert achternaam>  - toen nog op de Pannenstaartweg in Maasbracht - altijd duidelijk voelbaar. Mijn moeder was ten alle tijde de drijvende kracht achter ons gezin en regeerde haar domein met liefdevolle maar ferme hand.

De ups lopen als een rode draad door mijn herinneringen heen, iets waar ik alleen maar dankbaarheid voor kan voelen. Mijn zus refereerde al eerder aan onze jaarlijkse zomervakanties op Mallorca, een plek waar ook voor mij talloze waardevolle herinneringen liggen. Onze wandelingen over de boulevard, de etentjes bij bar Lago en de uitstapjes naar bijvoorbeeld Porto Christo en Manacor staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De autoritjes waarin mijn moeder de eeuwige bemiddelaar speelde tussen de achterbank (mijn zus en ik) en mijn vader zal ik ook nooit vergeten, het zal bij lange na niet gemakkelijk zijn geweest om alle leden van de familie <insert achternaam> met de neus (daar issie weer!) dezelfde kant op te laten kijken. Mijn moeder kreeg dat probleemloos voor elkaar, keer op keer.

Toen ik aan het nadenken was over deze voordracht kwam er als vanzelf een moment van enige maanden geleden naar boven drijven, het was één of twee dagen na het bekend worden van die verschrikkelijke diagnose die als een sloopkogel door ons gezin heen ging. Ik kwam binnen in de woonkamer en gaf mijn moeder zoals een gewoonlijk een kus en een knuffel, waarbij ik haar net iets langer en steviger tegen mij aantrok dan gebruikelijk.

"Ach Maurice, dit is niet het einde van de wereld" fluisterde zij toen in mijn oor. Zelfs op dát moment was mijn moeder meer begaan met mijn verdriet dan met haar eigen verschrikkelijke lot. Een sprekender voorbeeld van de vrouw die zij tot aan het bittere einde is gebleven kan ik niet geven; Zichzelf wegcijferend om bij andere mensen het leed te kunnen verzachten , zo was mijn moeder op en top.

Als we vroeger in gelukkiger tijden kwamen te spreken over de dood was mijn moeder altijd heel stellig in haar uitspraken :

 

"Sjtaek mich mer in de hoaf" ( NL vertaling : gooi mij maar in een gat in de achtertuin)

Zei ze dan.

Mama, het spijt mij dat we dat niet voor je hebben kunnen doen. Ik denk dat deze plek in de vrije natuur en dichtbij één van je hartsvriendinnen waar je in het verleden al afscheid van hebt moeten nemen het dichtsbij komt van alle mogelijkheden die er waren.

Je laat ons in verslagenheid maar ook in dankbaarheid voor de tijd die we samen hebben mogen doorbrengen. Als ik aan je denk is dat met een traan én een glimlach, en ik zal de jaren die wij samen hebben gedeeld voor altijd blijven koesteren.

Dag lieve mama, ik mis je.

Confiteor : Mea maxima culpa

 

 

Mea Culpa is een Latijnse uitdrukking, letterlijk vertaald "mijn schuld", of "mijn eigen schuld". Om deze zin kracht bij te zetten kan het woord "maxima" worden toegevoegd, wat resulteert in "mea maxima culpa," vertaalbaar als "mijn grote schuld".

 

De uitdrukking komt van origine uit een traditioneel gebed van de Westerse Rooms-katholieke Kerk, genaamd 'Confiteor' ('Ik beken'), waarin iemand zijn fouten tegenover God bekent.

 ( bron )

Zwijgend staar ik naar het bed waar de schaduw van wat eens mijn ijzersterke moeder was ligt te woelen en te ijlen terwijl ik in mijn hoofd een coherente gedachte probeer te formuleren. Dit gesprek - dit is belangrijk. Ik krijg maar één kans om dit goed te doen, whatever 'goed' in deze kutsituatie ook moge zijn. Mijn ogen dwalen door de woonkamer en ontmoeten die van mijn vader. we vangen elkaars blik op terwijl we luisteren naar het verhaal van de huisarts. Ik zie de vermoeidheid en de pijn die schuil gaan achter de zo vertrouwde stoïcijnse blik op zijn gezicht terwijl we beide haar woorden in ons opnemen.

We zitten hier op mijn verzoek. Ik heb namelijk enkele dagen geleden een briefje achter gelaten in de zorgmap van mijn moeder gericht aan de hoofdverpleegkundige en huisarts. De inhoud loog er niet om, je zou kunnen zeggen dat het een persoonlijke smeekbede was. Even los van de verschrikkelijke ziekte die mijn moeder voor onze ogen heeft laten wegteren: het gaat niet goed in huize <insert achternaam here>. Mijn vader loopt echt op zijn laatste reserves en vertoont een fors aantal symptomen van een klassieke depressie. Hij heeft al een slechte rug en het continue helpen en tillen van zijn vrouw heeft die conditie verergerd, mijn zus schiet heen en weer tusen emotionele uitbarstingen en overrationaliseren maar is er wel voor mijn ouders en weet zich staande te houden. En ik? Ik heb geen fucking idee hoe ik er echt voorsta. Het gaat wel, denk ik. Hoop ik.

Het gesprek heeft als hoofdonderwerp 'hoe het met mijn moeder gaat' (goh) en meer in het specifiek de zorg die zich nodig heeft. Haar toestand is zorgwekkend, de ziekte heeft snel om zich heen gegrepen en dit heeft zowel mentaal als fysiek haar tol geëist. De tijd is gekomen om het over iets onuitspreekbaars te hebben : wat is voor mijn moeder de best mogelijke zorg die zij zou kunnen krijgen in haar laatste levensdagen? Mijn vader kan en wil niet praten over een eventuele permanente opname in een 24u zorgkliniek; niet omdat hij de realiteit niet onder ogen wil zien maar omdat hij mijn moeder een belofte heeft gedaan maanden geleden toen ze nog helder was : "Ik ga je niet in een instelling wegstoppen". En hij wil en gaat zich aan die belofte houden , zonder enig voorbehoud.

Pa en ik hebben het al eerder over die belofte gehad. Ik ken mijn vader en ik weet dat een belofte voor hem heilig is; daarom heb ik hem een uitweg geboden. Een uitweg die voor mij waarschijnlijk heel wat slapeloze nachten met zich mee gaat brengen. Ik heb mijn vader namelijk op mijn beurt ook een belofte gedaan : Als het moment gekomen is ben ik degene die de verantwoordelijkheid neemt zowel naar de zorg  als naar mijn moeder. Ik wil ook zelf degene zijn die het aan mijn moeder vertelt mocht het moment daar zijn. Als er in dit verhaal dan toch een schuldige moet of gaat zijn, dan ben ik dat.

Ja, het martelaarschap is mij nog altijd niet vreemd vrees ik :P

De huisarts rond haar verhaal af met omfloerste stem en de hoofdverpleegkundige knikt mij even toe. Ik schraap mijn keel. Daar gaan we dan.

"Pa, ik kan niet weten hoe dit voor je voelt. Ik weet dat jij je belofte aan Mama nooit zal verbreken, en dat ga ik ook niet van je vragen. De reden waarom wij hier nu met zijn vieren zitten is omdat ik mijn belofte aan jou - en indirect aan mijn moeder ook niet ga verbreken. Ik ga niet langer toekijken vanaf de zijlijn hoe jij hier kapot aan gaat en Mama had dit niet van ons gevraagd als zij dit had kunnen voorzien. Dit gaat om jou en om haar. Je weet dat er een wachtlijst is en we kunnen niet langer wachten. Ik ben hier om aan de huisarts te vragen om die spoedprocedure nu in gang te zetten, dan kan het nog dagen duren eer er een plaats vrij komt op een plek waar Mam de medische zorg kan krijgen die zij nodig heeft om op een waardige manier afscheid te kunnen nemen".

De fysieke reactie die mijn woorden teweeg brachten was hartverscheurend. Mijn vader is een forse man, maar even zat er een klein bang jongetje tegenover mij.

"Iedereen heeft het de hele tijd over mij maar ik wil wat het beste is voor mijn vrouw!"

"Dat wil ik ook Pap. En daarom zitten we nu hier om dit te bespreken. Vertrouw alsjeblieft op mijn beoordelingsvermogen en denk aan de belofte die ik je gedaan heb. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid. Je hebt mij die toestemming gegeven, ik sta ook op het zelfbeschikkingsformulier. Ik doe dit voor jullie beide, omdat het moet. Ik hoop dat je mij begrijpt en vertrouwt en dat we geen.."

"Ja".  Daar was het dan, dat ene woordje. Dat ene woordje waar ik mijzelf in de komende maanden aan ga kunnen troosten. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid.

Dat laatste zinnetje schiet ook door mijn hoofd als ik een half uur later naast het bed van mijn moeder sta. We zijn alleen, mijn vader heb ik naar de supermarkt kunnen sturen met een boodschappenlijstje en op dit tijdstip is er ook niemand van de zorg aanwezig. Mijn moeder glimlacht even naar mij als ik mij over haar heenbuig om haar een kus te geven en het neusprik ritueeltje uitvoer dat we al samen hebben sinds ik een jochie van een jaar of vijf was. De tranen schieten in mijn ogen als ik denk aan het gesprek dat we nu gaan hebben. "Mam.."

"Ik weet het al." "Dat begrijp ik mam, maar ik wil dat je één ding goed begrijpt. Dit komt van mij. Ik heb die keuze gemaakt, ik heb dit geregeld. Als je over een paar dagen opgenomen wordt dan is dat mijn schuld , Papa kan hier niets aan doen. Hij wil dit niet." De tranen lopen over mijn wangen maar ik blijf mijn moeder recht in haar ogen aankijken. Dit is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid - en die neem ik.

"Aan alles komt een eind."

Ik kan een waterige glimlach opbrengen bij het horen van die oude vertrouwde uitspraak en geef haar een kus. Even ligt haar voorhoofd rustig tegen mijn borstkast in een laatste, verstilt moment van pure liefde tussen Moeder en Zoon.

 

mea culpa,
mea culpa,
mea maxima culpa.

 

 

Puscifer - Man op de maan?

 

Day gives way to night
On the storefront mannequins
The audience with Mona Lisa grins
Moonlight builds emotion
As the players scuttle in
Pull the curtain back and let the show begin

'Tiny Monsters'  ,  Puscifer


Puscifer is het soloproject van Maynard Keenan, bekend als frontman van Tool en A perfect circle. Het is meer dan alleen een gefrustreerde rockzanger die zo nodig een soloalbum wil uitbrengen van nummers die zijn afgekeurd door zijn ' echte'  band - of misschien ook wel niet. Feit is dat geen enkel project of nummer waar hij ooit zijn stem aan heeft verbonden verder van eerder genoemde bands af staat dan Puscifer, en dan niet alleen omdat de scheurende gitaren nagenoeg compleet ontbreken. Interessant is dat juist het enige raakvlak tussen bijvoorbeeld Tool en Puscifer (te weten de theatrale liveshows) tevens laten zien hoe zeer ze van elkaar verschillen. Tool heeft een overdonderende lichtshow en psychedelische projecties die perfect aansluiten op de bij vlagen duistere klanken van de muziek, terwijl Puscifer .. (ik wil de verrassing nog niet bederven).

Puscifer staat is in ieder geval mijlenver verwijderd van alle projecten waar Maynard bij betrokken is geweest in de afgelopen 20 jaar. Er zijn zeker verwijzingen te vinden naar zijn andere projecten; zo is 'Horizons' tekstueel gezien een afsluiter van het eerdere drieluik 'Jimmy' (Tool) , 'Judith' ( A perfect circle) en 'Wings for Marie / 10.000 days' - (wederom Tool) waarin het verhaal over Judith Marie Keenan wordt afgesloten met een prachtige tekst die leest als een gedicht - zie bijvoorbeeld dit citaat :

Dust devil swept you away
Whirling playful dancing
About you
What's left of you is
Ash and urn and this
Silent
Horizon
Dust devil swept you away
It's still not real
Ash and urn and silence

'Horizon' - Puscifer

Aan de andere kant is Puscifer veel - bij gebrek aan een beter woord -  'speelser' dan APC en Tool ooit zouden  kunnen zijn. Zie bijvoorbeeld de melige promotiefilmpjes van Maynard als 'Major Douche' , de tekstuele lofzang op voluptueuze dames van 'Queen B' ("Booty better thick-a-licious / Shake it like she's fearless / This lovely lady got the thickness / Can I get a "Hell, yeah?") of de puberale albumtitels ( 'V is for Vagina, Moneyshot etc etc) ; het lijkt er bijna op alsof Maynard moeite heeft om zijn echte eigen 'ik' als artiest te laten zien en daarbij humor in de breedste betekenis van het woord als een soort van schild inzet. Het geeft Puscifer een bijna schizofreen karakter, iets waar zeker in de huidige liveshow ook duidelijke mee gespeeld wordt.

Vanaf het moment dat je de zaal binnenloopt vallen er twee zaken op : het drumstel dat prominent vooraan op het podium staat , en de grote boksring die bijna de gehele achterzijde van het podium vult. De gemiddelde bezoeker die - net zoals ik-  niets gelezen heeft over de stageshow denkt naar alle waarschijnlijkheid nog iets van 'goh , zoals gebruikelijk staat Maynard weer eens achteraan op het podium' . En : dat klopt. Maar .. er zit meer achter.

Op het aangekondigde tijdstip gaan de lichten uit en begint er een promofilm te draaien met Maynard in zijn rol als Major Douche waarin hij behalve een ontzettende hoeveelheid aan sarcastische bullshit ook nog even aan het publiek meld dat filmen , fotograferen en het maken van geluidsopnames wat hem betreft volstrekt 'verboten' zijn en dat overtreders afgevoerd zullen worden. Wat ik ook daadwerkelijk heb zien gebeuren overigens, waarvoor hulde. Persoonlijk ben ik het namelijk spuugzat om concerten alleen nog maar te kunnen volgen via het scherm van de mobiele telefoon in de handen van de persoon die toevalligerwijze voor mij staat. Opa golzuam weet namelijk nog hoe het was om concerten te bezoeken in het pre-mobieltjes tijdperk en verlangt daar bijna wanhopig naar terug :)

Vervolgens gaan de stagelights aan waarna het publiek getrakteerd wordt op 4 Amerikaanse show-wrestlers (M/V) in vol ornaat die  -met als achtergrond typische cartoongeluidjes!- een klein half uur lang bloedserieus met elkaar de strijd aangaan terwijl het publiek in algehele verbijstering toekijkt en zich steeds ongemakkelijker begint te voelen door het totale gebrek aan context. Na dat half uur verschijnt de band op het podium en begint te spelen alsof er niets aan de hand is, terwijl om hen heen de worstelaars afwisselend losgaan op elkaar of plaatsnemen aan de zijkant van het podium op de daarvoor aangelegde tribune. Het effect van een band die statisch en strak bloedserieuze, gevoelige nummers staat te spelen tegen de backdrop van schaars geklede worstelaars (m/v) die helemaal op elkaar losgaan is sterk vervreemdend, vooral omdat er geen enkele interactie zichtbaar is tussen band en eh laten we het maar 'performance artists' noemen - het is alsof ze zich niet bewust zijn van elkaars bestaan.

Dan heb ik het nog niet eens over het moment waarop alle muziek stopt, er een mini ring aan de voorkant van het podium wordt geplaatst waarin twee robothanen gezet worden die dan met elkaar gaan vechten terwijl de band  er naast zittend weddenschappen zit af te sluiten. Waarna er ook weer zonder enige context doorgespeeld wordt terwijl de roadies de ring en hanen weer verwijderen zodra het gevecht is afgelopen.. En zo zitten er meer surrealistische elementen door het hele optreden heen gevlochten, als Monty Python in hun beste dagen (live at the Hollywood Bowl ! )

Mischien ten overvloede maar ik wil het toch even gezegd hebben : muzikaal staat de show als een huis. Vooral de vocalen van Carinna Round zijn de moeite van het vermelden meer dan waard, haar stem vormt de onmisbare tegenhanger van Maynard's stem. Ik kan mij geen enkele andere zangeres voor ogen halen die qua stemgeluid zo goed bij zijn stem zou passen en ook qua on stage persona lijkt zij meer dan opgewassen tegen de presence van de kleine grote man.

Het optreden dat ik bijgewoond heb heeft mij ter dege aan het denken gezet, wat stiekem misschien ook wel gewoon de bedoeling is. Regulier gesproken bedient Maynard zich van een bijtende vorm van humor (de Tool interviews zijn legendarisch in dat opzicht) maar zijn hele Puscifer persona lijkt gebaseerd op het 'spelen' met verwachtingen en emoties in de breedste zin van het woord. In dat opzicht heeft het wel iets weg van de episches standup shows van een andere persoonlijke held van mij (en toen hij nog leefde een persoonlijke vriend van Maynard en de overige leden van Tool) : Bill Hicks. Het filmpje waar ik naar link geeft een vrij duidelijk beeld van de stijl die Hicks hanteerde, de parallellen naar de manier waarop Maynard zich profileert als de zanger van Tool zijn vrij eenvoudig te zien. Zowel Bill als Maynard hebben in interviews regelmatig laten vallen dat ze beide liefhebbers zijn van het werk van een andere grote (tegenwoordig bijna vergeten) Amerikaanse comedian/ performance artis : Andy Kaufman.

En hier is waar ik een soortement van Eureka moment beleefde in mijn bespiegelingen over de huidige liveshow van Puscifer (en waar ik de titel van deze post gedeeltelijk van gejat heb) : Er is een (geromantiseerde) film gemaakt over het leven van Andy Kaufman die in je jaren '90 een ware cultfilm bleek te zijn : Man on the Moon. Ik kan hier nog alineas wijden aan de specifieke stijl van 'comedy' die Kaufman hanteerde, maar ik verwijs liever door naar de film die echt fucking briljant is - één van mijn persoonlijke top 3 films. Vooral de performance van hoofrolspeler Jim Carrey is verbluffend goed, en er is ook nog de titelsong die  in de zomer van '92 een belangrijk deel van de soundtrack van dat jaar vormde.

Maar goed. Eén van de belangrijkste punten die aan bod komen in de film zijn de Show Wrestling praktijken van Andy Kaufman. Uit de Wikipedia link van eerder :

Kaufman decides to become a professional wrestler—but to emphasize the "villain" angle, he would wrestle only women (hired actresses) and then berate them after winning, declaring himself "Inter-Gender Wrestling Champion." He becomes smitten with one woman he wrestles, Lynne Margulies (Courtney Love), and they begin a romantic relationship.

Problems arise when an appearance on a live TV comedy show, ABC's Fridays, turns into a fiasco when Kaufman refuses to speak his lines. Also, the wrestling Kaufman enjoys getting a rise out of the crowds and feuds publicly with Jerry Lawler, a professional male wrestler, who challenges Kaufman to a "real" wrestling match, which Kaufman accepts. Lawler easily overpowers and seriously injures Kaufman, resulting in the comedian wearing a neck brace. Lawler and an injured Kaufman appear on NBC's Late Night with David Letterman, theoretically to call a truce, but Lawler insults Kaufman, who throws a drink at the wrestler and spews a vicious tirade of epithets. It is later revealed, however, that Kaufman and Lawler were in fact good friends, and staged the entire feud, but despite this, Andy pays a price when he is banned from Saturday Night Live by a vote of audience members, weary of his wrestling antics

Andy leefde zijn Kunst. Bovenstaand verhaal is een 'grap'die uitgesponnen werd over verschillende jaren  die tot bijna tien jaar na zijn dood geheim gebleven is, denk daar maar eens goed over na :) . Zelf zei hij daar ooit over (wederom uit het Wikipedia artikel, zie je wel dat het nut heeft om die linkjes daadwerkelijk te volgen beste lezer(es) ?) :  "I just want to play with their heads"

De hele liveshow van Puscifer lijkt rondom een zelfde concept ontstaan te zijn, en er is eigenlijk geen twijfel mogelijk over het feit dat de worstel-act rondom het optreden van de band een verwijzing naar het werk van Kaufman vormen. Tijdens het schrijven van deze post (ja, ik probeer mijn eigen vage gedachtenspinsels altijd te checken) kwam ik nog een interview tegen waarin Maynard zefs letterlijk zegt :

"Especially for Puscifer, they’re on for the ride. They get that there’s a very Andy Kaufman approach to what we’re doing, so they enjoy it."

Bovenstaande verhaal is dan weer in zijn geheel te linken aan iets waar ik al een jaar of twintig een bovenmatige interesse in toon : Chaos Magie. De beschrijving uit het voorgaande artikel dekt in mijn ogen niet in zijn geheel de lading aangezien het zich richt op 'echte magie' (als je daarin zou geloven), maar laten we het er op houden dat het hier niet om magie in de traditionele betekenis gaat. Geen toverspreuken of rituelen, alleen een filosofie. Chaos Magisters benaderen de realiteit als een kunstmatige constructie van ons bewustzijn - ze geloven dan ook dat je tot op zekere hoogte vorm kan geven aan de realiteit en dan meer specifiek in door middel van je houding en gedrag. Andy Kaufman, Timothy Leary en Aleister Crowley zijn wat bekende en goed gedocumenteerde voorbeelden van Chaos Magiërs - hoewel de eerste twee dat waarschijnlijk zouden ontkennen aangezien er aan het woord 'magie' meteen een fantasy of Wicca associatie vastzit. In deze context wordt het woord echter gebruikt is haar letterlijke betekenis : 'kunst van het manipuleren van de werkelijkheid' , iets waar dus in principe geen enkel spiritueel component mee verbonden hoeft te zijn. Zo kan bijvoorbeeld het nuttigen van alcohol (en andere drugs waarvan iedereen wel weet dat deze op zijn minst de perceptie van de werkelijkheid veranderen) een vorm van Magie zijn - ironisch genoeg zie je dit ook terugkomen binnen bijvoorbeeld de Katholieke Hoogmis waar het drinken van wijn eh ik bedoel het bloed van Jezus Christus een hoogtepunt vormt.  Dit sluit dan ook weer prima aan bij de teksten die Maynard voor Tool geschreven heeft, lees bijvoorbeeld de teksten van 'Third Eye' of 'Reflection' er maar eens op na - ze vormen een prachtige weergave van een artistieke geest op zoek naar zingeving. Daarmee zou Puscifer misschien wel het Magnus Opus   van Maynard kunnen vormen, zijn eigen Grote Werk als artiest. Let wel, dat hoeft niet persé zijn beste werk te zijn, maar het lijkt er in ieder geval op dat hij voor het eerst in zijn carriere alle verschillende invloeden en persoonlijke aspiraties heeft weten samen te smeden tot iets dat in ieder geval één geheel vormt en tot nadenken stemt.

Niet slecht voor een ouder wordende rockzanger wiens bekendste project al 10 jaar (!) geen nieuwe muziek meer uit heeft gebracht..

 

 

 

 

 

Boem is ho

 

 

Some days are dry, some days are leaky
Some days come clean, other days are sneaky
Some days take less, but most days take more
Some slip through your fingers and on to the floor
Some days you're quick, but most days you're speedy
Some days you use more force than is necessary
Some days just drop in on us
Some days are better than others
Some days it all adds up
And what you've got is enough
Some days are better than others.

~ Some days are better than others , U2

 

Iedere keer als ik denk dat ik het dieptepunt wel bereikt heb weet het leven mij weer te verrassen met een nieuwe curveball, alsof god toch bestaat opeens en ergens vanaf een wolkje omlaag kijkt en iets denkt van ' owwww dus jij dacht dat dit het dieptepunt was? GUESS AGAIN MOTHERFUCKER'  (ja, god klinkt als Samuel L Jackson in mijn hoofd) waarna er weer een nieuwe tegenslag als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Ja, nog meer shit. Momenteel sta ik nog stijf van de adrenaline, en omdat plaatjes nu eenmaal vaak meer zeggen dan woorden (en zelfs mij ontschieten de woorden even die mij in staat zouden stellen om een coherent verhaal neer te pennen) presenteer ik bij deze bewijsstuk A :

 

Dit is wat er overgebleven is van mijn nieuwe auto. Koud twee maanden in mijn bezit, en nu niets meer dan een wrak. En hoewel ik momenteel financieel even geen enkele uitweg meer zie uit mijn huidige situatie is dat niet wat mij het meest dwars zit aan deze situatie. Dat dit ongeluk NIET mijn schuld was maar dat de bestuurder die mijn spin veroorzaakte gewoon is doorgereden : onwijs kut en de zoveelste slag in mijn gezicht, maar in het grotere geheel bekeken ookvolstrekt  niet relevant. Vanavond gingen er namelijk een gedachte door mijn hoofd die ZO donker en nihilistisch was dat ik hier iets mee moet, en wel NU.

Als je goed kijkt naar bovenstaande foto (gecropped om de anonimiteit van de medewerker van BergNed te waarborgen) zie je een deuk ter hoogte van de deurgreep. Die deuk is veroorzaakt door een paal die ik tijdens mijn spin geraakt heb, en die paal is tot op 10 centimeter van mijn hoofd gekomen. En toen mijn auto eindelijk stil stond schoot er maar één simpele gedachte door mijn hoofd :

Had die paal mij maar geraakt. Pats, boem, zwart, dood. Rust. Geen verdriet meer , geen pijn meer, geen nieuwe tegenslagen meer die mij omlaag trekken in die donkere draaikolk naar beneden. Gewoon , niets meer.

En ja, ik schrok mij wezeloos van die gedachte. Ik kan hem plaatsen en begrijpen maar alsnog siddert de schrik na tot in mijn poriën. Als ik uit AL deze shit van de afgelopen jaren een positieve boodschap, een eye-opener heb weten te extraheren dat is het wel dat je jezelf iedere dag moet realiseren hoe breekbaar, kwetsbaar en fragiel deze ene kans op LEVEN die we als mens krijgen (tenzij je in reincarnatie geloofd dus, maar ik geloof in ...niets...) is. Of in de woorden van Maynard van Tool in ' Parabol / Parabola'  :

Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing

Maar ik voel dat dus niet zo momenteel. En dat, dat maakt mij pas echt doodsbang. Daarom val ik nu terug op een oude en vertrouwde methodiek : ik schrijf het op, analyseer en deconstrueer het totdat ik het helemaal kan wegrationaliseren.

Want morgen, ondanks alle ellende die er in de komende maanden onvermijdelijk nog op mijn pad komt : morgen ga ik er weer en nog steeds zijn. Ik haal namelijk nog steeds adem, en dus ga ik Leven.

 

 

 

 

 

Bespiegelingen , realisaties en klaagzangen

 

 

Generally we are a lonely people
Generally we are alone
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
Generally we are alone, alone…
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
...Generally we are alone
Generally we are alone.


Peace to you

'Feather' , Devin Townsend

Terwijl de donder traag en dreigend over mij heen rolt  staar ik naar het wegdek dat helverlicht wordt door de koplampen. Als vanzelf controleer ik mijn spiegels en geef richting aan terwijl mijn gefragmenteerde gedachten  en emoties alle kanten opvliegen als de regendruppels die uiteenspatten op de voorruit. Dit...dit is slecht nieuws. Dit is HEEL slecht nieuws. En opeens is er die herinnering, levensecht voor mijn geestesoog. Ik ben nu de man in huis, nog niet de pater familias maar dan ook alleen maar in naam niet. De tijd is aangebroken om terug te geven wat mijn ouders tijdens mijn eerste levensjaren aan mij hebben geschonken, mijn onvoorwaardelijke steun en liefde.

Er zijn van die momenten waarvan iedereen weet waar hij of zij was toen het nieuws bekend werd. Ik heb al verschillende van dergelijke momenten meegemaakt tijdens mijn leven , van het ontploffen van de Challenger (ik was 11 en in de woonkamer van mijn ouderlijk huis, ik stond tussen de eetkamertafel en de bank in) via de val van de Berlijnse Muur (ik zat in een fauteuille voor de Tv in mijn ouderlijk huis) en de aanslagen in de VS in 2001 (ik zat in de smartshop waar ik toen werkte aan de balie achter mijn Pc) tot aan de moord op Pim Fortuyn (ik was aan het werk op de Amerpoort en was in de gedeelde woonkamer aan het opruimen). Er is nu dus nog een moment bijgekomen : het moment waarop ik hoorde dat mijn moeder zal gaan sterven. Ik zat op de bank, in mijn eigen woonkamer in mijn eigen huurwoning. Het is bijna grappig hoe al die momenten zo achter elkaar gezet niet alleen het verhaal van mijn generatie vertellen, maar ook mijn eigen verhaal.

De emoties en beelden blijven door mijn hoofd tollen terwijl ik de vertrouwde A2 richting Utrecht  afzoef. Het beeld van mijn moeder in het ziekenhuisbed, fragiel en murw van de mentale shock. Mijn vader, die ik nog nooit eerder zo hulpeloos en wanhopig gezien heb. En beide kijken ze naar mij voor hulp, voor troost, voor leiderschap. Ik kan dit. Ik moet dit kunnen.  Het is tijd om een Man te worden en te zijn,tijd om niet alleen mijn eigen leven op orde te brengen en te houden - maar ook om mijn ouders te steunen en te begeleiden tijdens deze donkere reis die maar één mogelijke bestemming heeft, geen restitutie mogelijk.

En hoewel ik mij voor het eerst in mijn leven misschien zelfs wel echt eenzaam voel (niet te verwarren met alleen zijn, daar heb ik nooit problemen mee gehad) voel ik tegelijkertijd een innerlijke veerkracht opborrelen die ik in tijden niet door mijn aderen heb voelen vloeien. Het moment is daar, de puber is eindelijk dood - hier is de Man.

 

 

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer